Σε τροχιά εσωκομματικής έντασης εισέρχεται η Νέα Δημοκρατία με τις εσωτερικές αντιθέσεις να αποκτούν πλέον σαφή πολιτικά χαρακτηριστικά και να ξεπερνούν τα όρια της συνήθους γκρίνιας της κοινοβουλευτικής ομάδας. Πίσω από τις δημόσιες διαβεβαιώσεις περί ενότητας, στο εσωτερικό της κυβερνητικής παράταξης εξελίσσεται μια υπόγεια αλλά έντονη σύγκρουση που αφορά όχι μόνο την πολιτική στρατηγική της κυβέρνησης, αλλά και την ίδια τη φυσιογνωμία της ΝΔ την επόμενη ημέρα.
Η σύγκρουση δύο μοντέλων εξουσίας
Η αντιπαράθεση αποτυπώνει τη σύγκρουση δύο διαφορετικών σχολών σκέψης. Από τη μία, το πρωθυπουργικό στρατόπεδο και οι υποστηρικτές του επιτελικού μοντέλου διακυβέρνησης, που επιμένουν στη συγκέντρωση αρμοδιοτήτων, στον κεντρικό έλεγχο και στην επιτάχυνση των αποφάσεων χωρίς κομματικές παρεμβολές. Από την άλλη, ένα διευρυνόμενο μπλοκ βουλευτών και κομματικών στελεχών που θεωρεί ότι η απομάκρυνση από την παραδοσιακή κομματική λειτουργία έχει προκαλέσει πολιτική αποξένωση, αποδυνάμωση της επαφής με την εκλογική βάση και περιορισμό του ρόλου των ίδιων των βουλευτών. Για πολλούς εξ αυτών, το επιτελικό κράτος λειτουργεί ως ένας στενός μηχανισμός εξουσίας που αφήνει εκτός παιχνιδιού το κόμμα και υποβαθμίζει τη δυνατότητα πολιτικής παρέμβασης των εκλεγμένων στελεχών.
Το στοίχημα Μητσοτάκη
ια τον πρωθυπουργό, το συνέδριο αποτελεί πολιτικό crash test. Ο μεγάλος στόχος είναι να αποτραπεί η μετατροπή του σε αρένα εσωστρέφειας που θα δώσει εικόνα κόμματος σε εσωτερική αναταραχή και θα φρενάρει τον κυβερνητικό σχεδιασμό σε μια περίοδο που το Μαξίμου θέλει να επαναφέρει στην πρώτη γραμμή την ατζέντα της καθημερινότητας. Οποιαδήποτε εικόνα εσωκομματικής αποσύνθεσης θα έδινε πολιτικό οξυγόνο στην αντιπολίτευση και θα τροφοδοτούσε σενάρια αμφισβήτησης.
