Το «Ελλάς – Γαλλία συμμαχία» περνάει από το ταμείο: Το παρασκήνιο της επίσκεψης Μακρόν και το μεγάλο παζάρι των Mirage

Δεν λέω, όλα ωραία και καλά με το «Ελλάς – Γαλλία συμμαχία». Επισήμως η επίσκεψη του Γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν στην Ελλάδα δεν αποτελεί απλώς μια τυπική διπλωματική κίνηση, αλλά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο στρατηγικής συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών. Η Γαλλία και η Ελλάδα διατηρούν στενούς δεσμούς τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Βασικός στόχος της επίσκεψης είναι σίγουρα η ενίσχυση της διμερούς συνεργασίας, τόσο σε οικονομικό όσο και σε γεωπολιτικό επίπεδο. Στο τραπέζι των συζητήσεων βρίσκονται επενδύσεις, ενεργειακά ζητήματα και η κοινή στάση απέναντι σε προκλήσεις της περιοχής. Παράλληλα, δίνεται έμφαση και στην ευρωπαϊκή προοπτική, με τον Μακρόν να επιδιώκει μεγαλύτερη συνοχή εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η παρουσία του Γάλλου προέδρου στην Ελλάδα στέλνει και ένα σαφές μήνυμα: ότι οι δύο χώρες παραμένουν σύμμαχοι με κοινά συμφέροντα και κοινό όραμα για σταθερότητα και ανάπτυξη. Σε μια περίοδο διεθνών αναταράξεων, τέτοιες επισκέψεις αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, τόσο συμβολικά όσο και ουσιαστικά.

Αυτά είναι τα επίσημα που λέγονται σε τέτοιες επισκέψεις αρχηγών κρατών μεγάλων δυνάμεων. Πρακτικά το μέγα ερώτημα είναι «τι ήρθε να πουλήσει ο Γάλλος πρόεδρος;» και θέτω το ερώτημα κατ´αυτό τον τρόπο διότι η πολιτική είναι «κρύο αίμα». Δεν έχει ιδιαίτερους συναισθηματισμούς και αιώνιες φιλίες.

Όπως έλεγε ο Λόρδος Πάλμερστον: «Τα κράτη δεν έχουν μόνιμους φίλους, αλλά μόνιμα συμφέροντα». Πάμε λοιπόν στην ταμπακιέρα της επίσκεψης Μακρόν όπως αυτή καταγράφεται μέσα από το ρεπορτάζ.

Σύμφωνα με αρκετούς στρατιωτικούς αναλυτές πρόκειται για ένα παρασκήνιο με πολλαπλά ανταλλάγματα… και δεν αφορά μόνο τους γαλλικούς πυρηνικούς αντιδραστήρες. Η υπόθεση έχει μεγαλύτερο βάθος και βάρος.

Η Ελλάδα βρίσκεται δηλαδή στο επίκεντρο μιας σύνθετης γεωπολιτικής και εξοπλιστικής εξίσωσης μετά και από δημοσιεύματα που αποκαλύπτουν ότι υπάρχει γαλλική πρόταση για μεταφορά ελληνικών μαχητικών Mirage 2000 στην Ουκρανία. Η πρόταση, που φέρεται να προωθείται από το Παρίσι, συνδέεται άμεσα με την προμήθεια νέων μαχητικών Rafale υπό ευνοϊκότερους όρους, ανοίγοντας έναν κύκλο έντονων συζητήσεων στο εσωτερικό της χώρας.

Σύμφωνα με πληροφορίες, το σχέδιο αφορά έως και 24 Mirage 2000-5, αλλά και παλαιότερα μοντέλα που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως ανταλλακτικά, ενισχύοντας την ουκρανική αεροπορική ικανότητα σε μια κρίσιμη φάση του πολέμου. Παράλληλα, η Γαλλία εμφανίζεται διατεθειμένη να προσφέρει ευνοϊκή χρηματοδότηση και τιμές για νέα Rafale, εντάσσοντας τη συμφωνία στο πλαίσιο του εκσυγχρονισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.

