Το τέλος της αμερικανικής ηγεμονίας και η ισραηλινή παγίδα στον Περσικό Κόλπο
Η διάβρωση των θεσμών, η υποθήκευση της εξωτερικής πολιτικής και η επερχόμενη οικονομική κατάρρευση συνθέτουν ένα ζοφερό τοπίο για τη Δύση
Η σχέση των Ηνωμένων Πολιτειών με το Ισραήλ δεν αποτελεί προϊόν μιας επίσημης, θεσμοθετημένης συμμαχίας, αλλά μια τεχνητή κατασκευή που συντηρείται από ισχυρά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα. Δεν υπάρχει καμία συνθήκη αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής. Αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά τα δεδομένα των δημοσκοπήσεων εντός των ΗΠΑ, η εικόνα που προκύπτει για το Ισραήλ είναι αποκαλυπτική της πραγματικής λαϊκής βούλησης, η οποία έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τις αποφάσεις που λαμβάνονται στα κλειστά γραφεία της Ουάσιγκτον.
σχετικά άρθρα
Η πρόσβαση του Ισραήλ σε κρίσιμους πόρους του αμερικανικού στρατιωτικού μηχανισμού δεν προκύπτει από διακρατικές ανάγκες, αλλά από την επιρροή δισεκατομμυριούχων, οι οποίοι μέσω χρηματοδοτήσεων εξαγοράζουν πολιτική πρόσβαση στο Κογκρέσο. Πρόσφατα, νομοθετικές ρυθμίσεις στο πλαίσιο του National Defense Authorization Act επιτρέπουν στο Ισραήλ να λειτουργεί ουσιαστικά ως ένα παράρτημα του αμερικανικού στρατιωτικού κατεστημένου. Αυτή η δυναμική, ωστόσο, καθίσταται μη βιώσιμη. Πρέπει να ανατρέξουμε στις καταβολές των ΗΠΑ ως έθνους. Πριν από 250 χρόνια, οι ιδρυτές μας ήταν εξαιρετικά ευαίσθητοι στο θέμα της εξωτερικής επιρροής, αποκλείοντας ακόμη και την κατοχή του προεδρικού αξιώματος από μη γεννημένους στις ΗΠΑ, για να αποφύγουν την ανάδειξη υποψηφίων που εξυπηρετούσαν ξένα συμφέροντα. Σήμερα, έχουμε παραμελήσει αυτές τις ασφαλιστικές δικλείδες. Η παρουσία αξιωματούχων με διπλή υπηκοότητα σε ομοσπονδιακές θέσεις, οι οποίοι οφείλουν πίστη σε άλλη πατρίδα, υποσκάπτει το οικοδόμημα του κράτους.
Οικονομική ασφυξία και ο εφησυχασμός της παρακμής
Το αμερικανικό δημόσιο χρέος έχει διογκωθεί σε επικίνδυνα επίπεδα και η πολιτική της εκτύπωσης χρήματος, που ακολουθείται τα τελευταία 18 μήνες, οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε οικονομική καταστροφή. Οι αναλυτές παραλληλίζουν την κατάσταση με έναν κολυμβητή που εισέρχεται σε πισίνα γεμάτη καρχαρίες, υποθέτοντας λανθασμένα ότι η εμπειρία του από προηγούμενες κολυμβήσεις θα τον προστατεύσει. Οι αποδόσεις των ομολόγων, που κυμαίνονται μεταξύ 4,5% και 5%, καθιστούν αδύνατη την εξυπηρέτηση ενός χρέους που δεν σταματά να μεγαλώνει.
Όταν το σύστημα καταρρεύσει, η κοινωνική αναταραχή θα είναι αναπόφευκτη. Οι Αμερικανοί θα αναρωτηθούν γιατί οι στρατιωτικοί ηγέτες τους —στρατηγοί και ναύαρχοι— δεν προέβαλαν καμία αντίσταση στην ιδέα το Ισραήλ να έχει ανεμπόδιστη πρόσβαση σε αμερικανικούς πόρους, λες και αποτελούν μέρος του αμερικανικού στρατού. Η απογοήτευση θα είναι τεράστια, ιδιαίτερα όταν αποκαλυφθεί ότι πολλοί από αυτούς τους ηγέτες, αμέσως μετά την αποστρατεία τους, καταλαμβάνουν θέσεις σε οικονομικούς οργανισμούς που ελέγχονται από τα ίδια ακριβώς συμφέροντα.
Η γεωπολιτική σκακιέρα και η αναζήτηση εναλλακτικών
Στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής, η Ουάσιγκτον είναι εγκλωβισμένη. Το Ισραήλ, κατανοώντας ότι η αμερικανική ηγεμονία εξασθενεί, έχει αρχίσει ήδη να αναπροσανατολίζει τις συμμαχίες του, όπως είδαμε με την προσέγγιση της Ινδίας. Αυτή η τακτική «υποθήκευσης» του αμερικανικού συστήματος δεν είναι καινούργια. Κατά το παρελθόν, έχουν υπάρξει αναφορές για πώληση τεχνολογίας υπό το τραπέζι σε ξένες δυνάμεις, όπως η Κίνα. Αυτή η «συμμαχία» είναι ένα τεχνητό οικοδόμημα που δεν πρόκειται να αντέξει στον χρόνο.
