Υπάρχει μια ρήση που αποδίδεται στον Nathan Rothschild, τον πλέον εμβληματικό τραπεζίτη του 19ου αιώνα: «Δεν με νοιάζει ποια μαριονέτα θα τοποθετηθεί στον θρόνο της Αγγλίας… Ο άνθρωπος που ελέγχει την προσφορά χρήματος της Βρετανίας, ελέγχει τη Βρετανική Αυτοκρατορία». Αν και η αυθεντικότητα των λέξεων αμφισβητείται, η πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από αυτές είναι αδιαπραγμάτευτη.
σχετικά άρθρα
Για περισσότερο από έναν αιώνα, μια τραπεζική οικογένεια βρισκόταν στο επίκεντρο σχεδόν κάθε μεγάλης σύγκρουσης στην Ευρώπη. Όχι ως στρατιώτες ή μονάρχες, αλλά ως οι άνθρωποι που έκαναν τον πόλεμο εφικτό. Αυτή δεν είναι μια θεωρία συνωμοσίας· είναι τεκμηριωμένη ιστορία. Οι Ρότσιλντ λειτούργησαν σε κοινή θέα ως το πιο απαραίτητο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα του πλανήτη, κατανοώντας κάτι που ελάχιστοι έβλεπαν τότε: ότι η πραγματική ισχύς δεν ανήκει σε αυτόν που κρατά το σπαθί, αλλά σε αυτόν που κρατά το πορτοφόλι.
Η Έξοδος από το Γκέτο της Φρανκφούρτης
Όλα ξεκίνησαν το 1744 σε ένα στενό, ασφυκτικό δρομάκι της Φρανκφούρτης, τη Judengasse. Εκεί γεννήθηκε ο Mayer Amschel Rothschild. Το γκέτο δεν ήταν γειτονιά, ήταν κλουβί. Οι Εβραίοι κάτοικοι απαγορευόταν να βγαίνουν τη νύχτα ή τις Κυριακές, ενώ η καθημερινότητα ήταν γεμάτη διώξεις. Ο Mayer, που προοριζόταν για ραβίνος, αναγκάστηκε να στραφεί στο εμπόριο μετά τον θάνατο των γονιών του.
Μαθήτευσε στο Ανόβερο, όπου ήρθε σε επαφή με τους μηχανισμούς της χρηματοδότησης και τα σπάνια νομίσματα. Αυτά τα νομίσματα έγιναν το εισιτήριό του για την υψηλή κοινωνία. Η ικανότητά του να εντοπίζει αυθεντικά κειμήλια τράβηξε την προσοχή του πρίγκιπα Wilhelm της Έσσης-Κάσελ, ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους της Ευρώπης. Ο Mayer έγινε ο έμπιστος διαχειριστής του, θέτοντας τις βάσεις για κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Οι Πέντε Γιοί και η Διεκδίκηση της Ευρώπης
Ο Mayer Amschel ανέπτυξε μια στρατηγική που θα καθόριζε τη δυναστεία για γενιές. Έδωσε στους πέντε γιους του μια σαφή εντολή: να επεκταθούν στις σημαντικότερες πρωτεύουσες της Ευρώπης. Ο Amschel έμεινε στη Φρανκφούρτη, ο Salomon πήγε στη Βιέννη, ο Nathan στο Λονδίνο, ο Carl στη Νάπολη και ο James στο Παρίσι.
Δεν επρόκειτο απλώς για φιλοδοξία, αλλά για διαχείριση κινδύνου σε ηπειρωτική κλίμακα. Αν μια χώρα κατέρρεε, οι άλλες θα επιβίωναν. Οι αδελφοί δημιούργησαν το πρώτο πραγματικά διεθνές τραπεζικό δίκτυο, συνδεδεμένο με δεσμούς αίματος και ένα ιδιωτικό σύστημα επικοινωνίας με αγγελιαφόρους και ταχυδρομικά περιστέρια που ήταν ταχύτερο από οποιοδήποτε κυβερνητικό δίκτυο.
Ο Nathan και η Χρηματοδότηση του Βατερλό
Ο Nathan Rothschild στο Λονδίνο ήταν ο πιο επιθετικός της οικογένειας. Στις αρχές του 1800, οι Ρότσιλντ είχαν δημιουργήσει έναν οργανισμό που ξεπερνούσε τα σύνορα. Η μεγαλύτερη πρόκληση ήρθε με τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Ο Nathan κατάφερε να μεταφέρει χρυσό στον στρατό του Ουέλινγκτον στην Ισπανία, χρησιμοποιώντας το δίκτυο των αδελφών του για να παρακάμψει τους αποκλεισμούς.
Η ταχύτητα της πληροφόρησης τους έδινε ένα σχεδόν πληροφοριακό μονοπώλιο. Όταν ο Nathan έμαθε για τη νίκη στο Βατερλό ώρες πριν από την κυβέρνηση, οι κινήσεις του στην αγορά ομολόγων έμειναν στην ιστορία. Οι αντίπαλοί τους, όπως οι Barings, παραδέχονταν ότι ο Nathan ήταν στο χρήμα ό,τι ο Βοναπάρτης στον πόλεμο.
