Η εικόνα που εκπέμπει η Ουάσιγκτον το τελευταίο διάστημα δεν είναι απλώς ανησυχητική· είναι η αποτύπωση μιας συστηματικής αποδόμησης των θεσμών και της διεθνούς αξιοπιστίας των ΗΠΑ. Η τελευταία έκθεση του Commonwealth Report είναι αποκαλυπτική: από το διπλωματικό φιάσκο στο Ιράν μέχρι την ανοιχτή σύγκρουση με τη Federal Reserve, η κυβέρνηση Τραμπ φαίνεται να κινείται σε μια γκρίζα ζώνη όπου η προσωπική ατζέντα υπερέχει του εθνικού συμφέροντος.
σχετικά άρθρα
Ερασιτεχνισμός στο Ιράν και διπλωματία του «flat F»
Η προσπάθεια του Ντόναλντ Τραμπ να αναθέσει το εξαιρετικά ευαίσθητο ζήτημα του Ιράν σε δύο ανθρώπους της αγοράς ακινήτων, τον Τζάρεντ Κούσνερ και τον Στιβ Γουίκοφ, αποδεικνύεται καταστροφική. Οι έμπειροι διπλωμάτες δεν μασάνε τα λόγια τους: ο Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ βαθμολογεί την προσπάθεια με ένα «καθαρό μηδέν» (flat F). Όταν η γεωπολιτική σκακιέρα αντιμετωπίζεται σαν μια απλή αγοραπωλησία στο Μανχάταν, το αποτέλεσμα είναι η κατάρρευση των συνομιλιών και η κλιμάκωση μιας πυρηνικής κρίσης.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο η έλλειψη εμπειρίας. Είναι η περιρρέουσα ατμόσφαιρα των «yesmen» που περιβάλλουν τον Λευκό Οίκο. Με τέσσερις υπουργούς Άμυνας και έξι συμβούλους εθνικής ασφάλειας να έχουν αλλάξει, η αλήθεια έχει γίνει το πρώτο θύμα της εξουσίας. Όταν κανείς δεν τολμά να πει το «όχι» στον πρόεδρο, η διπλωματία πεθαίνει και η πιθανότητα μιας πολεμικής σύρραξης αυξάνεται δραματικά.
Η πολιορκία της Fed και ο αυταρχικός έλεγχος
Στο εσωτερικό μέτωπο, η κατάσταση δεν είναι λιγότερο εκρηκτική. Ο Τραμπ απειλεί ανοιχτά να απολύσει τον επικεφαλής της Fed, Τζέι Πάουελ, εάν η Γερουσία δεν επικυρώσει τον εκλεκτό του, Κέβιν Γουόρς, μέχρι τα μέσα Μαΐου. Η χρήση του Υπουργείου Δικαιοσύνης ως εργαλείου πίεσης, με ξαφνικούς ελέγχους σε εργοτάξια της Κεντρικής Τράπεζας, αποτελεί μια πρωτοφανή επίδειξη αυταρχισμού.
Η ανεξαρτησία της Federal Reserve είναι η δικλείδα ασφαλείας για την οικονομική σταθερότητα. Η προσπάθεια πολιτικής άλωσης της τράπεζας με σκοπό τη μείωση των επιτοκίων, ανεξαρτήτως του πληθωριστικού κόστους, θέτει σε κίνδυνο τις αποταμιεύσεις και τους μισθούς των πολιτών. Πρόκειται για μια ωμή προσπάθεια μετατροπής ενός ανεξάρτητου οργάνου σε κομματικό παράρτημα.
Σκοτάδι στα κέντρα κράτησης και δικαστικές «επιχειρήσεις»
Την ίδια ώρα, οι αποκαλύψεις για τις συνθήκες στα κέντρα κράτησης της ICE προκαλούν αποτροπιασμό. Με 16 θανάτους μεταναστών ήδη από την αρχή του 2026, η υπηρεσία κατηγορείται για συστηματική απόκρυψη στοιχείων. Εκεί που κάποτε υπήρχαν λεπτομερείς εκθέσεις, τώρα κυριαρχούν ολιγόλογες, ασαφείς ανακοινώσεις. Η περίπτωση του θανάτου στο Ελ Πάσο, που βαφτίστηκε «αυτοκτονία» παρά τα αντίθετα πορίσματα του ιατροδικαστή, δείχνει ότι η σκληρότητα είναι πλέον επίσημη πολιτική.
Παράλληλα, το Ανώτατο Δικαστήριο διολισθαίνει σε έναν ακτιβισμό που εγείρει σοβαρά ερωτήματα. Ο δικαστής Κλάρενς Τόμας κατηγορείται ότι λειτουργεί περισσότερο ως πολιτικός πράκτορας παρά ως ουδέτερος κριτής. Οι καταγγελίες για «χειραγώγηση αφηγήματος» και η στενή του σχέση με δισεκατομμυριούχους πλήττουν ανεπανόρθωτα το κύρος του θεσμού, μετατρέποντάς τον σε «πολιορκητικό κριό» κατά της ίδιας της δημοκρατίας.
Η φύση εκπέμπει SOS: Ο Ειρηνικός «βράζει»
Ενώ η πολιτική ηγεσία αναλώνεται σε παιχνίδια εξουσίας, η περιβαλλοντική πραγματικότητα είναι αδυσώπητη. Ο Ειρηνικός Ωκεανός στις ακτές της Καλιφόρνια παρουσιάζει θερμοκρασίες που θυμίζουν το καταστροφικό φαινόμενο «The Blob» της προηγούμενης δεκαετίας. Με τη θερμοκρασία του νερού να βρίσκεται 8 βαθμούς πάνω από τον μέσο όρο, τα οικοσυστήματα καταρρέουν.
Η κλιματική κρίση είναι εδώ, σε ζωντανή μετάδοση, αλλά η πολιτική απάντηση παραμένει εγκλωβισμένη στις επιδοτήσεις των ορυκτών καυσίμων. Η αντίφαση είναι κραυγαλέα: μια υπερδύναμη που αδυνατεί να προστατεύσει το περιβάλλον της, την ώρα που η ίδια της η ηγεσία υπονομεύει τους θεσμούς που θα μπορούσαν να δώσουν λύσεις. Το 2026 προμηνύεται ένα έτος μεγάλων ανατροπών και, δυστυχώς, όχι απαραίτητα θετικών.
