Ο ακήρυχτος πόλεμος: Πώς η Aκροδεξιά εισέβαλε στον αμερικανικό στρατό και απειλεί τη Δημοκρατία
Οι εκπτώσεις στη στρατολόγηση, η επιστροφή των ριζοσπαστικοποιημένων βετεράνων, ο ρόλος του Πιτ Χέγκσεθ στο Πεντάγωνο και οι τρομακτικοί παραλληλισμοί με το 1930.
Οι πόλεμοι στο Ιράκ και το Αφγανιστάν άφησαν πίσω τους μια βαριά και σκοτεινή κληρονομιά, η οποία ξεπερνά τα σύνορα της Μέσης Ανατολής και απειλεί πλέον τον ίδιο τον πυρήνα της αμερικανικής δημοκρατίας. Στην προσπάθειά τους να καλύψουν τις πιεστικές ποσοστώσεις στρατολόγησης κατά τη διάρκεια του πολέμου κατά της τρομοκρατίας, οι αμερικανικές ένοπλες δυνάμεις αναγκάστηκαν να καταργήσουν αυστηρούς περιορισμούς του παρελθόντος.
σχετικά άρθρα
Η αποδοχή ατόμων με ποινικά μητρώα, η ένταξη μελών νεοναζιστικών ομάδων, η στρατολόγηση ατόμων με ψυχιατρικές παθήσεις ή εμφανή ρατσιστικά τατουάζ, αποτέλεσαν τον κανόνα. Παράλληλα, το ανώτατο όριο ηλικίας στράτευσης αυξήθηκε από τα 35 στα 42 έτη. Αυτή η σιωπηρή αποδοχή δεξιών εξτρεμιστών στις τάξεις του στρατού δεν τους προσέφερε απλώς καταφύγιο, αλλά τους ενδυνάμωσε, εξοπλίζοντάς τους με κορυφαία στρατιωτική εκπαίδευση.
Εκπαίδευση με κρατικό χρήμα για έναν «ιερό φυλετικό πόλεμο»
Το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι απλώς η ανοχή σε αυτές τις ιδεολογίες, αλλά τα κίνητρα πίσω από την κατάταξη πολλών από αυτούς τους εξτρεμιστές. Μια ενδελεχής έρευνα δείχνει ότι πολλοί νεοναζί βετεράνοι δεν πίστευαν καν στον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Αντιθέτως, ο βασικός τους στόχος ήταν να λάβουν στρατιωτική εκπαίδευση με έξοδα του Αμερικανού φορολογούμενου.
Σκοπός τους ήταν να επιστρέψουν στις Ηνωμένες Πολιτείες προετοιμασμένοι για αυτό που αποκαλούν RaHoWa (Racial Holy War – Ιερός Φυλετικός Πόλεμος). Πρόκειται για την πεποίθηση ότι η Αμερική θα οδηγηθεί σε έναν αναπόφευκτο εμφύλιο πόλεμο φυλετικών συγκρούσεων, ο οποίος θα καταλήξει στην εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος λευκής υπεροχής στην Ουάσιγκτον. Έχουν ήδη καταγραφεί δεκάδες περιπτώσεις βετεράνων που σχεδίασαν ή πραγματοποίησαν εγχώριες τρομοκρατικές επιθέσεις, αξιοποιώντας τις τακτικές που διδάχθηκαν στα πεδία των μαχών του Ιράκ και του Αφγανιστάν.
Εγκλήματα πολέμου, ατιμωρησία και η κουλτούρα της συγκάλυψης
Όσο αυτοί οι εξτρεμιστές υπηρετούσαν στη Μέση Ανατολή, η συμπεριφορά τους συχνά επιβραβευόταν αντί να τιμωρείται. Μαρτυρίες νεοναζί βετεράνων αποκαλύπτουν ότι διοικητές τούς ανέθεταν τις πιο δύσκολες αποστολές, βλέποντάς τους ως «αδίστακτους πολεμιστές». Αυτή η προσέγγιση γέννησε μια κουλτούρα ατιμωρησίας και κτηνωδίας.
Η σφαγή της Μαχμουντίγια το 2006 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μια ομάδα Αμερικανών στρατιωτών εισέβαλε σε ένα σπίτι, βίασε και δολοφόνησε ένα 14χρονο κορίτσι, εξόντωσε την οικογένειά της και στη συνέχεια έκαψε το οίκημα για να αποδώσει το έγκλημα σε αντάρτες. Επικεφαλής αυτής της φρικαλεότητας ήταν ο Στίβεν Ντ. Γκριν, ο οποίος είχε ενταχθεί στον στρατό μέσω του λεγόμενου «προγράμματος ηθικής εξαίρεσης», έχοντας ποινικό μητρώο που υπό κανονικές συνθήκες θα του απαγόρευε την κατάταξη. Ο στρατός συχνά συγκάλυπτε τέτοιες θηριωδίες, διώκοντας όσους εσωτερικούς μάρτυρες (whistleblowers) τολμούσαν να μιλήσουν, δημιουργώντας ένα περιβάλλον όπου τα εγκλήματα πολέμου ήταν ανεκτά.
