Αβραμόπουλος: Ο Μέγας Χατμάνος που ξέπεσε στα 3.500 μιας ΜΚΟ
Το έκανε για να μην μείνει άνεργος...
Η πολιτική ζωή έχει ένα μοναδικό ταλέντο: να μετατρέπει τις μεγάλες πορείες σε μικρές ιστορίες που μοιάζουν βγαλμένες από επιθεώρηση.
σχετικά άρθρα
Και κάπου εδώ εμφανίζεται ο Δημήτρης Αβραμόπουλος. Ο άνθρωπος που για χρόνια ενσάρκωσε την εικόνα του πολιτικού με το αψεγάδιαστο κοστούμι, το χαμόγελο-σήμα κατατεθέν και την άνεση ανθρώπου που κινείται στα μεγάλα σαλόνια της εξουσίας, να βρίσκεται στο επίκεντρο συζήτησης για μια αμοιβή 3.500 ευρώ από μια ΜΚΟ.
Tre banal! Θα έλεγαν και οι Γάλλοι. Τόσο… καθημερινό, τόσο πεζό, τόσο μακριά από την εικόνα του «μεγάλου άνδρα» που είχε καλλιεργηθεί όλα αυτά τα χρόνια.
Ένας μποέμ τύπος σαν τον Δημήτρη Αβραμόπουλο, ένας άνθρωπος που έφτασε μέχρι την πόρτα της Προεδρίας της Δημοκρατίας, να εμφανίζεται να ασχολείται με μια «ταπεινή» αμοιβή από μια ΜΚΟ; Κάπου εδώ η σάτιρα σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Γιατί η «Πανδώρα» στο «Βήμα» κάποτε δεν τον είχε αποκαλέσει τυχαία «Μέγα Χατμάνο». Ήταν ένα σατιρικό παρατσούκλι που ήθελε να θυμίζει έναν μεγαλοπρεπή ανατολίτη άρχοντα, έναν άνθρωπο της εξουσίας, της τελετουργίας και της εικόνας.
Και η ειρωνεία της ιστορίας είναι πως ένας «Χατμάνος» δεν είναι εύκολο να τον φανταστεί κανείς να παλεύει με τα πεζά της καθημερινότητας. Ούτε με βιογραφικά, ούτε με συμβάσεις, ούτε με το άγχος του «τι κάνω μετά το αξίωμα;».
Ο ίδιος λέει ότι δεν ήθελε να μείνει άνεργος μετά το τέλος της θητείας του ως Ευρωπαίος επίτροπος. Και εδώ αρχίζει το πολιτικό παράδοξο: ένας άνθρωπος που έφτασε μέχρι την κορυφή της ευρωπαϊκής πολιτικής σκηνής να θυμίζει, έστω και για λίγο, όλους εκείνους τους απλούς θνητούς που ψάχνουν την επόμενη δουλειά τους.
Από τα υπουργικά γραφεία, τα ευρωπαϊκά έδρανα και τα φλας των φωτογράφων… στα 3.500 ευρώ.
Η ζωή, τελικά, έχει το δικό της χιούμορ. Και καμιά φορά είναι πιο καυστικό και από την ίδια την «Πανδώρα».
Και η ειρωνεία της ιστορίας είναι πως ένας «Χατμάνος» δεν είναι εύκολο να τον φανταστεί κανείς να παλεύει με τα πεζά της καθημερινότητας. Ούτε με βιογραφικά, ούτε με συμβάσεις, ούτε με το άγχος του «τι κάνω μετά το αξίωμα;».
Βρε Δημήτρη εσύ τριάμισι χιλιάρικα έπρεπε να θες μόνο για τα πούρα σου… Δεν έπρεπε καν να δεχτείς τέτοιο εργασιακό μεσαίωνα…
