«Δύσκολα φεγγάρια» για την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ
Καζάνι που βράζει η ΝΔ
Γκρίνια, διαφοροποιήσεις και «γαλάζια» πηγαδάκια – Οι ψηφοφορίες για Αυγενάκη και Λαζαρίδη αποκάλυψαν ένα βαθύτερο πρόβλημα
σχετικά άρθρα
Η εικόνα μπορεί να είναι αριθμητικά καθησυχαστική για την κυβέρνηση, καθώς οι άρσεις ασυλίας του Λευτέρη Αυγενάκη και του Μακάριου Λαζαρίδη απορρίφθηκαν με 151 ψήφους, όμως το πολιτικό μήνυμα που έστειλε η χθεσινή συνεδρίαση της Ολομέλειας έχει αρκετές περισσότερες αναγνώσεις.
Και αυτές οι αναγνώσεις αφορούν πρωτίστως το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας.
Γιατί πίσω από τις 151 ψήφους βρίσκεται μια Κοινοβουλευτική Ομάδα που εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα να βράζει. Απουσίες, διαφοροποιήσεις, «παρών», προσωπικές στρατηγικές και κυρίως μια ολοένα εντονότερη γκρίνια για τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί η κυβέρνηση και αντιμετωπίζει τους βουλευτές της.
Στις δύο ψηφοφορίες υπήρξαν χαρακτηριστικές διαφοροποιήσεις. Ο Γιάννης Πασχαλίδης δήλωσε «παρών» στην περίπτωση Λαζαρίδη, ενώ οι Γιάννης Κεφαλογιάννης, Γιάννης Οικονόμου και Άγγελος Συρίγος δεν συμμετείχαν στις συγκεκριμένες ψηφοφορίες. Στην υπόθεση Αυγενάκη, ο Γιάννης Λοβέρδος ψήφισε υπέρ της άρσης της ασυλίας.
Δεν πρόκειται απλώς για αριθμούς. Πρόκειται για πολιτικά σήματα που καταγράφονται στο εσωτερικό της «γαλάζιας» Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο από δύο ψηφοφορίες
Το ενδιαφέρον, όμως, δεν βρίσκεται μόνο στις δύο κάλπες της Βουλής.
Το πραγματικό ζήτημα είναι ότι οι διαφοροποιήσεις αυτές έρχονται σε μια περίοδο κατά την οποία η γκρίνια μεταξύ βουλευτών της ΝΔ έχει αυξηθεί και αρκετοί αισθάνονται ότι υπάρχει απόσταση ανάμεσα στην κυβέρνηση και την Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Οι χθεσινές ψηφοφορίες απλώς έφεραν το πρόβλημα στην επιφάνεια.
Άλλωστε, η ίδια η απόφαση να δοθεί τελικά «ψήφος κατά συνείδηση» στις δύο υποθέσεις ήρθε ύστερα από εσωκομματικό προβληματισμό και ενστάσεις βουλευτών σχετικά με τη διαχείριση των αιτημάτων άρσης ασυλίας.
Και όταν σε μια Κοινοβουλευτική Ομάδα αρχίζουν να μετρούνται οι απουσίες, τα «παρών» και οι διαφοροποιήσεις, τότε το θέμα παύει να είναι διαδικαστικό.
Γίνεται πολιτικό.
Τα «καλάμια» χτυπούν καμπανάκι
Σε αυτό το κλίμα αποκτούν ιδιαίτερη σημασία δύο δημόσιες παρεμβάσεις που έγιναν τις τελευταίες ημέρες από στελέχη με ιδιαίτερο βάρος στο εσωτερικό της ΝΔ.
Η Ντόρα Μπακογιάννη, όταν ρωτήθηκε για το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα η Νέα Δημοκρατία, απάντησε με μία χαρακτηριστική λέξη: «Τα καλάμια». Παράλληλα μίλησε για κυβερνητικά στελέχη που έχουν κουράσει και για υπουργούς που θα πρέπει να «ξεκαβαλικέψουν».
Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο Δημήτρης Καιρίδης είχε επίσης αναφερθεί σε «δείγματα και συμπεριφορές αλαζονείας», προειδοποιώντας για στελέχη που έχουν «εθιστεί στο καλάμι». Μάλιστα, χαρακτήρισε τον κακό εαυτό της ΝΔ ως μεγαλύτερο εχθρό της παράταξης από την αντιπολίτευση.
