Πόρτο Γερμενό: Ο παράδεισος κάηκε, πότε θα ξαναγεννηθεί;
σχετικά άρθρα
Ο επίγειος παράδεισος του Πόρτο Γερμενό μετατράπηκε σε εφιάλτη μέσα σε μόλις δύο ημέρες. Το άλλοτε καταπράσινο πευκοδάσος, ένα από τα τελευταία ώριμα και συμπαγή της Δυτικής Αττικής, παραδόθηκε στις φλόγες, αφήνοντας πίσω του ένα απέραντο μαύρο τοπίο και ανυπολόγιστη καταστροφή σε δεκάδες σπίτια, οχήματα και ζώα.
Δεν είναι η πρώτη φορά που η περιοχή βλέπει τον εφιάλτη της φωτιάς. Το Πόρτο Γερμενό είχε ξανακαεί το 2009, όμως αυτή τη φορά τα πύρινα μέτωπα χτύπησαν διαφορετικά σημεία, αφήνοντας πίσω τους μια πληγή που μοιάζει να μην κλείνει.
«Η πυρκαγιά θα συνεχίσει να καίει όλη την πλαγιά όσο φυσάει και τα εναέρια μέσα δεν μπορούν να επιχειρήσουν», δηλώνει στα «iaxia» ο Δρ. Γαβριήλ Ξανθόπουλος, πρώην διευθυντής ερευνών στο Ινστιτούτο Μεσογειακών Οικοσυστημάτων και ειδικός στις δασικές πυρκαγιές. Η αδυναμία κατάσβεσης, τονίζει, είναι πλέον εμφανής.
Ο κ. Ξανθόπουλος εξηγεί ότι τα πευκοδάση έχουν ξανακαεί πολλές φορές ιστορικά. Το δάσος στο Πόρτο Γερμενό είχε φτάσει τα 15-16 χρόνια, ηλικία ώριμη για να έχει αρκετούς κώνους για αναγέννηση. Όμως, «με τις δικές μας ενέργειες, οι άνθρωποι, έχουμε αυξήσει τη συχνότητα των πυρκαγιών και έχουμε μειώσει τη διάρκεια του κύκλου ζωής τους, με αποτέλεσμα να καίγονται πριν προλάβουν να βγάλουν σπόρο».
Για την επόμενη μέρα, ο κ. Ιωάννης Γήτας, διευθυντής του Εργαστηρίου Δασικής Διαχειριστικής και Τηλεπισκόπησης του ΑΠΘ, προσφέρει μια νότα ελπίδας: «Σε περίπτωση που δεν υπάρξει άλλη καταστροφή, τα δάση αυτά θα ξαναγίνουν δάση τα επόμενα 15 χρόνια. Για ώριμο δάσος, μιλάμε μετά από 20 έτη».
Την ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή επιβεβαιώνει και ο αντιδήμαρχος Μάνδρας – Ειδυλλίας, Δημήτρης Παγώνης. «Το Πόρτο Γερμενό δεν είναι αυτό που ξέραμε», λέει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας πώς η φωτιά άλλαξε κατεύθυνση σε μόλις 5 λεπτά, καταστρέφοντας ολόκληρο τον οικισμό. Εκτιμά πως περίπου 100 σπίτια έχουν καταστραφεί ολοσχερώς.
Ενώ η πύρινη λαίλαπα συνεχίζει να κατακαίει το πευκοδάσος, η Ελλάδα θρηνεί έναν ακόμα χαμένο παράδεισο. Η ανάγκη για πραγματική πολιτική πρόληψης και προστασίας των δασών είναι πιο επιτακτική από ποτέ, καθώς το οικονομικό κόστος της αδράνειας μετριέται σε στάχτες και χαμένες περιουσίες. Πόσοι ακόμα «παράδεισοι» θα χαθούν μέχρι να δράσουμε;
