Πολιτική: Το βρώμικο παιχνίδι εξουσίας στη Βουλή;
σχετικά άρθρα
Ξεχάστε την κομψότητα και τους καλούς τρόπους στην ελληνική πολιτική! Αυτό που βιώνουμε είναι ωμή, ιδιοτελής βία, ένα ατέλειωτο μπρα-ντε-φερ στην αρένα της εξουσίας, όπου κανείς δεν χαρίζεται. Η εικόνα που έχουμε για τα κόμματα είναι συχνά πολύ διαφορετική από την σκληρή πραγματικότητα.
Το κομματικό «σαράι» λειτουργεί ως ένα αμείλικτο εργαστήρι εξουσίας. Δείτε τους πιο πιστούς αυλικούς του χθες να γίνονται οι πιο κυνικοί «ενταφιαστές» του σήμερα. Οι κόλακες απλώς αλλάζουν αφέντες, διατηρώντας την ίδια δουλική τεχνική, αρκεί να εξασφαλίζουν τη θέση τους στον παλατιανό μικρόκοσμο. Η προτεραιότητα δεν είναι το πρόσωπο, αλλά η καρέκλα.
Κάθε αρχηγός, αργά ή γρήγορα, βιώνει την απόλυτη εγκατάλειψη – ειδικά μετά από μια ήττα ή ένα εσωκομματικό «πραξικόπημα». Οι ελιγμοί, η σταδιακή απόσυρση σε ασφαλή κρησφύγετα και οι διαπραγματεύσεις με τον επόμενο «ισχυρό» για νέα καθήκοντα, αποκαλύπτουν το πραγματικό ενδιαφέρον: όχι την πραγματικότητα της χώρας, αλλά την ρακένδυτη αυτοπραγματικότητα του κομματικού μηχανισμού. Ποιος δυσαρεστείται; Ποιος κινδυνεύει να μην επανεκλεγεί; Ποιος μισεί ποιον επειδή παραγκωνίστηκε; Αυτά είναι τα πραγματικά ερωτήματα.
Η Νέα Δημοκρατία, ως ο κύριος καρπωτής εξουσίας, βλέπει τον κίνδυνο στην εσωτερική αποσάθρωση και την πιθανή απώλεια της αυτοδυναμίας, που θα σήμαινε μοιραία διαίρεση της «πίτας». Το ΠΑΣΟΚ, κυνηγώντας άκομψα «ποσοστά», κινδυνεύει να χάσει την πολιτική του ποιότητα, αν δεν επιτύχει τους αυστηρούς αριθμητικούς στόχους που έθεσε.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ, τα πράγματα είναι ακόμα πιο δραματικά. Ο εν εξελίξει «θάνατος» του κόμματος συνοδεύεται από μια πληθώρα επιτάφιων κειμένων, που επισκιάζουν ακόμα και την κοινοβουλευτική του παραγωγή. Βλέπουμε χαιρέκακα σχόλια, δραματοποιημένες αφηγήσεις και γονυκλισίες μπροστά σε κάθε μικρό «θρόνο».
Η αόριστη, σχεδόν μεταφυσική, επένδυση του κόσμου σε «εικαζόμενα κινήματα» (όπως Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, παλαιστινιακό), για να στεγάσει την πολιτική του αντίρρηση και τσαντίλα, έχει κουράσει. Ο κόσμος αναζητά ένα πρόσωπο-αναφορά, έναν αφηγητή, έναν ερμηνευτή. Όμως, αυτό δεν αρκεί για να λύσει τον μεγάλο συλλογικό γρίφο της κουρασμένης χώρας και της εξαντλημένης πολιτικής σκηνής.
Σε αυτό το ερειπιώδες τοπίο, οι παλιοί τρόποι δεν αποδίδουν πια. Η κοινωνία απαιτεί ουσιαστική δράση και λύσεις, όχι απλά ενδοκομματικά παιχνίδια. Το μέλλον θα δείξει αν οι πολιτικοί μας θα καταφέρουν να ξεφύγουν από τον «παλατιανό» μικρόκοσμο και να αντικρίσουν την πραγματικότητα κατάματα, προτού είναι αργά για την Οικονομία και την κοινωνία.