Η γαλλική πρωτοβουλία δεν έρχεται σε κενό. Το Παρίσι έχει ήδη εντείνει τις πιέσεις προς την Αθήνα να συμβάλει πιο ενεργά στην ενίσχυση της Ουκρανίας, στο πλαίσιο της ευρύτερης δυτικής στρατηγικής. Την ίδια ώρα, η ίδια η Γαλλία έχει ήδη αποστείλει Mirage στην Ουκρανία, ενισχύοντας την αξιοπιστία της πρότασης.

Ωστόσο, η ελληνική πλευρά εμφανίζεται επιφυλακτική. Κυβερνητικές πηγές έχουν ήδη διαψεύσει ότι υπάρχει τέτοια συμφωνία σε εξέλιξη, υπογραμμίζοντας ότι τα Mirage αποτελούν κρίσιμο επιχειρησιακό εργαλείο και δεν μπορούν εύκολα να αποδεσμευτούν. Παράλληλα, εγείρονται ζητήματα εθνικής ασφάλειας, καθώς η αποδυνάμωση της Πολεμικής Αεροπορίας δεν θεωρείται αυτονόητα αποδεκτή σε μια περιοχή με υψηλές εντάσεις.

Την ίδια στιγμή, στο τραπέζι των συζητήσεων φαίνεται να επανέρχεται και ένα ακόμη μεγάλο εξοπλιστικό πρόγραμμα: τα γαλλικά υποβρύχια τύπου Barracuda. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά προηγμένο οπλικό σύστημα που θα μπορούσε να αλλάξει τις ισορροπίες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η ένταξη των Barracuda στην ατζέντα ενισχύει την εικόνα ενός συνολικού «πακέτου» συνεργασίας με τη Γαλλία, το οποίο δεν περιορίζεται μόνο στην αεροπορία, αλλά επεκτείνεται και στο ναυτικό πεδίο. Μια τέτοια συμφωνία, αν προχωρήσει, θα σηματοδοτούσε τη βαθύτερη στρατηγική σύμπλευση Αθήνας–Παρισιού τα τελευταία χρόνια.

Η πιθανή ανταλλαγή Mirage με Rafale –και η παράλληλη συζήτηση για υποβρύχια– αναδεικνύει το βασικό δίλημμα: εκσυγχρονισμός με κόστος ή διατήρηση ισχύος με τα υφιστάμενα μέσα. Από τη μία πλευρά, η αντικατάσταση παλαιότερων αεροσκαφών με σύγχρονα Rafale προσφέρει τεχνολογικό άλμα και επιχειρησιακή υπεροχή. Από την άλλη, η άμεση απομείωση του διαθέσιμου στόλου δημιουργεί κενά που δεν μπορούν να καλυφθούν άμεσα.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο τεχνικό ή οικονομικό. Είναι βαθιά πολιτικό και γεωστρατηγικό, καθώς συνδέεται με τη θέση της Ελλάδας στον πόλεμο της Ουκρανίας, αλλά και με τις ισορροπίες στην ευρύτερη περιοχή.

Το επόμενο διάστημα αναμένεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς θα φανεί πώς θα κινηθεί η ελληνική κυβέρνηση απέναντι σε αυτό το σύνθετο «παζάρι». Πληροφορίες αναφέρουν ότι οι αρχηγοί των Ενόπλων Δυνάμεων διατηρούν σοβαρές επιφυλάξεις για τέτοιου είδους συμφωνίες, ιδίως όταν αυτές ενδέχεται να επηρεάσουν άμεσα την επιχειρησιακή ετοιμότητα της χώρας. Το ερώτημα, τελικά, δεν είναι μόνο τι κερδίζει η Ελλάδα — αλλά και τι ρισκάρει να χάσει.