Οι Ρεπουμπλικάνοι, που κάποτε πρέσβευαν την υπεράσπιση των αμερικανικών αξιών, βλέπουν τώρα στελέχη του κόμματος να συνεργάζονται με την αριστερά για την προώθηση ατζεντών που είναι εχθρικές προς τον μέσο Αμερικανό πολίτη. Η εσωτερική διαίρεση των Ηνωμένων Πολιτειών είναι πλέον τόσο βαθιά, που το ενδεχόμενο βίαιων κοινωνικών αναταραχών δεν μπορεί να αποκλειστεί. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο αμερικανικό, αλλά αφορά ολόκληρο τον Δυτικό κόσμο.
Η τεχνολογική επανάσταση στο πεδίο της μάχης
Το Ιράν έχει επιφέρει μια επανάσταση στο πεδίο της μάχης. Αποδεικνύοντας ότι ένα κράτος μπορεί να αμυνθεί αποτελεσματικά χωρίς την ανάγκη για παραδοσιακό στόλο ή αεροπορία, το Ιράν έχει αλλάξει τους όρους του παιχνιδιού. Μέσω της δημιουργίας συστημάτων επιτήρησης που εκτείνονται από τον βυθό της θάλασσας έως το διάστημα, το Ιράν διαθέτει δεδομένα στοχοποίησης σε πραγματικό χρόνο. Αυτά τα δεδομένα διοχετεύονται ακαριαία σε πυραυλικά συστήματα ικανά να εξουδετερώσουν τα πιο σύγχρονα πολεμικά πλοία.
Αυτό το μοντέλο «κόστους-αποτελεσματικότητας» είναι αυτό που παρακολουθούν με αγωνία χώρες όπως η Κορέα, η Ιαπωνία, η Μαλαισία και κράτη της Αφρικής. Δεν χρειάζεται πλέον ένας προϋπολογισμός ενός τρισεκατομμυρίου δολαρίων για να εξασφαλίσει μια χώρα την κυριαρχία της. Με μερικά δισεκατομμύρια, μπορείς να δημιουργήσεις μια άμυνα που καθιστά τον Περσικό Κόλπο απροσπέλαστο για οποιοδήποτε αεροπλανοφόρο. Η ύπαρξη αμερικανικών στρατευμάτων και βάσεων στις χώρες του Κόλπου, όπως στο Κουβέιτ και το Μπαχρέιν, λειτουργεί πλέον ως μαγνήτης κινδύνου.
Η ευαλωτότητα των μοναρχιών του Κόλπου
Οι χώρες του Κόλπου βρίσκονται σε μια εξαιρετικά δυσχερή θέση. Η γεωγραφία τους —μικρές χώρες με περιορισμένο βάθος— τις καθιστά ευάλωτες. Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι το Κουβέιτ και το Μπαχρέιν είναι «τεχνητά κρατίδια» της βρετανικής αυτοκρατορικής εποχής, των οποίων η επιβίωση εξαρτάται πλέον από τη διπλωματική τους ευθυγράμμιση με το Ιράν. Η επιμονή τους να φιλοξενούν αμερικανικές δυνάμεις που επιτίθενται στο Ιράν τις καθιστά στόχο.
Η ιστορική υπενθύμιση της Πολωνίας του 1939 είναι καταλυτική. Τότε, οι Πολωνοί ηγέτες, πιστεύοντας στις εγγυήσεις προστασίας της Μεγάλης Βρετανίας, επέλεξαν μια πορεία που οδήγησε το έθνος τους στην ολοκληρωτική καταστροφή. Το μήνυμα είναι σαφές: η απόλυτη εξάρτηση από μια ξένη δύναμη που αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να σε προστατεύσει σε μια κρίσιμη στιγμή, είναι η συνταγή για τον αφανισμό. Οι χώρες του Κόλπου πρέπει να κατανοήσουν ότι η μόνη τους διέξοδος είναι η διπλωματική συνεννόηση με τις γειτονικές τους δυνάμεις.
Συμπέρασμα: μια νέα εποχή αβεβαιότητας
Η Αμερική, αντί να επικεντρωθεί στην αποκατάσταση της βάσης της, στην παραγωγική της ανασυγκρότηση και στην ενότητα του λαού της, παραμένει εγκλωβισμένη σε επιδιώξεις που δεν την αφορούν. Ο Τραμπ και κάθε άλλη πολιτική ηγεσία που υπόσχεται λύσεις, συχνά βρίσκεται «σε ένα σκοτεινό δωμάτιο χωρίς παράθυρα», προσπαθώντας να βρει την έξοδο, την οποία ο Νετανιάχου φροντίζει να κλείνει με κάθε ευκαιρία.
Η πραγματικότητα είναι ότι δεν υπάρχει «εύκολη έξοδος» από αυτό το αδιέξοδο. Ο Δυτικός κόσμος εισέρχεται σε μια φάση όπου οι παλιές συμμαχίες καταρρέουν και η ισχύς μετατοπίζεται. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα συμβεί αυτή η μετατόπιση, αλλά το πότε και με τι κόστος για τους λαούς που υπέστησαν τις συνέπειες των λανθασμένων επιλογών των ηγετών τους. Η αμερικανική ηγεμονία, όπως τη γνωρίσαμε, φτάνει στο τέλος της και η ιστορία θα κρίνει αυτούς που, ενώ είχαν την ευκαιρία να προστατεύσουν τα συμφέροντα των λαών τους, προτίμησαν να τα θυσιάσουν στον βωμό ξένων σκοπιμοτήτων.
