Με αιχμές που δεν άφηναν κανένα περιθώριο παρερμηνείας και με λόγο που έσταζε πολιτική ένταση, ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος έκλεισε τον 17ετή κύκλο του στη Βουλή όχι με μια τυπική αποχώρηση, αλλά με μια ηχηρή πολιτική σύγκρουση. Η αποχαιρετιστήρια ομιλία του μόνο «ήσυχη» δεν ήταν, αντιθέτως, λειτούργησε σαν ευθεία πρόκληση προς την ηγεσία του κόμματός του.
σχετικά άρθρα
Γνωρίζοντας όσο κανείς άλλος σχεδόν το Νίκο Ανδρουλάκη, με τον οποίον συνεργάστηκε πολλά χρόνια στο παρελθόν και τον στήριξε στις μάχες που έδινε μια στήριξη με αμοιβαία χαρακτηριστικά, ο πρώην βουλευτής στην τελευταία του ομιλία δεν χαρίστηκε στον πρώην φίλο του. Τα όσα είπε από το βήμα της Βουλής , ο κ. Κωνσταντινόπουλος βρήκε ένθερμους υποστηρικτές του. Τέσσερις βουλευτές του ΠΑΣΟΚ σηκώθηκαν ορθιοι και τον χειροκρό6ησσν στέλνοντας και αυτοί το δικό τους ξεχωριστό μήνυμα. Πρόκειται για τους Μανώλη Χριστοδουλάκης, Ευαγγελία Λιακούλη, Τάσο Νικολαΐδη και Χριστίνα Σταρακά, ενώ στην αίθουσα ήταν και ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος Παύλος Γερουλάνος που απο τη θέση του αν και δεν σηκώθηκε όρθιος , χειροκρότησε το κύκνειο άσμα του κ. Κωνσταντινόπουλου.
Ο πρώην αντιπρόεδρος της Βουλής και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, με σαφείς και σχεδόν καταγγελτικούς υπαινιγμούς προς τον Νίκο Ανδρουλάκη, υπερασπίστηκε τη διαδρομή του χωρίς ίχνος απολογίας. Δήλωσε ότι επέλεξε συνειδητά να μιλά «χωρίς φίλτρα», ακόμη κι όταν αυτό του στοίχιζε πολιτικά, υποστηρίζοντας ότι εξέφραζε όσα η κοινωνία βλέπει αλλά πολλοί αποφεύγουν να πουν.
«Δεν σιώπησα και δεν συμβιβάστηκα ποτέ», ξεκαθάρισε, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως σταθερό απέναντι σε πιέσεις και κομματικές ισορροπίες. Επέμεινε ότι κινήθηκε πάντα εντός συνταγματικού και παραταξιακού πλαισίου, χωρίς εκπτώσεις στις αρχές του.
Κάνοντας απολογισμό, υπενθύμισε τον ρόλο του στα χρόνια της κρίσης, όταν – όπως είπε – «σήκωσε βάρος» για την παραμονή της χώρας στο ευρώ, πληρώνοντας το τίμημα. Τόνισε επίσης πως σε 17 χρόνια δεν διαφοροποιήθηκε ούτε μία φορά από τη γραμμή της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, χτίζοντας το προφίλ του «στρατιώτη» της παράταξης.
Ωστόσο, η κορύφωση ήρθε με τις ευθείες βολές για τη σημερινή αντιπολίτευση:
«Η χώρα χρειάζεται ισχυρή αντιπολίτευση και δεν την έχει. Αυτή είναι η πραγματικότητα», είπε κοφτά, για να συμπληρώσει με νόημα: «Η αλήθεια δεν διαγράφεται με αποφάσεις μηχανισμών».
Υπερασπίστηκε το δικαίωμά του να συγκρούεται δημόσια με την ηγεσία, υπογραμμίζοντας ότι η ευθύνη ενός βουλευτή είναι απέναντι στην κοινωνία και όχι στην κομματική πειθαρχία. Με αυτό ως βάση, άφησε ξεκάθαρες αιχμές για τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ, κάνοντας λόγο για επιλογές που βρίσκονται «εκτός παλμού της παράταξης και της κοινωνίας», ενώ προειδοποίησε πως οι εσωκομματικοί θρίαμβοι είναι πρόσκαιροι και απατηλοί.
Ιδιαίτερο βάρος έδωσε και στην παραίτησή του από την έδρα, παρουσιάζοντάς την ως πράξη πολιτικής αξιοπρέπειας: «Δεν παζαρεύω την εντολή των πολιτών, ούτε τη μετατρέπω σε εργαλείο προσωπικής διάσωσης», τόνισε με αιχμηρό τρόπο.
Φεύγοντας, δήλωσε «υπερήφανος», ευχαριστώντας συνεργάτες και πολίτες, αλλά αφήνοντας πίσω του μια ομιλία που δεν έκλεισε λογαριασμούς — αντίθετα, άνοιξε νέα, βαθιά πολιτικά ρήγματα.
