Οι ελληνικές εκλογές και ο εφιάλτης του Grexit
18 Ιουνίου 2012
Το ξημέρωμα της 18ης Ιουνίου 2012 βρήκε την Ευρώπη και τις διεθνείς αγορές να αναστενάζουν με μια εύθραυστη ανακούφιση. Μετά το απόλυτο αδιέξοδο του Μαΐου, οι επαναληπτικές κάλπες στην Ελλάδα έδωσαν οριακή πλειοψηφία στα κόμματα που στήριζαν τις μνημονιακές δεσμεύσεις. Το φάσμα ενός άτακτου Grexit, που απειλούσε να πυροδοτήσει μια ανεξέλεγκτη χιονοστιβάδα στον ευρωπαϊκό Νότο, αποσοβήθηκε προσωρινά. Ωστόσο, η ημέρα εκείνη πιστοποίησε τη σκληρή πραγματικότητα: η ευρωπαϊκή οικονομία λειτουργούσε υπό το καθεστώς μιας ωμής δημοσιονομικής ομηρίας, με τη ρευστότητα να χρησιμοποιείται ως απόλυτο εργαλείο επιβολής πολιτικών αποφάσεων. Το Χρηματιστήριο Αθηνών ανέπνευσε, αλλά τα δομικά τραύματα στο τραπεζικό σύστημα είχαν ήδη σκαφτεί βαθιά.
σχετικά άρθρα
Αυτή η συστημική αδυναμία παραμένει εξαιρετικά διδακτική. Σήμερα, μπορεί τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων να διαπραγματεύονται σε κανονικά επίπεδα και το χρέος να είναι ρυθμισμένο, ωστόσο η αρχιτεκτονική του ευρώ παραμένει ανολοκλήρωτη. Σε μια παγκόσμια σκηνή όπου κυριαρχεί ο εμπορικός πόλεμος και οι αδυσώπητες γεωπολιτικές πιέσεις, το να είσαι ο “αδύναμος κρίκος” επισύρει τιμωρητικό κόστος δανεισμού. Καθώς παγκόσμια κεφάλαια μετακινούνται βίαια μέσω κερδοσκοπικών πράξεων —όπως το διαβόητο Yen carry trade— μια περιφερειακή οικονομία χωρίς ισχυρή βιομηχανική παραγωγικότητα παραμένει διαρκώς εκτεθειμένη. Το μάθημα του 2012 είναι πως η πραγματική θωράκιση απέναντι στον συστημικό κίνδυνο δεν έρχεται από τις εκλογικές αναμετρήσεις,αλλά από τις βαθιές παραγωγικές επενδύσεις που εξασφαλίζουν αυτόνομη θέση στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα.
