Το πατρικό του Μουστάκα γκρεμίστηκε: Η κόρη ραγίζει καρδιές

Το πατρικό του Μουστάκα γκρεμίστηκε: Η κόρη ραγίζει καρδιές

Σοκ και θλίψη προκαλεί η είδηση της κατεδάφισης του σπιτιού στα Βριλήσσια, εκεί όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια η κόρη του αείμνηστου Σωτήρη Μουστάκα. Η Αλεξία Μουστάκα, φανερά συγκινημένη, μίλησε για το «τέλος» ενός ολόκληρου κεφαλαίου, καθώς το πατρικό της, γεμάτο αναμνήσεις, έπεσε κάτω από τις μπουλντόζες.

σχετικά άρθρα

Η αποκάλυψη ήρθε το Σάββατο το πρωί, όταν η ίδια, μιλώντας στο Open, περιέγραψε τα συναισθήματά της. «Κάτι τζάμια μου θύμισαν την τραπεζαρία μας», είπε με τρεμάμενη φωνή, προσθέτοντας πως, παρά το ότι το σπίτι ήταν ενοικιαζόμενο, αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της προσωπικής τους ιστορίας. Οι αναμνήσεις, άλλωστε, δεν έχουν ιδιοκτησιακό καθεστώς.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κυκλοφορούν ήδη φωτογραφίες από τις εργασίες, που δείχνουν τους εκσκαφείς να έχουν καταστρέψει μεγάλο μέρος της κατοικίας. Αυτή η εικόνα, για πολλούς, συμβολίζει όχι απλώς την απώλεια ενός κτίσματος, αλλά και ενός κομματιού της συλλογικής μνήμης του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου. Διαβάστε περισσότερα για τον τρόπο ζωής και την κληρονομιά μεγάλων προσωπικοτήτων.

Ο Σωτήρης Μουστάκας, ο σπουδαίος Κύπριος κωμικός που έφυγε από τη ζωή το 2007, λατρεύτηκε από το κοινό για το μοναδικό του ταλέντο. Αν και τα τελευταία του χρόνια έζησε σε δικό του σπίτι στον Γέρακα, η κατοικία στα Βριλήσσια παρέμεινε για δεκαετίες το «σπίτι» του, ένας χώρος που στέγασε όνειρα, γέλια και οικογενειακές στιγμές. Η κατεδάφισή του φέρνει στην επιφάνεια ερωτήματα για την ασυδοσία της αστικής ανάπτυξης και τον σεβασμό στην ιστορία των κτιρίων, ακόμα κι αν αυτά δεν είναι διατηρητέα. Πώς οι εξελίξεις στην αγορά ακινήτων επηρεάζουν τέτοιες ιστορικές ιδιοκτησίες;

Κάθε γκρέμισμα ενός σπιτιού δεν είναι απλώς μια πράξη εκκαθάρισης χώρου, αλλά συχνά η εκρίζωση αναμνήσεων και η διαγραφή ενός κεφαλαίου. Για την Αλεξία Μουστάκα, και για όλους όσοι αγάπησαν τον Σωτήρη Μουστάκα, το γκρέμισμα του πατρικού του είναι ένα ακόμα χτύπημα στην καρδιά, μια υπενθύμιση ότι ο χρόνος δεν σβήνει μόνο πρόσωπα, αλλά και τους χώρους που τα φιλοξένησαν.