Οι λιθοξόοι και οι εργάτες οικοδομών στο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης στην Αυστραλία σταματούν την εργασία τους και πραγματοποιούν πορεία προς το Κοινοβούλιο, απαιτώντας τον περιορισμό της εργάσιμης ημέρας στις οκτώ ώρες. Η κινητοποίηση πέτυχε, καθιστώντας τους τους πρώτους οργανωμένους εργάτες στον κόσμο που κατέκτησαν το οκτάωρο χωρίς μείωση μισθού.
Από οικονομική σκοπιά, αυτή η μέρα είναι η ιστορική αποδοχή του Νόμου των Φθινουσών Αποδόσεων (Law of Diminishing Returns) στην ανθρώπινη εργασία. Στον πρώιμο βιομηχανικό καπιταλισμό, οι εργοδότες πίστευαν ότι περισσότερες ώρες εργασίας (12-14 την ημέρα) ισοδυναμούν γραμμικά με περισσότερη παραγωγή.
Το κίνημα του οκταώρου (“8 ώρες εργασία, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες αναψυχή”) απέδειξε το αντίθετο: ένας εξαντλημένος εργάτης κάνει λάθη, προκαλεί ατυχήματα και είναι ελάχιστα παραγωγικός. Επιπλέον, ο ελεύθερος χρόνος («αναψυχή») δεν ήταν απλώς ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά μακροοικονομική αναγκαιότητα. Οι εργάτες χρειάζονταν χρόνο για να καταναλώσουν τα προϊόντα που παρήγαγαν, βάζοντας τα θεμέλια για τη σύγχρονη καταναλωτική οικονομία.
