Μαζωνάκης: Η άγνωστη πράξη που συγκίνησε στην Κομοτηνή
σχετικά άρθρα
Σκηνή: Κομοτηνή, 2002. Ένας Γιώργος Μαζωνάκης στην κορυφή της δόξας, ετοιμάζεται να σαρώσει την πίστα. Λίγα μέτρα μακριά, ένας εργαζόμενος λυγίζει μόνος του, δακρύζοντας για την κόρη του. Εκείνη τη στιγμή, ο σταρ γίνεται άνθρωπος. Ο Μαζωνάκης τον πλησιάζει, τον ακούει και κάνει κάτι που κανείς δεν περίμενε, αλλάζει τη βραδιά – και ίσως ζωές.
Ο φιλόλογος Αλέξανδρος Σουλιώτης, τότε φοιτητής και υπάλληλος στην υποδοχή του κλαμπ «Lobby», δίπλα στο «Ηχοδρόμιο» όπου τραγουδούσε ο Μαζωνάκης, θυμάται έντονα το περιστατικό. Η νύχτα έβριθε από λάμψη και διασκέδαση, με ουρές αυτοκινήτων και πλήθος κόσμου να περιμένει.
Όμως, πίσω από τη λάμψη, ένας μεγαλύτερος σε ηλικία εργαζόμενος, ένας άνθρωπος του μόχθου, στεκόταν μόνος. Ο Σουλιώτης τον είδε να σκουπίζει δάκρυα. Η αιτία; Ένας έντονος καβγάς με την κόρη του, η οποία ζούσε μακριά και δεν απαντούσε στα τηλέφωνα. Η απόσταση βάθαινε τον πόνο του πατέρα.
Λίγο πριν ανέβει στη σκηνή, ο Γιώργος Μαζωνάκης περνούσε από το σημείο. Αντί να προσπεράσει, σταμάτησε. «Όλα καλά;» ρώτησε. Η τυπική απάντηση του εργαζόμενου δεν τον έπεισε. Ο Μαζωνάκης κάθισε δίπλα του, τον άκουσε προσεκτικά να εξιστορεί τον καβγά και την απόγνωσή του. Μια σπάνια στιγμή ανθρωπιάς στον κόσμο της Lifestyle διασκέδασης.
Και τότε, η έκπληξη: Ο Μαζωνάκης ζήτησε το τηλέφωνο της κόρης. Την κάλεσε από το προσωπικό του κινητό και συστήθηκε: «Κοπελιά, ο Γιώργος ο Μαζωνάκης είμαι. Δε σε ξέρω. Αλλά εδώ δίπλα μου έχω έναν πολύ γλυκό άνθρωπο. Τον μπαμπά σου. Κι όταν τον δεις και βρεθείτε, σε παρακαλώ, κάν’ του μια αγκαλιά και κάν’ το για πάρ’ τη μου».
Μετά τη σύντομη συνομιλία, ο τραγουδιστής χτύπησε φιλικά τον εργαζόμενο στην πλάτη και επέστρεψε στις πρόβες. Λίγο αργότερα, ανέβηκε στην πίστα, αποθεώθηκε από εκατοντάδες. Ωστόσο, για τον Σουλιώτη, η ουσία της βραδιάς εκτυλίχθηκε μακριά από τα φώτα.
Αυτό το περιστατικό του 2002 δείχνει μια άλλη πλευρά του καλλιτέχνη. Δεν ήταν ο απρόσιτος σταρ, αλλά ένας άνθρωπος που έσκυψε πάνω στον πόνο ενός άλλου. Στον κόσμο των Επιχειρήσεων της νύχτας, όπου το προσωπικό συχνά παραμένει αόρατο, ο Μαζωνάκης είδε τον άνθρωπο.
Η ιστορία του Σουλιώτη μας υπενθυμίζει: «Την ώρα που όλοι κοιτούν εσένα, εσύ να κοιτάξεις κάποιον άλλον». Μια πράξη που, δύο δεκαετίες μετά, συνεχίζει να εμπνέει και να μας κάνει να σκεφτούμε την πραγματική αξία της ανθρώπινης επαφής.
