Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις πραγματοποίησαν στρατιωτική επιχείρηση εις βάρος σκαφών και πληρωμάτων του στολίσκου αλληλεγγύης στη Γάζα. Το περιστατικό έλαβε χώρα σε θαλάσσια περιοχή μεταξύ Πελοποννήσου και Κρήτης, σε διεθνή ύδατα, πλην όμως εντός της ελληνικής ζώνης έρευνας και διάσωσης. Η εν λόγω επιχείρηση χαρακτηρίστηκε ως παράνομη, καθώς αναφέρεται ότι καμία έννοια εθνικής άμυνας δεν μπορεί να δικαιολογήσει επέμβαση σε τέτοια απόσταση, εναντίον στολίσκου που μετέφερε ακτιβιστές με σκοπό την επισήμανση της ανθρωπιστικής κρίσης στη Γάζα.
σχετικά άρθρα
Η ανακοίνωση του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών, η οποία καλούσε σε «αυτοσυγκράτηση και καθολικό σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου, περιλαμβανομένων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας και του Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου», εκτιμήθηκε ως μία εκ των υστέρων αντίδραση, υποδηλώνοντας σιωπηρή συναίνεση εκ μέρους των ελληνικών αρχών. Αυτό το γεγονός έθεσε εκ νέου στην ατζέντα τον τρόπο με τον οποίο η συμπόρευση με το Ισραήλ έχει καθιερωθεί ως βασική πτυχή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, ακόμη και μετά τις εξελίξεις στη Γάζα, την αμφισβήτηση της κυριαρχίας του Λιβάνου και την εμπλοκή σε πόλεμο κατά του Ιράν, που θεωρείται ότι έχει προκαλέσει αποσταθεροποίηση στην περιοχή και στην παγκόσμια οικονομία.
Η επιχειρηματολογία υπέρ της συμμαχίας με το Ισραήλ, η οποία συχνά βασίζεται στη θεωρία του «αντιβάρου» απέναντι στην Τουρκία για την ενίσχυση της άμυνας, αντιμετωπίζει κριτική. Επισημαίνεται ότι αυτή η προσέγγιση δεν λαμβάνει υπόψη το κόστος για την Ελλάδα, όταν ταυτίζεται με πολιτικές που συνδέονται με βία και αποσταθεροποίηση, την ώρα που η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη έχει γίνει συνώνυμο της διεκδίκησης μιας διεθνούς τάξης που να βασίζεται σε αρχές και αξίες. Επίσης, η Φραντσέσκα Αλαμπανέζε, κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στην Αθήνα, υπογράμμισε την πιθανότητα το Ισραήλ να εκμεταλλεύεται τους ελληνικούς φόβους και ανασφάλειες για να εξασφαλίζει υποστήριξη και ασυλία.
Τέλος, η επανάληψη της κατηγορίας περί «αντισημιτισμού» στην ελληνική δημόσια συζήτηση, σε σχέση με την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη και την κριτική στις πρακτικές του ισραηλινού κράτους, ερμηνεύεται ως προσπάθεια συγκάλυψης της δυσκολίας που αντιμετωπίζουν οι υποστηρικτές της συνεχιζόμενης σύμπραξης με το Ισραήλ, δεδομένης της κατάστασης όπου ακόμη και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις αναγκάζονται να προχωρήσουν σε συμβολικές αλλά και πραγματικές ρήξεις με αυτό.
