Ασφαλιστικό: Οι πολιτικοί είναι ο… ιός; Η πρόταση Νεκτάριου
σχετικά άρθρα
“Πρέπει να σταματήσουν οι πολιτικοί να ανακατεύονται με το ασφαλιστικό σύστημα!” Το φωνάζει ο Μιλτιάδης Νεκτάριος, ομότιμος καθηγητής Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Πειραιώς, και όχι άδικα. Μιλώντας στον Παύλο Τσίμα και το MEGA News 104.6, ο καθηγητής έριξε «βόμβα» για τις βαθιές παθογένειες που κρατούν το σύστημα σε ομηρία.
Φανταστείτε: 700.000 άνεργοι, κι όμως οι επιχειρήσεις αναζητούν 300.000 εργαζομένους με συγκεκριμένες δεξιότητες! Ένα παράδοξο που στοιχειώνει την ελληνική αγορά εργασίας, ένα χάσμα που μεγαλώνει και απειλεί την οικονομία μας.
Οι ελλείψεις είναι κραυγαλέες, από τον αγροτικό τομέα και τις κατασκευές, μέχρι την καθαριότητα. Το πιο συγκλονιστικό; Στη μακροχρόνια φροντίδα ηλικιωμένων, χρειαζόμαστε 75.000 φροντιστές, αλλά διαθέτουμε μόλις 15.000! Η επαγγελματική εκπαίδευση, όπως τόνισε ο κ. Νεκτάριος, πληρώνει σήμερα το τίμημα “σοβαρότατων λαθών” των τελευταίων 40 ετών.
Ακόμα και η συζήτηση για το επίδομα ανεργίας, με τις “σπασμωδικές κινήσεις” να περιορίζουν τη διάρκειά του, δεν λύνει το πρόβλημα. Είναι σαν να προσπαθείς να σβήσεις μια πυρκαγιά με ένα ποτήρι νερό, όταν λείπει ο στρατηγικός σχεδιασμός για τις διαθέσιμες ειδικότητες.
Και το μέλλον; Ακόμα πιο σκοτεινό, προειδοποιεί ο καθηγητής. Η γήρανση του πληθυσμού και η επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης θα φέρουν “φοβερά πράγματα” στην αγορά εργασίας την επόμενη δεκαετία. Όλα τα συστήματα, από την απασχόληση μέχρι την ασφάλιση, πρέπει να προσαρμοστούν τώρα, όχι αύριο.
Η λύση του κ. Νεκτάριου; Μια ανεξάρτητη Επιτροπή Κοινωνικής Ασφάλισης από ειδικούς, που θα γνωμοδοτεί υποχρεωτικά πριν από κάθε νομοθετική ρύθμιση. Έτσι, το ασφαλιστικό θα προστατευθεί από τις βραχυχρόνιες πολιτικές παρεμβάσεις. Και μην ξεχνάμε: το 2032, με το τέλος της περιόδου χάριτος του δημόσιου χρέους, η χώρα θα πιεστεί δημοσιονομικά.
Αυτά δεν είναι απλώς αριθμοί ή θεωρίες. Είναι η σκληρή πραγματικότητα που θα βιώσουμε όλοι. Το ασφαλιστικό, η εργασία, το μέλλον μας. Η ώρα για πραγματικές, δομικές αλλαγές, μακριά από πολιτικά παιχνίδια, είναι τώρα. Είμαστε έτοιμοι να τις κάνουμε; Ή θα πληρώσουμε ξανά τον λογαριασμό;
