Επιστήμονες διατυπώνουν την υπόθεση ότι το σύμπαν ενδέχεται να διαθέτει επτά διαστάσεις, υπερβαίνοντας τις τέσσερις που είναι αντιληπτές– ύψος, μήκος, βάθος και χρόνο. Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, οι φυσικοί εκτιμούν την ύπαρξη τριών επιπλέον «διπλωμένων» διαστάσεων, οι οποίες παραμένουν αόρατες στην καθημερινή εμπειρία.
σχετικά άρθρα
Η εν λόγω θεωρία, θεμελιωμένη σε σύγχρονες προσεγγίσεις της Φυσικής, στοχεύει να προσφέρει απαντήσεις σε ένα από τα μακροχρόνια ερωτήματα του πεδίου: τι συμβαίνει στις μαύρες τρύπες όταν φτάνουν στο τέλος της ύπαρξής τους. Επί δεκαετίες, οι μαύρες τρύπες θεωρούνταν αντικείμενα από τα οποία τίποτα δεν μπορεί να διαφύγει. Ωστόμως, τη δεκαετία του 1970, ο Stephen Hawking ανέδειξε ότι εκπέμπουν ακτινοβολία και σταδιακά απωλέουν ενέργεια, οδηγούμενες τελικά σε εξάτμιση.
Αυτή η ανακάλυψη δημιούργησε το παράδοξο της πληροφορίας, καθώς φαινόταν να παραβιάζει έναν θεμελιώδη νόμο της κβαντικής φυσικής, ο οποίος ορίζει ότι η πληροφορία δεν μπορεί να καταστραφεί. Ο Richard Pinčák, ανώτερος ερευνητής στη Σλοβακική Ακαδημία Επιστημών, εξηγεί ότι, ενώ σε άλλες περιπτώσεις η πληροφορία μπορεί να είναι μπερδεμένη αλλά όχι χαμένη (όπως ένα καμένο βιβλίο), οι μαύρες τρύπες εξαφανίζονται πλήρως, λαμβάνοντας μαζί τους όλες τις πληροφορίες. Αυτή η αντίφαση μεταξύ κλασικών και κβαντικών νόμων αποτέλεσε γρίφο για τη φυσική επί δεκαετίες.
Μια ομάδα ερευνητών πλέον υποστηρίζει ότι έχει εντοπίσει λύση σε αυτό το πενηντάχρονο πρόβλημα, υπό την προϋπόθεση ότι το σύμπαν όντως διαθέτει επτά διαστάσεις. Η πρόταση του Dr. Pinčák εδράζεται σε μια νέα κατανόηση της δομής του χωροχρόνου. Ενώ η θεωρία του Αϊνστάιν τον περιγράφει ως ένα τετραδιάστατο «ύφασμα» που κάμπτεται λόγω της βαρύτητας, σύγχρονες θεωρίες υποστηρίζουν ότι ο χωροχρόνος διαθέτει επτά διαστάσεις, τρεις εκ των οποίων είναι μικροσκοπικές και τόσο σφιχτά «διπλωμένες» που δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτές άμεσα.
Αυτό συνεπάγεται ότι ο χωροχρόνος μπορεί όχι μόνο να κάμπτεται, αλλά και να στρέφεται, δημιουργώντας ένα φαινόμενο γνωστό ως στρέψη (torsion). Το «πεδίο στρέψης» θεωρείται κλειδί για την κατανόηση του τι συμβαίνει κατά την εξαφάνιση μιας μαύρης τρύπας.
Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, καθώς μια μαύρη τρύπα εξατμίζεται προς το ελάχιστο δυνατό μέγεθος, οι επτά διαστάσεις της «μπλέκονται» σε έναν κόμπο. Αυτός ο κόμπος παράγει μια δύναμη που αποτρέπει την πλήρη κατάρρευση της μαύρης τρύπας, αφήνοντας πίσω της ένα απειροελάχιστο υπόλειμμα – έως και δέκα δισεκατομμύρια φορές μικρότερο από ένα ηλεκτρόνιο. Αυτό το υπόλειμμα διατηρεί όλη την πληροφορία που είχε απορροφήσει η μαύρη τρύπα, επιλύοντας έτσι το παράδοξο της πληροφορίας.
Οι ερευνητές επιπλέον εκτιμούν ότι οι τρεις κρυφές διαστάσεις και το πεδίο στρέψης ενδέχεται να εξηγούν και τον μηχανισμό Higgs, το «σωματίδιο του Θεού», που προσδίδει μάζα στα σωματίδια. Επίσης, τα υπολείμματα των μαύρων τρυπών θα μπορούσαν να αποτελούν τη σκοτεινή ύλη, η οποία συνιστά περίπου το 27% της μάζας του σύμπαντος.
Εάν η θεωρία επιβεβαιωθεί, οι επιστήμονες θα μπορούσαν να εντοπίσουν σωματίδια με επιπλέον διαστάσεις, γνωστά ως σωματίδια Kaluza–Klein. Ωστόσο, αυτά τα σωματίδια είναι εξαιρετικά βαριά, πέρα από τις τρέχουσες δυνατότητες του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων. Οι ερευνητές εκτιμούν ότι ενδείξεις αυτών των επταδιάστατων δομών ίσως ανιχνευθούν στην Κοσμική Μικροκυματική Ακτινοβολία ή στα αρχέγονα βαρυτικά κύματα του Big Bang.
Μέχρι την πιθανή επιβεβαίωσή της, η θεωρία των επτά διαστάσεων παραμένει μια σημαντική υπόθεση, προσφέροντας μια νέα οπτική για την κατανόηση του σύμπαντος.
