Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ξορκίζει τις δεύτερες κάλπες, εντολή στους υπουργούς να μιλάνε για μία αναμέτρηση

μετατρέπουν την πρώτη κάλπη σε ναρκοπέδιο

σχετικά άρθρα

Η υπόκωφη συμμαχία με τους Καραμανλικούς, η γέφυρα με τη Λατινοπούλου και το σχέδιο του Μαξίμου για να αναχαιτίσει τον μελλοντικό «ρυθμιστή» του συστήματος

Οι αλληλοσπαραγμοί στην αντιπολίτευση δίνουν ελπίδες στο Μαξίμου να πιάσει τον Οκτώβρη μετά τη ΔΕΘ το πολυπόθητο 30% με προσέλκυση των αναποφάσιστων

Το ανελέητο «πρεσάρισμα» του Μαξίμου, οι δελεαστικές σειρήνες της εξουσίας και η μάχη για την κομματική επιβίωση των «πιστών» του πρώην πρωθυπουργού

Η νευρικότητα που επικρατεί στους διαδρόμους του Μεγάρου Μαξίμου δεν μπορεί πλέον να καλυφθεί από επικοινωνιακές «ενέσεις» περί θεσμικής σταθερότητας. Παρά το γεγονός ότι η αντιπολίτευση παραμένει κατακερματισμένη και αδυνατεί να παρουσιάσει ένα πειστικό κυβερνητικό σχέδιο, η κυβέρνηση δείχνει ανίκανη να κεφαλαιοποιήσει αυτή την αδυναμία.

Σήμερα, ο πραγματικός εχθρός του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν είναι κάποιο αντίπαλο κόμμα, αλλά η τυφλή ψήφος διαμαρτυρίας. Μια οργή που σιγοβράζει λόγω της ακρίβειας που λεηλατεί το εισόδημα, της στεγαστικής κρίσης που πνίγει τους νέους και της γενικευμένης αίσθησης ότι η καθημερινότητα έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο.

Από τους απογοητευμένους αγρότες μετά το φιάσκο του ΟΠΕΚΕΠΕ, μέχρι τους ελεύθερους επαγγελματίες που παραμένουν σε απόσταση ασφαλείας από την Πειραιώς, το κοινωνικό μέτωπο μοιάζει με ναρκοπέδιο.

Η πρώτη κάλπη αποτελεί τον μεγαλύτερο εφιάλτη της Νέας Δημοκρατίας. Είναι το πεδίο όπου η αποδοκιμασία μπορεί να εκφραστεί με τη μέγιστη ένταση, καθιστώντας τον στόχο του 30% ένα μακρινό όνειρο.

Οι αναλυτές προειδοποιούν: ένα ποσοστό κοντά στο 25% δεν θα είναι απλώς μια ήττα, αλλά ένα πολιτικό σοκ που θα θέσει αμέσως υπό αμφισβήτηση την ηγεσία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι εσωκομματικές φωνές θα μετατραπούν σε κραυγές, και η αναζήτηση εναλλακτικής λύσης για την επόμενη μέρα θα ξεκινήσει πριν καν στηθούν οι δεύτερες κάλπες.

Εκεί όμως που η ανησυχία μετατρέπεται σε καθαρή νευρικότητα είναι στο ενδεχόμενο μιας πολιτικής κίνησης από τον Αντώνη Σαμαρά. Σε αντίθεση με την Αφροδίτη Λατινοπούλου, η οποία θεωρείται μια «διαχειρίσιμη» περίπτωση που δεν απειλεί τον σκληρό πυρήνα της παράταξης, ο Μεσσήνιος πολιτικός αποτελεί την πραγματική απειλή.

Ο Σαμαράς είναι ο μόνος που μπορεί να προκαλέσει αιμορραγία στελεχών και να αντλήσει δυνάμεις απευθείας από τη «μήτρα» της δεξιάς βάσης, περιπλέκοντας θανάσιμα τους υπολογισμούς της Πειραιώς.

Δεν είναι, λοιπόν, καθόλου τυχαίο ότι το Μαξίμου δίνει πλέον σαφή εντολή στους υπουργούς να «ξορκίζουν» τις δεύτερες κάλπες. Η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλει το αφήγημα της μίας και μοναδικής αναμέτρησης, προσπαθώντας να πνίξει την ψήφο δυσαρέσκειας πριν αυτή εκδηλωθεί. Γνωρίζουν καλά πως αν καταρρεύσει το δίλημμα της σταθερότητας στην πρώτη κάλπη, η πολιτική κυριαρχία του Κυριάκου Μητσοτάκη θα αποτελεί σύντομα παρελθόν.