Επστάιν: Σκλάβες τα μοντέλα – Νέες αποκαλύψεις
Συγκλονίζει η Σιμόνα: «Με βίασε 200 φορές, ήμασταν σκλάβες του Επστάιν!» – Βρώμικη αλήθεια στο modeling
σχετικά άρθρα
Οι νέες αποκαλύψεις για το δίκτυο σεξουαλικής εκμετάλλευσης του Τζέφρι Επστάιν φέρνουν στο φως σοκαριστικές μαρτυρίες. Γυναίκες που πίστευαν ότι θα έκαναν καριέρα στο modeling, βρέθηκαν παγιδευμένες σε έναν εφιάλτη χειραγώγησης και κακοποίησης.
«Ήμασταν εκεί για να εξυπηρετούμε τον Επστάιν. Ήμασταν σκλάβες, που παράλληλα βιάζονταν», δηλώνει η Σιμόνα (ψευδώνυμο) στο BBC World Service. Η μαρτυρία της είναι ανατριχιαστική: για δύο χρόνια, ο Επστάιν την κακοποίησε σεξουαλικά περίπου 200 φορές, ελέγχοντας κάθε πτυχή της ζωής της.
Το ντοκιμαντέρ «The Model Trap: Exposing Jeffrey Epstein’s Network» σκιαγραφεί ένα εκτεταμένο δίκτυο. Πρακτορεία ταλέντων και κυνηγοί μοντέλων φέρεται να παρείχαν στον δισεκατομμυριούχο πρόσβαση σε εκατοντάδες νεαρές γυναίκες, κυρίως μετανάστριες από την Ανατολική Ευρώπη, που δεν είχαν κανένα στήριγμα στις ΗΠΑ.
Η Άνκα, ένα άλλο ψευδώνυμο θύματος, περιγράφει την οργάνωση του Επστάιν ως «σχεδόν σαν αίρεση». Ο δισεκατομμυριούχος δεν αρκούνταν στην κακοποίηση των γυναικών που είχε ήδη προσεγγίσει. Τις εξανάγκαζε να στρατολογούν κι άλλες νεαρές κοπέλες. «Φέρναμε συνεχώς όλο και περισσότερα θύματα, σαν να εξαρτιόταν από αυτό η επιβίωση της αίρεσης», αναφέρει.
Τα αρχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης των ΗΠΑ, που δημοσιοποιήθηκαν τον Ιανουάριο, αποκαλύπτουν το εύρος των οικονομικών σχέσεων του Επστάιν. Το 2005, έδωσε 1 εκατομμύριο δολάρια στην MC2 Model Management, ένα διεθνές πρακτορείο που συνιδρύθηκε από τον Γάλλο ατζέντη Ζαν-Λικ Μπρουνέλ. Πρόεδρος της MC2 στις ΗΠΑ ήταν τότε ο Τζεφ Φούλερ.
Ο Ντάνιελ Σιάντ, κυνηγός μοντέλων και φωτογράφος, εμφανίζεται σχεδόν 2.000 φορές σε επικοινωνίες με τον Επστάιν. Πραγματοποίησε σχεδόν 100 ταξίδια αναζήτησης μοντέλων για λογαριασμό του σε 21 χώρες, μεταξύ των οποίων Λετονία, Μαρόκο, Νότια Αφρική και Βραζιλία, εισπράττοντας σχεδόν 100.000 δολάρια. Το δίκτυο αυτό εκτείνεται διεθνώς, δείχνοντας πόσο βαθιά ριζωμένη ήταν η εκμετάλλευση. Διεθνή δίκτυα όπως αυτό του Επστάιν απαιτούν διεθνή συνεργασία για την καταπολέμησή τους.
Τα αρχεία καταγράφουν επίσης σχεδόν 200 πτήσεις από το Παρίσι προς τη Νέα Υόρκη και πάνω από 60 από τη Νέα Υόρκη προς το Γουέστ Παλμ Μπιτς της Φλόριντα, την κατοικία του Επστάιν. Επίσης, 400 πτήσεις μεταξύ Παρισιού και Ανατολικής Ευρώπης, με τη Μόσχα να είναι συχνός προορισμός.