Δύο παρεμβάσεις από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά με κοινό παρονομαστή.
Το μήνυμα είναι ότι στο εσωτερικό της ΝΔ έχει ανοίξει ξανά η συζήτηση για συμπεριφορές, αλαζονεία και απόσταση από την κοινωνία.
Ο Μητσοτάκης έχει ήδη προειδοποιήσει
Το παράδοξο είναι ότι το Μέγαρο Μαξίμου έχει αντιληφθεί εδώ και καιρό τον κίνδυνο.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει ζητήσει επανειλημμένα να περιοριστούν φαινόμενα αλαζονείας και συμπεριφορές που δημιουργούν την εικόνα ενός κυβερνητικού μηχανισμού ο οποίος θεωρεί την εξουσία δεδομένη.
Κι όμως, τα ίδια παράπονα επανέρχονται.
Και αυτό είναι ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο για την κυβέρνηση: ότι η προειδοποίηση έχει δοθεί, αλλά τα «καμπανάκια» συνεχίζουν να χτυπούν.
Η συζήτηση για τα «καλάμια» δεν γίνεται πλέον μόνο από την αντιπολίτευση. Γίνεται μέσα στη Νέα Δημοκρατία.
Οι βουλευτές θέλουν μεγαλύτερο ρόλο
Πίσω από την γκρίνια υπάρχει και ένα δεύτερο ζήτημα: ο ρόλος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.
Βουλευτές έχουν εκφράσει το τελευταίο διάστημα την ανάγκη να συμμετέχουν περισσότερο στη διαμόρφωση των νομοσχεδίων και όχι απλώς να καλούνται να τα ψηφίζουν όταν αυτά φτάνουν στην Ολομέλεια.
Ο Καιρίδης έχει μάλιστα μιλήσει δημόσια για τον ρόλο των βουλευτών στη διαμόρφωση της νομοθεσίας, σημειώνοντας ότι οι βουλευτές δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως απλοί «υπάλληλοι».
Αυτό αποτυπώνει μια ευρύτερη συζήτηση που έχει ανοίξει στο εσωτερικό της ΚΟ.
Ποιος είναι τελικά ο ρόλος του βουλευτή;
Απλώς να στηρίζει την κυβερνητική γραμμή ή να έχει ουσιαστικό λόγο στη χάραξη της πολιτικής;
Η δύσκολη εξίσωση για το Μαξίμου
Το Μέγαρο Μαξίμου βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια δύσκολη εξίσωση.
Από τη μία χρειάζεται μια συμπαγή Κοινοβουλευτική Ομάδα, ιδιαίτερα όσο πλησιάζει η επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Από την άλλη, όσο αυξάνονται οι δημόσιες παρεμβάσεις βουλευτών και στελεχών για αλαζονικές συμπεριφορές, «καλάμια» και υπουργούς που έχουν απομακρυνθεί από την πραγματικότητα, τόσο γίνεται εμφανές ότι το πρόβλημα δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο επικοινωνιακά.
Οι ψηφοφορίες για Αυγενάκη και Λαζαρίδη δεν προκάλεσαν την εσωτερική γκρίνια.
Την αποκάλυψαν.
Και τα σημερινά 151 «όχι» δεν είναι το μόνο στοιχείο που πρέπει να κοιτάξει κανείς. Πρέπει να κοιτάξει ποιοι δεν ψήφισαν, ποιοι διαφοροποιήθηκαν και κυρίως γιατί αισθάνονται την ανάγκη να στέλνουν μηνύματα προς την ηγεσία.
Γιατί όταν η γκρίνια αρχίζει να βγαίνει από τα «γαλάζια» πηγαδάκια και να μεταφέρεται δημόσια, τότε η Κοινοβουλευτική Ομάδα δεν είναι απλώς μια ομάδα βουλευτών που ψηφίζει.
Είναι ένας χώρος όπου καταγράφονται οι πρώτες ενδείξεις για το κλίμα που επικρατεί στην παράταξη.
Και αυτή την περίοδο, το κλίμα στη Νέα Δημοκρατία κάθε άλλο παρά ανέφελο είναι.
