«Μαμά, θα πεθάνεις;» Ο εφιάλτης που ξύπνησε παιδικά μάτια
σχετικά άρθρα
Η ερώτηση «Μαμά, θα πεθάνεις;» βγήκε από το στόμα της εξάχρονης κόρης της Ελένης Κ. σαν χτύπημα κεραυνού. Η Ελένη, αντιμέτωπη με καρκίνο στον τράχηλο της μήτρας, έβλεπε την καθημερινότητά της να μετατρέπεται σε έναν αδυσώπητο αγώνα θεραπειών και πόνου. Τα μαλλιά της είχαν πέσει, το σώμα της άλλαζε, η εξάντληση αποτυπωνόταν στο πρόσωπό της. Η εικόνα της φώναζε την αλήθεια που προσπαθούσε να κρύψει.
«Εκείνη η στιγμή με πόνεσε περισσότερο κι από τον ίδιο τον καρκίνο», εξομολογείται. «Ήταν η στιγμή που μίσησα την ιατρική, το Θεό, τα πάντα. Έβλεπα το παιδί μου να φοβάται, να συνειδητοποιεί ότι η μαμά του δεν είναι αήττητη. Άρα, κινδύνευε κι εκείνη. Αυτός ο φόβος στα μάτια της ήταν βαρύτερος από κάθε χημειοθεραπεία.»
Το ίδιο σοκ ένιωσε και η Μαρία, όταν ο εννιάχρονος γιος της την ρώτησε ευθέως για την επιθετική μορφή καρκίνου που την ταλαιπωρούσε. «Τα παιδιά νιώθουν τα πάντα, ακόμα κι όταν προσπαθούμε να το κρύψουμε πίσω από ψεύτικα χαμόγελα. Το “γιατί σε εμάς;” αντηχούσε μέσα μου για μήνες», λέει η Μαρία, παγιδευμένη ανάμεσα στην ειλικρίνεια και τον τρόμο.
Ο πόνος της απώλειας δεν αφορά μόνο τα μικρά παιδιά. Αγγίζει με την ίδια ένταση τους νεαρούς ενήλικες που καλούνται να αποχαιρετήσουν τους γονείς τους. Ο Γιώργος, σήμερα 37 ετών, θυμάται τον πατέρα του να διαγιγνώσκεται με καρκίνο στο έντερο όταν ήταν νεότερος. Μέσα σε λίγους μήνες, είδε το στήριγμά του να χάνεται.
«Όταν είσαι στην εφηβεία ή στα είκοσι, νομίζεις ότι οι γονείς σου θα είναι πάντα εκεί», περιγράφει ο Γιώργος. «Το να βλέπεις τον πατέρα σου να χάνει τη μάχη μέρα με τη μέρα, σε ενηλικιώνει βίαια. Βλέπεις τον θάνατο να πλησιάζει και νιώθεις εντελώς αβοήθητος. Δεν ήξερα πώς να τον διαχειριστώ, πώς να του μιλήσω, πώς να σταθώ δίπλα του χωρίς να καταρρεύσω. Η απώλεια αφήνει ένα κενό που δεν κλείνει ποτέ, απλώς μαθαίνεις να ζεις με αυτό. Νομίζω με βοήθησε ότι ο ίδιος είχε θάρρος, ακόμα και με τον θάνατό του.»
Απέναντι σε αυτόν τον βαθύ ανθρώπινο πόνο, η ειδική στήριξη αποτελεί επιτακτική ανάγκη, όχι πολυτέλεια. Ο ψυχολόγος-ψυχοθεραπευτής Αντώνης Οικονομόπουλος τονίζει ότι η διαχείριση μιας σοβαρής ασθένειας ή του τελικού σταδίου της ζωής ενός γονέα απαιτεί ουσιαστική και συνεχή ψυχολογική υποστήριξη στα παιδιά, ανήλικα ή ενήλικα. Lifestyle και θέματα ψυχολογίας συχνά αλληλοσυνδέονται, προσφέροντας πολύτιμες συμβουλές.
«Τα παιδιά χρειάζονται ειλικρίνεια προσαρμοσμένη στην ηλικία τους. Η απόκρυψη της αλήθειας γιγαντώνει τη φαντασία και τον φόβο τους. Οι φροντιστές πρέπει να δημιουργήσουν ένα ασφαλές πλαίσιο όπου το παιδί θα εκφράσει θυμό, θλίψη και απορίες χωρίς ενοχές. Για τους νεαρούς ενήλικες, η στήριξη εστιάζει στη διαχείριση του προπαρασκευαστικού πένθους και στην αποδοχή, για να συνεχίσουν τη ζωή τους διατηρώντας ζωντανή τη μνήμη και τη σχέση με τον γονέα που φεύγει», εξηγεί ο κ. Οικονομόπουλος.
Η απώλεια ή η βαριά ασθένεια ενός γονέα δοκιμάζει τις αντοχές ολόκληρης της οικογένειας. Όμως, η σωστή ψυχολογική καθοδήγηση αποδεικνύεται σωσίβιο. Όπως υπογραμμίζει ο κ. Οικονομόπουλος, η αντιμετώπιση αυτής της σκληρής πραγματικότητας δεν σβήνει τον πόνο, αλλά δίνει χώρο στον άνθρωπο να σταθεί ξανά στα πόδια του. Με την κατάλληλη υποστήριξη, οι οικογένειες μετατρέπουν τον φόβο σε μοιρασμένη αγάπη, χτίζοντας μια εσωτερική ανθεκτικότητα που τους επιτρέπει να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη, χωρίς να χάνουν το δικό τους μέλλον. Περισσότερες ανθρώπινες ιστορίες θα βρείτε στην κατηγορία Lifestyle του iaxia.gr.