Η Ρόζα Γκιλς από το Ουζμπεκιστάν, γνωστή ως «Jane Doe» στα δικαστικά έγγραφα, είδε την ανωνυμία της να παραβιάζεται τον Ιανουάριο, όταν το Υπουργείο Δικαιοσύνης δημοσιοποίησε κατά λάθος τα ονόματα θυμάτων. Η ίδια καταγγέλλει τρία χρόνια συστηματικών βιασμών, με συνέπειες κατάθλιψη, άγχος και μετατραυματικό στρες. «Ήμουν μια μετανάστρια, ένα 18χρονο κορίτσι από το Ουζμπεκιστάν. Η ζωή μου θα καταστρεφόταν αν μιλούσα», λέει.
Η Άνκα, πάλι, γνώρισε τον Επστάιν μέσω του Σιάντ στο Παρίσι, με την υπόσχεση για επαφές με κορυφαία πρακτορεία μοντέλων και βίζα για τις ΗΠΑ. «Ήμουν απλώς μία από τις πολλές νεαρές γυναίκες που χειραγώγησε», δηλώνει. Μετά την καταδίκη του το 2008, ο Επστάιν έστησε ένα νέο σύστημα, προσλαμβάνοντας νεαρές γυναίκες ως «προσωπικές βοηθούς» – στην πραγματικότητα, για να κάνουν μασάζ και να στρατολογούν νέα θύματα.
Περισσότερα από 1.000 email μεταξύ του Επστάιν και του πρώην ατζέντη μοντέλων Ράμσεϊ Ελκόλι περιγράφουν τις γυναίκες με χυδαία, σεξουαλικοποιημένη γλώσσα, ως «μηχανές του σεξ με επιχειρηματικό μυαλό» ή «σώματα φτιαγμένα για σαρκικές απολαύσεις». Ο Ελκόλι προσπάθησε να φέρει σε επαφή 34 γυναίκες με τον Επστάιν, μεταξύ των οποίων μια 18χρονη Τσέχα μαθήτρια. Τέτοιες πρακτικές θέτουν σε κίνδυνο την ηθική και τη φήμη πολλών επιχειρήσεων στον χώρο της μόδας.
Η πρώην Σουηδή μοντέλο Έμπα Κάρλσον κατήγγειλε τον Ντάνιελ Σιάντ για σεξουαλική κακοποίηση στη Γαλλία. Ο Σιάντ, ο οποίος βρέθηκε νεκρός στην Κολόμπ τον Ιούλιο του 2026 από καρδιακή προσβολή, δεν ανακρίθηκε ποτέ για τις καταγγελίες, οδηγώντας την Κάρλσον να προσφύγει κατά του γαλλικού κράτους για «άρνηση απονομής δικαιοσύνης».
Η Σιμόνα βρέθηκε και αυτή στο ιδιωτικό «Νησί της Αμαρτίας» ή «Νησί των Παιδόφιλων», όπως το αποκαλούσαν οι ντόπιοι, το Λιτλ Σεντ Τζέιμς στην Καραϊβική. Εκεί, ο Επστάιν τη βίαζε στην αίθουσα μασάζ, ωθώντας την σε πλήρη αποσύνδεση από το σώμα της.
Οι εμπλεκόμενοι αρνούνται οποιαδήποτε γνώση ή συμμετοχή. Ωστόσο, ο γερουσιαστής Ζέλνορ Μάιρι προωθεί το νομοσχέδιο «Trafficking Survivor Recovery and Accountability Act». Στόχος του: να λογοδοτήσουν όσοι διευκόλυναν το δίκτυο Επστάιν, γνωρίζοντας ή οφείλοντας να γνωρίζουν για τις εγκληματικές του δραστηριότητες.
Το ερώτημα παραμένει βαρύ: Πόσοι ακόμα άνθρωποι και επιχειρήσεις επέτρεψαν στον Επστάιν να συνεχίσει το αποτρόπαιο έργο του, ακόμα και μετά την πρώτη του καταδίκη; Η μάχη για την πλήρη αποκάλυψη και τη δικαίωση των θυμάτων συνεχίζεται, υπενθυμίζοντας σε όλους το καθήκον της επαγρύπνησης.
