Η χθεσινή σφοδρή επίθεση του Αντώνη Σαμαρά ευθέως προς την κυβέρνηση και οι έμμεσες αναφορές του στο πρόσωπο του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη , προδικάζουν ένα βαρύ μπρα ντε φερ ανάμεσα στον νυν πρωθυπουργό και τον πρώην.
σχετικά άρθρα
Ο Αντώνης Σαμαράς , άστραψε και βρόντηξε χθες στη Βουλή. Έχοντας απέναντι του τον παλαι ποτέ συνεργάτη του, και σημερινό υπουργό ενέργειας Σταύρο Παπασταύρο που υπεραμύνθηκε τις ενεργειακές συμφωνίες και με το γάντι επέμενε ότι έχει άδικο σε οτι αφορά την εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων λόγω των συμβάσεων με τη chevron όπως υποστηρίζει ο πρώην πρωθυπουργός, η μονομαχία αυτή έδειξε καθαρά οτι δεν θα έχει σύντομο και εύκολο τέλος.
Το έντονο ύφος του φάνηκε απο την αρχή για τις αιχμές που άφησε το προηγούμενο διάστημα το Μέγαρο Μαξίμου για «επαγγελματίες ανησυχούντες» και για αυτό το λόγο σήκωσε το γάντι και από απάντησε ” Για τις υποκλοπές, που αφορούν και μένα προσωπικά. Και το λέω τώρα που ολοκληρώθηκε η δίκη…
– Για τα πληρωμένα τρόλς, που εμένα δεν μπορούν να με ακουμπήσουν, αλλά που δηλητηριάζουν τη Δημοκρατία μας.
-Για την κρίση στέγης και ενοικίων.
-Για το αγροτικό πρόβλημα, και τη Μερκοσούρ.
-Για το δημογραφικό και την αποδυνάμωση της ελληνικής περιφέρειας.
-Για τους παράνομους μετανάστες και τις νέες ροές που θα φέρει ο Πόλεμος.
-Για την διαρκή υποχώρηση της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας.
-Για την κοινωνία της κόπωσης και για τον πολύ τον κόσμο, που χάνει καθημερινά την αγοραστική του δύναμη.
Δεν θα εκφράσω για όλα αυτά σήμερα τις ανησυχίες μου… Κι έτσι δεν θα στενοχωρηθεί ο κ. Πρωθυπουργός, ώστε να αρχίσει πάλι να μιλάει για “επαγγελματίες ανησυχούντες” και “πατριώτες του καναπέ”…
Οι «επαγγελματίες ανησυχούντες»
Πάντως αναρωτιέμαι: Όταν μιλάει ο Πρωθυπουργός για “επαγγελματίες ανησυχούντες”, τι να εννοεί; Ότι κάποιοι ανησυχούν για οικονομικά οφέλη; Ποιους εννοεί; Τα κυβερνητικά μήντια παραπέμπουν σε εμένα και στον Κώστα Καραμανλή. Δεν θα ήθελα να πιστέψω ότι – ειδικά ο κ. Μητσοτάκης – κατηγορεί τους δυο πρώην πρωθυπουργούς της Ελλάδας και προέδρους της παράταξης, ότι έχουμε ως «επάγγελμα» την έκφραση εθνικών ανησυχιών.
Εάν όμως έχουν δίκιο τα «παπαγαλάκια» του, τότε το πράγμα αλλάζει. Γιατί τότε ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να ανησυχεί. Και μένω εδώ…».
«Σήμερα δεν σκοπεύω να εκφράσω τις ανησυχίες μου:
-Για την ακρίβεια και την αισχροκέρδεια.
-Για την διαφθορά, που καταγγέλλεται πια και με τη βούλα και της Ευρωπαϊκής Ένωσης” σημείωσε.
Η πρόθεση και μόνο του Αντώνη Σαμαρά να απαντήσει κατ´ αυτόν το τρόπο στον Κυριάκο Μητσοτάκη, δείχνει ένα και μόνο. Ακόμη και κόμμα να μην θελήσει να κάνει, τη ζημιά προεκλογικά θα την κανει καθώς με ένα νεύμα του μπορεί να στρέψει το συντηρητικό κομμάτι των ψηφοφόρων της ΝΔ προς άλλη κατεύθυνση, χάνοντας ένα κρίσιμο εκλογικό ποσοστό που σε διαφορετική περίπτωση ενδεχομένως να του εξασφάλιζε την αυτοδυναμία στις εκλογές ή να κινείτο κοντά σε ένα τέτοιο εκλογικό περιβάλλον που αν δεν έχει χάνει τη δυναμική του δεύτερου γύρου.
Διαρκής εσωκομματική ένταση
Όλα αυτά φυσικά θα φανούν στην πράξη. Το γεγονός ειναι πως τα τελευταία χρόνια η σχέση ανάμεσα στον Αντώνη Σαμαρά και τον Κυριάκο Μητσοτάκη φαίνεται να περνά μία από τις πιο δύσκολες φάσεις της. Παρότι ανήκουν στο ίδιο κόμμα, τη Νέα Δημοκρατία, οι δημόσιες παρεμβάσεις και οι πολιτικές διαφοροποιήσεις του πρώην πρωθυπουργού δημιουργούν συχνά την αίσθηση μιας διαρκούς εσωκομματικής έντασης. Μία προσωπικής εμμονής.
Ο Αντώνης Σαμαράς, με τη μακρά πολιτική του διαδρομή και το ιδιαίτερο βάρος που διατηρεί στον συντηρητικό χώρο, δεν διστάζει να εκφράζει δημόσια τη διαφωνία του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, μεταναστευτικής στρατηγικής ή γενικότερα πολιτικής κατεύθυνσης της κυβέρνησης. Οι παρεμβάσεις αυτές, αν και παρουσιάζονται ως πολιτικές τοποθετήσεις αρχών, συχνά ερμηνεύονται ως έμμεση κριτική προς τον πρωθυπουργό.
Από την πλευρά του, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιχειρεί να κρατήσει ισορροπίες. Ως αρχηγός της κυβέρνησης και του κόμματος, προσπαθεί να δείξει ότι η Νέα Δημοκρατία παραμένει ενωμένη, αποφεύγοντας (όχι πάντα ) να απαντήσει ευθέως στις αιχμές. Η στάση αυτή δείχνει μια στρατηγική ψυχραιμίας, ώστε να μην μετατραπεί η εσωτερική διαφωνία σε ανοιχτή πολιτική σύγκρουση.
Το ερώτημα όμως παραμένει: μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η πολιτική βεντέτα; Σε κάθε μεγάλο κόμμα είναι φυσιολογικό να υπάρχουν διαφορετικές φωνές και τάσεις. Ωστόσο, όταν οι διαφωνίες εκφράζονται δημόσια και με έντονο τρόπο, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να δημιουργηθούν βαθύτερα ρήγματα.
Η εξέλιξη της σχέσης των δύο ανδρών θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό από τις πολιτικές εξελίξεις του επόμενου χρονικού διαστήματος. Αν οι εντάσεις συνεχιστούν, μπορεί να επηρεάσουν το εσωτερικό κλίμα στο κόμμα. Αν όμως επικρατήσει η ανάγκη για πολιτική σταθερότητα, ίσως οι διαφορές περιοριστούν σε επίπεδο αντιπαραθετικού μεν πολιτικού διαλόγου.
Σε κάθε περίπτωση, η σχέση Σαμαρά – Μητσοτάκη παραμένει ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής σκηνής.
