Ώρα να σπάσει η «ομερτά» στο ελληνικό μπάσκετ – Οι εκβιαστές δεν μπορούν πλέον να επιβάλουν τη σιωπή
Μια ιδιαίτερα σημαντική νομική διάσταση αναδεικνύεται από όσα ανέφερε, ο γνωστός ποινικολόγος Μιχάλης Δημητρακόπουλος στον ΑΝΤ1, σχετικά με τη δυνατότητα προσώπων που έχουν εμπλακεί σε υποθέσεις χρηματισμού να προσφύγουν αυτοβούλως στη Δικαιοσύνη. Πρόκειται για μια τοποθέτηση που ανοίγει διάπλατα την πόρτα της «κάθαρσης», δείχνοντας τον δρόμο σε όσους αισθάνονται εγκλωβισμένοι σε παράνομα κυκλώματα και σκοτεινές διαδρομές χρήματος.
σχετικά άρθρα
Το μήνυμα αφορά άμεσα και τον ελληνικό αθλητισμό, όπου η φημολογία για «στημένα» παιχνίδια και υπόγειες συνεννοήσεις δίνει και παίρνει. Διαιτητές, παράγοντες και άλλα πρόσωπα που ενδεχομένως έχουν δεχθεί πιέσεις, απειλές ή έχουν εμπλακεί σε παράνομες πρακτικές, δεν είναι υποχρεωμένοι να παραμένουν σιωπηλοί, ούτε να γίνονται ισόβιοι όμηροι των εκβιαστών τους. Η «ομερτά» που βασιλεύει στα παρασκήνια μπορεί να σπάσει μόνο μέσα από τη θεσμική οδό.
Η ελληνική νομοθεσία προβλέπει, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, δυνατότητες ατιμωρησίας ή ευνοϊκής ποινικής μεταχείρισης για ορισμένες πράξεις όταν οι εμπλεκόμενοι συνεργάζονται με τις αρμόδιες αρχές. Ο νόμος προσφέρει μια «σανίδα σωτηρίας» σε εκείνους που θα αποφασίσουν να μιλήσουν πρώτοι, αναγνωρίζοντας την αξία της συνεργασίας για την αποκάλυψη των «εγκεφάλων» που κινούν τα νήματα της διαφθοράς.
Και εδώ προκύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα για το ελληνικό μπάσκετ, που συχνά βρίσκεται στο επίκεντρο έντονων αντιπαραθέσεων και καταγγελιών. Εάν υπάρχουν διαιτητές που δέχθηκαν πιέσεις να ευνοήσουν συγκεκριμένες ομάδες, εάν υπάρχουν παράγοντες που γνωρίζουν περιστατικά χρηματισμού ή παρεμβάσεων από «σκιώδη κέντρα», γιατί να συνεχίσουν να σιωπούν; Γιατί να επωμίζονται το βάρος εγκληματικών ενεργειών που εξυπηρετούν συμφέροντα τρίτων;
Η Δικαιοσύνη διαθέτει τα εργαλεία να διερευνήσει τέτοιες καταγγελίες, να αξιολογήσει αποδεικτικά στοιχεία και να εξετάσει τις δυνατότητες προστασίας όσων αποφασίσουν να συνεργαστούν. Το νομικό οπλοστάσιο είναι πλέον επαρκές ώστε να εγγυηθεί ότι η αλήθεια θα λάμψει χωρίς οι «μάρτυρες δημοσίου συμφέροντος» να εξοντωθούν ηθικά ή νομικά.
Η σιωπή δεν μπορεί να αποτελεί μόνιμη επιλογή για όσους γνωρίζουν πραγματικά περιστατικά που υπονομεύουν την ακεραιότητα των διοργανώσεων. Το ελληνικό μπάσκετ δεν χρειάζεται άλλες φήμες, ούτε «ψιθύρους» στα δημοσιογραφικά γραφεία. Χρειάζεται στοιχεία, καταθέσεις και θεσμική διερεύνηση που θα φτάσει μέχρι το τέλος, καθαρίζοντας το άθλημα από τα «βαρίδια» του παρελθόντος.
