Η διάσωση των ισπανικών τραπεζών και η ευρωπαϊκή κρίση
11 Ιουνίου 2012
Το ημερολόγιο έδειχνε την παραπάνω ημερομηνία, όταν η Ευρωζώνη αποφάσισε να ρίξει ένα «σωσίβιο» ύψους 100 δισεκατομμυρίων ευρώ στις ισπανικές τράπεζες, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ανακόψει το ντόμινο της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους, η οποία είχε ήδη γονατίσει τον Νότο και την Ελλάδα. Η πολιτική αυτή απόφαση δεν αποτελούσε απλώς μια τακτική ένεση ρευστότητας, αλλά την πιο ωμή παραδοχή της δομικής σαθρότητας του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος.Εκείνη την περίοδο, οι τράπεζες της ιβηρικής χερσονήσου κατέρρεαν υπό το ασήκωτο βάρος των τοξικών στεγαστικών δανείων, μιας κλασικής κτηματομεσιτικής φούσκας που έσκασε παρασύροντας την πραγματική οικονομία στο κενό.Η συγκεκριμένη διάσωση αποτέλεσε αδιαμφισβήτητο ορόσημο, καθώς έκανε σαφές στην αγορά πως ο συστημικός κίνδυνος μεταφέρεται με συνοπτικές διαδικασίες από τους ιδιώτες μετόχους στις πλάτες των απλών Ευρωπαίων φορολογουμένων.
σχετικά άρθρα
Σήμερα, αν αναλύσουμε προσεκτικά τις αποτιμήσεις των τραπεζών στα μεγάλα ευρωπαϊκά ταμπλό αλλά και στο δικό μας Χρηματιστήριο Αθηνών, θα δούμε ότι η κεφαλαιακή επάρκεια έχει φαινομενικά θωρακιστεί, όμως οι βαθιές πληγές εκείνης της περιόδου έχουν αφήσει μόνιμα, δομικά σημάδια. Στη σημερινή, ταραχώδη εποχή των υψηλών επιτοκίων, του ακριβού χρήματος που στραγγαλίζει την ανάπτυξη και των κερδοσκοπικών ρευστών ροών τύπου Yen carry trade, τα φαντάσματα του 2012 μας υπενθυμίζουν σταθερά πως τα τραπεζικά ιδρύματα παραμένουν εξαιρετικά ευάλωτα σε απότομες μεταβολές της νομισματικής πολιτικής.Το ισπανικό μάθημα απέδειξε με τον πιο σκληρό τρόπο πως η τραπεζική μόχλευση χωρίς αυστηρό εποπτικό έλεγχο οδηγεί νομοτελειακά σε τεράστιες κρατικές παρεμβάσεις, διαστρεβλώνοντας πλήρως τον θεωρητικό πυρήνα της ελεύθερης αγοράς και διευρύνοντας επικίνδυνα το χάσμα μεταξύ του χρηματοπιστωτικού τομέα και της σκληρής κοινωνικής πραγματικότητας.