Η Διάσωση της Γαλλίας και το Χρηματιστήριο
Μετά την ήττα του Ναπολέοντα Γ’, η Γαλλία κλήθηκε να πληρώσει μια τεράστια πολεμική αποζημίωση 5 δισεκατομμυρίων χρυσών φράγκων. Ο Μίσμαρκ ήθελε να γονατίσει οικονομικά τη χώρα για δεκαετίες. Ωστόσο, ο Alphonse de Rothschild στο Παρίσι οργάνωσε μια κολοσσιαία έκδοση ομολόγων που καλύφθηκε 13 φορές πάνω από το ζητούμενο ποσό.
Η αποζημίωση πληρώθηκε δύο χρόνια νωρίτερα από την προθεσμία. Οι Ρότσιλντ κέρδισαν τεράστια ποσά τόσο από τις προμήθειες όσο και από την άνοδο των τιμών των ομολόγων. Το εντυπωσιακό ήταν ότι το δίκτυό τους λειτουργούσε και στις δύο πλευρές, καθώς ο προσωπικός τραπεζίτης του Μίσμαρκ είχε στενούς δεσμούς με την οικογένεια.
Η Στρατηγική του Σουέζ και η Παγκόσμια Κυριαρχία
Το 1875, ο Βρετανός πρωθυπουργός Benjamin Disraeli χρειάστηκε επειγόντως 4 εκατομμύρια λίρες για να αγοράσει το μερίδιο της Αιγύπτου στη Διώρυγα του Σουέζ. Καθώς το Κοινοβούλιο δεν συνεδρίαζε, στράφηκε στον Lionel de Rothschild. Με μια απλή συζήτηση και χωρίς επίσημα έγγραφα, το δάνειο δόθηκε.
Η Βρετανία απέκτησε τον έλεγχο της σημαντικότερης ναυτιλιακής οδού προς την Ινδία. Οι Ρότσιλντ δεν επένδυαν απλώς σε εταιρείες, επένδυαν στη γεωπολιτική ισχύ. Από τα διαμάντια του Cecil Rhodes στην Αφρική μέχρι το πετρέλαιο του Rockefeller στην Αμερική, το κεφάλαιό τους ήταν η “κόλλα” που συγκρατούσε τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της εποχής.
Ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος και η Κάμψη
Ο 20ός αιώνας και ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος έσπασαν το μοντέλο των Ρότσιλντ. Για πρώτη φορά, τα αδέλφια βρέθηκαν σε αντίπαλα στρατόπεδα και οι γραμμές επικοινωνίας κόπηκαν. Ο πόλεμος ήταν πλέον ολοκληρωτικός και οι ανάγκες χρηματοδότησης ξεπερνούσαν τις δυνατότητες οποιασδήποτε ιδιωτικής τράπεζας.
Παρόλα αυτά, το όνομά τους παρέμεινε κεντρικό. Η Διακήρυξη Μπάλφουρ του 1917, που υποστήριζε τη δημιουργία εβραϊκής εστίας στην Παλαιστίνη, απεστάλη στον Walter Rothschild. Ήταν μια πράξη διπλωματίας άρρηκτα συνδεδεμένη με τις ανάγκες της Βρετανίας για υποστήριξη κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Η Κληρονομιά του Κεφαλαίου ως Όπλο
Μετά το 1918, ο κόσμος άλλαξε. Η άνοδος του φασισμού στοχοποίησε την οικογένεια με ιδιαίτερη βία. Οι Ναζί κατέσχεσαν περιουσίες στη Βιέννη και το Παρίσι, ενώ η οικογένεια από χρηματοδότης των συγκρούσεων έγινε θύμα τους. Η ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι οι γερμανικές αποζημιώσεις του 1919 βασίστηκαν στο μοντέλο που οι ίδιοι οι Ρότσιλντ είχαν βοηθήσει να υλοποιηθεί το 1871.
Σήμερα, οι θεσμοί μας —από τις κεντρικές τράπεζες μέχρι τις διεθνείς αγορές ομολόγων— φέρουν το DNA του συστήματος που έχτισαν οι γιοι του Mayer Amschel. Το ηθικό ερώτημα παραμένει: Είναι ένας τραπεζίτης υπεύθυνος για τον πόλεμο που χρηματοδοτεί; Οι Ρότσιλντ έκαναν τον πόλεμο πιο “αποδοτικό”, μετατρέποντάς τον σε ένα διαχειρίσιμο χρηματοοικονομικό προϊόν. Απέδειξαν ότι στην εποχή των βιομηχανοποιημένων κρατών, το πιο επικίνδυνο όπλο δεν είναι το κανόνι, αλλά η πίστωση.
