Το ημερολόγιο γράφει 2026 και η Ουάσιγκτον θυμίζει όλο και περισσότερο την τελευταία πράξη σαιξπηρικής τραγωδίας. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο άνθρωπος που έχτισε την καριέρα του στην ψευδαίσθηση του αήττητου, βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με την πιο σκληρή αλήθεια: τα παλιά του κόλπα δεν πιάνουν πια. Ούτε το θράσος, ούτε ο αντιπερισπασμός, ούτε η γοητεία του «dealmaker» μπορούν να τον σώσουν από έναν κλοιό που στενεύει επικίνδυνα.
σχετικά άρθρα
Ένας ηγέτης σε αποδρομή
Η εικόνα που μεταφέρουν οι πηγές από το εσωτερικό των υπηρεσιών πληροφοριών και του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είναι αποκαρδιωτική. Ο Τραμπ δεν είναι πλέον ο ορμητικός παίκτης του παρελθόντος. Είναι ένας άνθρωπος κουρασμένος, απομονωμένος στον πύργο του, που ξεσπά μέσω των social media τα ξημερώματα. Οι αναρτήσεις του το Πάσχα, γεμάτες ύβρεις και απειλές για εγκλήματα πολέμου, δεν είναι δείγμα ισχύος, αλλά απόδειξη πανικού. Όπως εύστοχα σημείωσε ο David Rothkopf, ο Τραμπ φαίνεται να προσφέρει μόνος του αποδεικτικά στοιχεία στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, προαναγγέλλοντας τις επόμενες κινήσεις του.
Το μέτωπο του Πενταγώνου και η «ανταρσία»
Αν υπάρχει ένα σημείο όπου η κατάσταση ξεφεύγει από κάθε έλεγχο, αυτό είναι το Πεντάγωνο. Η τοποθέτηση του Pete Hegseth στην ηγεσία της Άμυνας έχει προκαλέσει κάτι που σπάνια βλέπουμε στον αμερικανικό στρατό: μια σιωπηλή αλλά γενικευμένη εξέγερση. Οι αξιωματικοί, που ορκίζονται στο Σύνταγμα και όχι σε πρόσωπα, βλέπουν την προσπάθεια μετατροπής του στρατεύματος σε «εργαλείο» του Τραμπ ως προσβολή στην ακεραιότητα του θεσμού.
Οι διαδοχικές απολύσεις στρατηγών και η περιθωριοποίηση στελεχών που αρνούνται να εκτελέσουν παράλογες εντολές έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα «mutiny» (ανταρσίας). Οι διαρροές στον Τύπο πληθαίνουν και οι ψίθυροι για την 25η Τροπολογία —την παύση του Προέδρου λόγω πνευματικής ανικανότητας— δεν προέρχονται πλέον μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά και από τις «κανάρες στο ορυχείο» της MAGA πλευράς, όπως η Marjorie Taylor Greene.
Το αδιέξοδο στο Ιράν και η οικονομία
Στην εξωτερική πολιτική, το στοίχημα του Ιράν αποδεικνύεται καταστροφικό. Ο Τραμπ εισέβαλε σε μια σύγκρουση που πέντε προκάτοχοί του απέφευγαν, νομίζοντας ότι η στρατιωτική ισχύς αρκεί. Σήμερα, 35 ημέρες μετά την έναρξη των βομβαρδισμών, το Ιράν ελέγχει τα Στενά του Ορμούζ, μπλοκάροντας το 20% της παγκόσμιας ροής πετρελαίου, ενώ η Κίνα και η Ρωσία στηρίζουν ανοιχτά την Τεχεράνη.
Την ίδια στιγμή, το ισχυρό του χαρτί, η οικονομία, καταρρέει. Οι δασμοί δεν απέδωσαν, οι δημοσκοπήσεις τον φέρνουν σε ιστορικά χαμηλά και το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα αρχίζει να κρατά αποστάσεις ασφαλείας. Οι βουλευτές και οι γερουσιαστές στην Ουάσιγκτον ξέρουν να «διαβάζουν το δωμάτιο» και αυτή τη στιγμή το δωμάτιο αδειάζει.
Ο Τραμπ στο «μπούνκερ»
Όπως ο Βασιλιάς Ληρ στην καταιγίδα, ο Τραμπ βλέπει τους δικούς του ανθρώπους να τον εγκαταλείπουν. Η αποπομπή πιστών στελεχών, όπως η Pam Bondi, δείχνει ότι κανείς δεν είναι αρκετά «λακές» για να τον ικανοποιήσει πλέον. Το ερώτημα που πλανιέται πάνω από την Ουάσιγκτον είναι ένα: Τι θα κάνει ένας άνθρωπος σαν τον Ντόναλντ Τραμπ όταν συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει τίποτα άλλο να χάσει;
Η ιστορία του υπόλοιπου 2026 θα είναι η ιστορία της αντίδρασης ενός εγκλωβισμένου ηγέτη. Η Jenga πύργος του καταρρέει και, όπως φαίνεται, ο ίδιος ο Τραμπ είναι αυτός που τραβάει τα τελευταία κομμάτια.
