Με την παραίτηση του τελευταίου αυτοκράτορα, Που Γι, η Κίνα έκλεισε έναν κύκλο 2.000 ετών αυτοκρατορικής οικονομίας. Η 19η Φεβρουαρίου 1912 βρήκε την Κίνα σε μια κατάσταση οικονομικού ακρωτηριασμού, φορτωμένη με τα «Άνισα Συμβόλαια» και τα χρέη των Πολέμων του Οπίου.
Οικονομικά, η μετάβαση στη Δημοκρατία ήταν ένας εφιάλτης. Η απουσία κεντρικής διοίκησης οδήγησε στην εποχή των Πολεμάρχων, όπου κάθε επαρχία εξέδιδε δικό της νόμισμα, διαλύοντας το εσωτερικό εμπόριο. Η Κίνα έχασε την ευκαιρία της πρώτης βιομηχανοποίησης, παραμένοντας μια αγροτική οικονομία υπό ξένη εκμετάλλευση. Για τον σύγχρονο αναλυτή, η πτώση των Τσινγκ είναι ένα μάθημα για το τι συμβαίνει όταν ένα οικονομικό σύστημα αρνείται να μεταρρυθμιστεί εγκαίρως. Η σημερινή εμμονή του Πεκίνου με την «οικονομική κυριαρχία» και την αποφυγή του εξωτερικού χρέους πηγάζει απευθείας από το συλλογικό τραύμα της κατάρρευσης του 1912. Η ιστορία μας διδάσκει ότι η πολιτική σταθερότητα είναι το “σκληρό νόμισμα” που στηρίζει κάθε αγορά.