Η ακροδεξιά στο τιμόνι του πενταγώνου
Αυτό που κάποτε ήταν ένα καλά κρυμμένο μυστικό κάτω από το χαλί της στρατιωτικής ηγεσίας, σήμερα έχει θεσμοθετηθεί. Στην κορυφή αυτής της πυραμίδας βρίσκεται ο υπουργός Άμυνας, Πιτ Χέγκσεθ. Φέροντας στο σώμα του τατουάζ με τον Σταυρό της Ιερουσαλήμ (νεοσταυροφορική εικονογραφία) και τη λέξη «Kafir» (Άπιστος στα αραβικά), ο Χέγκσεθ ενσαρκώνει την επισημοποίηση του εξτρεμισμού.
Οι απόψεις του, που συνδέονται άμεσα με τον χριστιανικό εθνικισμό και την ισλαμοφοβία, δίνουν το «πράσινο φως» σε περιθωριακά στοιχεία. Η ρητορική του υπέρ της κατάργησης των αυστηρών κανόνων εμπλοκής λειτουργεί ως κάλεσμα προς τους στρατιώτες ότι μπορούν να διαπράττουν εγκλήματα χωρίς συνέπειες. Η εκκαθάριση υψηλόβαθμων αξιωματούχων, με την πλειονότητα όσων απομακρύνονται να είναι μαύροι, επιβεβαιώνει πως η ιδεολογία της λευκής υπεροχής βρίσκει ισχυρά ερείσματα στα υψηλότερα κλιμάκια της αμερικανικής διοίκησης.
Μετατραυματικό στρες, εγκατάλειψη και η στροφή προς τον τραμπισμό
Η ριζοσπαστικοποίηση δεν οφείλεται, ωστόσο, αποκλειστικά σε ιδεολογικούς λόγους. Το σύστημα παρήγαγε χιλιάδες τσακισμένους ανθρώπους. Περίπου το 30% των βετεράνων του αμερικανικού στρατού υποφέρει από μετατραυματικό στρες (PTSD), αριθμός ασύλληπτα μεγαλύτερος σε σχέση με αντίστοιχους στρατούς, όπως της Βρετανίας.
Η επιμήκυνση των θητειών και η μείωση του χρόνου ανάπαυσης μεταξύ των αναπτύξεων κατέστρεψαν την ψυχική υγεία των στρατιωτών. Επιστρέφοντας στην πατρίδα τους, βρήκαν ένα σύστημα που τους εγκατέλειψε, αφήνοντάς τους άστεγους και αβοήθητους. Αυτή η βαθιά απογοήτευση κεφαλαιοποιήθηκε πολιτικά από τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τη δυσαρέσκεια, υποσχόμενος να διαλύσει το διεφθαρμένο σύστημα της Ουάσιγκτον. Η αποτυχία τόσο των Δημοκρατικών όσο και των Ρεπουμπλικανών να διαχειριστούν τις συνέπειες των δικών τους πολιτικών, έστρωσε το έδαφος για τον λαϊκισμό και την επιτάχυνση της κρίσης.
Ο ιστορικός παραλληλισμός με τη δεκαετία του 1930
Η κατάσταση στις ΗΠΑ σήμερα παρουσιάζει ανατριχιαστικές ομοιότητες με την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη του Μεσοπολέμου. Ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ έχτισαν τα κινήματά τους στρατολογώντας απογοητευμένους βετεράνους του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, οι οποίοι ένιωθαν προδομένοι από τις πολιτικές ηγεσίες των χωρών τους.
Σήμερα, η αμερικανική άκρα δεξιά υιοθετεί τη στρατηγική του επιταχυντισμού (accelerationism): την πρόκληση κρίσεων και συγκρούσεων μέσω της βίας, με σκοπό την πλήρη κατάρρευση του κράτους και την ανοικοδόμησή του σε φασιστικά πρότυπα. Το αφήγημα πως η κεντρική κυβέρνηση θέλει να καταστρέψει τον λαό, ενισχύει την παραστρατιωτική οργάνωση. Σε αυτό το πλαίσιο, η εισβολή στο Καπιτώλιο την 6η Ιανουαρίου, όπου συμμετείχαν ενεργεία και εν αποστρατεία στρατιωτικοί με πλήρη τακτικό εξοπλισμό, ήταν μόνο η αρχή ενός πολύ σκοτεινού σεναρίου.
Η καταστολή στο εσωτερικό και η παγκόσμια απειλή
Οι συνέπειες αυτής της στρατιωτικοποίησης μεταφέρονται ραγδαία στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Υπηρεσίες όπως η ICE (Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων) στελεχώνονται όλο και περισσότερο από ριζοσπαστικοποιημένους βετεράνους και μέλη ακροδεξιών ομάδων, λειτουργώντας με πρωτοφανή ατιμωρησία. Η βία που κάποτε ασκούνταν σε ξένα εδάφη στρέφεται πλέον ενάντια σε μετανάστες, ακτιβιστές και πολιτικούς αντιπάλους.
Αυτό το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά αμερικανικό. Αποτελεί μέρος μιας παγκόσμιας τάσης όπου το πολιτικό κέντρο σαπίζει, επιτρέποντας στην ακροδεξιά να παρουσιάζεται ως η μόνη αντισυστημική εναλλακτική. Για να κατανοήσουμε τον κίνδυνο που διατρέχει η σύγχρονη δημοκρατία, είναι απαραίτητο να αναλύσουμε τον πόλεμο κατά της τρομοκρατίας όχι ως μια εξωτερική επιχείρηση, αλλά ως την εκκολάπτρια μηχανή που γέννησε τον σύγχρονο φασισμό.
