Στις 14 Μαΐου 1991, η ιαπωνική οικονομία άρχισε να αισθάνεται το πρώτο παγερό αεράκι μετά την υπερθέμανση της δεκαετίας του ’80. Η Bank of Japan, προσπαθώντας να ελέγξει την φούσκα των ακινήτων και του χρηματιστηρίου, διατήρησε μια σφιχτή νομισματική πολιτική που σήμανε την αρχή των «χαμένων δεκαετιών». Η ιαπωνική αγορά, που κάποτε φάνταζε έτοιμη να καταπιεί την αμερικανική κυριαρχία, βρέθηκε παγιδευμένη σε έναν κύκλο αποπληθωρισμού και χρέους.
σχετικά άρθρα
Το μάθημα για τον σύγχρονο αναλυτή είναι σαφές: η καθυστερημένη αντίδραση των κεντρικών τραπεζών σε περιουσιακές φούσκες μπορεί να παραλύσει μια οικονομία για γενιές. Η Ιαπωνία έγινε το παγκόσμιο εργαστήριο για το zero interest rate policy (ZIRP) και την ποσοτική χαλάρωση. Η 14η Μαΐου υπενθυμίζει ότι η ρευστότητα δεν είναι πανάκεια αν δεν συνοδεύεται από διαρθρωτικές αλλαγές. Σήμερα, καθώς η Ιαπωνία προσπαθεί να ξεφύγει από τα αρνητικά επιτόκια, η ιστορία του ’91 παραμένει ο απόλυτος οδηγός προς αποφυγή για την ΕΚΤ και τη Fed, υπογραμμίζοντας ότι η εμπιστοσύνη των καταναλωτών ανακτάται πολύ δυσκολότερα από όσο χάνεται.
