Χαλκιάς: «Δεν αγαπούν τον τόπο!» – Εφιάλτης στο Πόρτο Γερμενό
σχετικά άρθρα
Συντετριμμένος και με ραγισμένη φωνή, ο γνωστός ηθοποιός Τάσος Χαλκιάς ξεσπά μετά την πύρινη κόλαση που κατέστρεψε το Πόρτο Γερμενό, δηλώνοντας ότι οι κόποι μιας ζωής έγιναν στάχτη. Η κατηγορία του; «Αυτοί που τον διοικούν δεν τον αγαπούν» τον τόπο, υπογραμμίζοντας τις θανάσιμες παραλείψεις που οδήγησαν στην καταστροφή.
Η φωτιά, που ξέσπασε στις 3 Αυγούστου 2026, άφησε πίσω της ένα τοπίο απόλυτης καταστροφής. Ο Τάσος Χαλκιάς, που ζει στην περιοχή εδώ και 54 χρόνια, είδε το σπίτι του, στο οποίο μεγάλωσαν τα παιδιά του, να χάνεται μέσα σε λίγα λεπτά. «Τι να πρωτοπώ και τι να πρωτοκάνω;» αναρωτήθηκε, εκφράζοντας την απελπισία ενός ανθρώπου που έχασε το προσωπικό του λιμάνι.
Η οργή του ηθοποιού στρέφεται στους διοικούντες. «Κάπου που στήναμε κάποιοι μία ανεμογεννήτρια, αφήσανε μία παράλειψη, κάτι καλώδια, άλλη αιτία κάθε φορά», ανέφερε, φωτογραφίζοντας σαφείς ευθύνες για την έναρξη και την εξάπλωση της πυρκαγιάς. Δεν είναι απλώς μια φυσική καταστροφή, αλλά, όπως τόνισε, αποτέλεσμα αδιαφορίας και κακοδιαχείρισης που άγγιξε την Πολιτική ηγεσία.
Η τραγωδία δεν αφορά μόνο τον ίδιο. Ο Χαλκιάς περιέγραψε την εικόνα γύρω του: «Περισσότερα από 200 σπίτια ιδιωτών, 3-4 μικροξενοδοχειάκια και καναδυό επιχειρήσεις εδώ μέσα χαθήκανε». Μια ολόκληρη τοπική κοινωνία, της οποίας η Οικονομία βασιζόταν σε αυτές τις υποδομές, βρίσκεται τώρα σε ερείπια.
Επιπλέον, ο ηθοποιός αποκάλυψε το «γραφειοκρατικό αλαλούμ» με τις συνεχείς αλλαγές στην καταγραφή της περιοχής – άλλοτε δασική, άλλοτε αστική – που ανάγκαζε τους κατοίκους να πληρώνουν «κερατιάτικα». Αυτές οι πρακτικές, όπως επισήμανε, επιβάρυναν τους πολίτες χωρίς να προσφέρουν ουσιαστική προστασία.
«Αυτή τη στιγμή δεν έχω κανένα συναίσθημα, δεν θέλω να εκφράσω το κύριο συναίσθημά μου», κατέληξε ο Τάσος Χαλκιάς, με τα λόγια του να ηχούν ως μια πικρή αλήθεια για την Ελλάδα του 2026. Η καταστροφή στο Πόρτο Γερμενό δεν είναι ένα μεμονωμένο περιστατικό, αλλά μια ακόμα υπενθύμιση ότι η αδιαφορία και η έλλειψη σχεδιασμού έχουν βαρύ τίμημα, ένα τίμημα που πληρώνουμε ξανά και ξανά με κόπους ζωής και ένα περιβάλλον που αργοπεθαίνει.
