Το Εθνικό Θέατρο αποχαιρέτησε την ηθοποιό Μάρω Κοντού
Βαθιά θλίψη προκάλεσε στον καλλιτεχνικό κόσμο και το ευρύ κοινό η απώλεια της ηθοποιού Μάρως Κοντού, η οποία απεβίωσε σε ηλικία 92 ετών. Η διακεκριμένη πρωταγωνίστρια του ελληνικού κινηματογράφου και θεάτρου αντιμετώπιζε το τελευταίο διάστημα σοβαρά προβλήματα υγείας.
σχετικά άρθρα
Σε ανακοίνωση που εξέδωσε την Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026, το Εθνικό Θέατρο εξέφρασε τη βαθύτατη θλίψη του για την απώλεια της Μάρως Κοντού, αποχαιρετώντας την ως μια σπουδαία καλλιτέχνιδα. Όπως αναφέρεται στην ανακοίνωση, η ηθοποιός «έφυγε πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη στον ελληνικό πολιτισμό». Επισημάνθηκε η μακρόχρονη και ξεχωριστή πορεία της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, καθώς και η πολύπλευρη προσφορά της στον πολιτισμό και τη δημόσια ζωή. Το Εθνικό Θέατρο την περιέγραψε ως έναν άνθρωπο «δυναμικό, δημιουργικό και αεικίνητο, με αγέρωχο και νεανικό πνεύμα», που υπηρέτησε με αφοσίωση την τέχνη, αφήνοντας ανεξίτηλο το αποτύπωμά της.
Η Μάρω Κοντού ξεκίνησε την καλλιτεχνική της πορεία μετά τις σπουδές της στη Σχολή Χορού της Κούλας Πράτσικα και την υποτροφία για τη γερμανική σχολή Hladek. Τα πρώτα της επαγγελματικά βήματα πραγματοποίησε στο Εθνικό Θέατρο, όπου υπηρέτησε ως ηθοποιός από το 1953 έως το 1958. Η άδεια εξασκήσεως του επαγγέλματός της απονεμήθηκε λόγω του «εξαιρετικού ταλέντου» της από την Ανώτατη Κρατική Επιτροπή του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων. Κατά τη διάρκεια της μακράς της σταδιοδρομίας, πρωταγωνίστησε σε πλήθος ταινιών, ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους από το ελληνικό και το παγκόσμιο ρεπερτόριο, ενώ είχε παρουσία και σε δημοφιλείς τηλεοπτικές παραγωγές.
Επιπροσθέτως, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και ανέπτυξε σημαντική δημόσια και κοινωνική δράση. Υπηρέτησε ως πρόεδρος του ραδιοφωνικού σταθμού «Αθήνα 9.84» και του Κέντρου Βρεφών «ΜΗΤΕΡΑ», ενώ είχε ενεργό συμμετοχή και στην πολιτική ζωή της χώρας.
Κατά την περίοδο 1953-1958, η Μάρω Κοντού συμμετείπε ως ηθοποιός σε πολλές παραστάσεις του Εθνικού Θεάτρου, μεταξύ των οποίων: Ο βασιλιάς και ο σκύλος (1953), Ιππόλυτος (1953-1955), Ο άνθρωπος του διαβόλου (1954), Ορέστεια (1954), Οιδίπους τύραννος (1955), Άμλετ (1955), Εκάβη (1955, 1957), Ο άρχοντας (1956), Νεράιδα (1956), Μήδεια (1956-1958), Φάουστ (1956), Βασιλεύς Ληρ (1957), Ιφιγένεια η εν Αυλίδι (1957), Κυμβελίνος (1957), Λυσιστράτη (1957, 1958), Ιφιγένεια η εν Ταύροις (1958), και Θεσμοφοριάζουσαι (1958). Τέλος, το Εθνικό Θέατρο απηύθυνε τα ειλικρινή του συλλυπητήρια στους οικείους της, τιμώντας τη μνήμη μιας προσωπικότητας που υπηρέτησε με αφοσίωση τον ελληνικό πολιτισμό.
