«Αλέξη, πάρε μας πίσω»: Επάγγελμα ικέτης του Τσίπρα – Οι Συριζαίοι διψούν για καρέκλες
Η νέα «ειδικότητα» της παραπαίουσας Αριστεράς – Πολιτευτές και στελέχη περιμένουν στην ουρά για ένα νεύμα από τον πρώην πρωθυπουργό μήπως και βρουν στέγη στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη.
Αν κάποιος αναζητούσε σήμερα το νέο πολιτικό επάγγελμα που γεννήθηκε στους κόλπους της ελληνικής Κεντροαριστεράς, θα μπορούσε να το περιγράψει με δύο λέξεις: «ικέτης Τσίπρα».Πρόκειται για μια νέα κατηγορία πολιτικών στελεχών, πρώην υπουργών, βουλευτών, πολιτευτών και κομματικών παραγόντων που έχουν εγκαταλείψει κάθε πολιτική πρωτοβουλία και κάθε ίχνος αυτονομίας, περιμένοντας αποκλειστικά και μόνο μία κίνηση από τον Αλέξη Τσίπρα. Ένα τηλεφώνημα, ένα ραντεβού, μια συνάντηση, μια φωτογραφία ή έστω μια υπόσχεση για το αύριο.
σχετικά άρθρα
Η εικόνα είναι αποκαρδιωτική για έναν πολιτικό χώρο που κάποτε διακήρυττε ότι εκπροσωπεί την ανανέωση, τη συμμετοχή και τη συλλογική δράση. Σήμερα, μεγάλο μέρος των στελεχών του μοιάζει να έχει μετατραπεί σε πολιτικούς πρόσφυγες που αναζητούν καταφύγιο στη σκιά του πρώην πρωθυπουργού.
«Αλέξη, πάρε μας πίσω»
Στην πραγματικότητα, πίσω από τις δημόσιες παρεμβάσεις, τα άρθρα, τις διαρροές και τις δήθεν ιδεολογικές συζητήσεις, κρύβεται ένα απλό μήνυμα:«Αλέξη, πάρε μας πίσω». Η αγωνία πολλών στελεχών δεν αφορά την ανασυγκρότηση της Αριστεράς ούτε τη διαμόρφωση μιας νέας πολιτικής πρότασης. Αφορά πρωτίστως το προσωπικό τους μέλλον.
Γνωρίζουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται σε παρατεταμένη κρίση, αδυνατεί να ανακτήσει δυναμική και κινείται διαρκώς σε χαμηλές δημοσκοπικές πτήσεις. Αντιλαμβάνονται επίσης ότι η προοπτική ενός νέου πολιτικού φορέα υπό τον Αλέξη Τσίπρα θα μπορούσε να αποτελέσει τη μοναδική ευκαιρία πολιτικής επιβίωσης για πολλούς από αυτούς. Γι’ αυτό και οι πιέσεις προς τον πρώην πρωθυπουργό είναι συνεχείς. Άλλες δημόσιες και άλλες παρασκηνιακές.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο ίδιος ο Τσίπρας δεν φαίνεται διατεθειμένος να ανταποκριθεί στις προσδοκίες τους.
Ο Τσίπρας δεν μοιράζει καρέκλες
Όσοι πιστεύουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζεται να ανοίξει τις πόρτες ενός νέου κόμματος και να μοιράσει θέσεις, αξιώματα και ρόλους, πιθανότατα κάνουν λάθος. Οι πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει καμία διάθεση να επαναλάβει τα μοντέλα του παρελθόντος ούτε να φορτωθεί πρόσωπα που θεωρεί πολιτικά φθαρμένα.
Αντιθέτως, εκτιμά ότι μεγάλο μέρος των στελεχών που πρωταγωνίστησαν τα προηγούμενα χρόνια αποτελούν πλέον πολιτικό βάρος και όχι πλεονέκτημα. Για τον λόγο αυτό αποφεύγει συστηματικά να μπει σε διαδικασίες παζαριών, διανομής ρόλων ή διαπραγματεύσεων για το μέλλον. Η στάση του είναι σαφής: κανείς δεν δικαιούται θέση εκ των προτέρων.
Και κυρίως κανείς δεν μπορεί να θεωρεί δεδομένη τη συμμετοχή του στο επόμενο πολιτικό εγχείρημα.
Οι «πρώτης γραμμής» που έμειναν χωρίς μέτωπο
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η αγωνία ορισμένων στελεχών που αυτοπροσδιορίζονται ως «πρώτης γραμμής». Πρόσωπα που επί χρόνια βρίσκονταν στα τηλεοπτικά πάνελ, στα κομματικά όργανα και στις κομβικές θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται σήμερα να αναζητούν ρόλο σε ένα πολιτικό σχέδιο που ακόμη δεν έχει ανακοινωθεί.
Το παράδοξο είναι ότι πολλοί από αυτούς θεωρούν πως η προηγούμενη διαδρομή τους αποτελεί εισιτήριο για το μέλλον. Στην πραγματικότητα όμως η εικόνα που φτάνει από το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού είναι διαφορετική.
Η λογική δεν είναι η ανακύκλωση προσώπων αλλά η δημιουργία ενός νέου σχήματος με αυστηρά επιλεγμένα χαρακτηριστικά και περιορισμένο αριθμό πρωταγωνιστών. Αυτό σημαίνει ότι οι περισσότεροι από όσους περιμένουν ανταμοιβή ενδέχεται να βρεθούν στον πολιτικό εξώστη και όχι στην πρώτη σειρά.
Το κόμμα θα είναι απολύτως προσωποκεντρικό
Ένα ακόμη στοιχείο που φαίνεται να διαφεύγει από πολλούς είναι ότι το ενδεχόμενο νέο κόμμα δεν πρόκειται να οργανωθεί με τους παραδοσιακούς όρους των εσωκομματικών ισορροπιών. Αν και όταν δημιουργηθεί, θα αποτελεί προσωπικό πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα. Τα όργανα, οι υπεύθυνοι και τα πρόσωπα που θα αναλάβουν κρίσιμους ρόλους αναμένεται να επιλεγούν από τον ίδιο και όχι να προκύψουν μέσα από χρονοβόρες εσωκομματικές διαδικασίες ή συνέδρια. Άλλωστε, μέχρι τις επόμενες εθνικές εκλογές δύσκολα θα υπάρξει ο χρόνος για πλήρη κομματική συγκρότηση με την κλασική μορφή. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οι επίδοξοι διεκδικητές θέσεων δεν έχουν πολλά περιθώρια πίεσης ή διαπραγμάτευσης.
Ο μύθος της συνεννόησης με τον Φάμελλο
Παράλληλα, συνεχίζονται τα σενάρια που θέλουν τον Σωκράτη Φάμελλο και τον Αλέξη Τσίπρα να βρίσκονται σε κοινή στρατηγική για την αποδόμηση του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ. Ωστόσο, όσοι γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις θεωρούν υπερβολικές αυτές τις εκτιμήσεις. Η πραγματικότητα φαίνεται πολύ πιο πεζή. Ο σημερινός πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ εξακολουθεί να αναζητά δίαυλο επικοινωνίας με τον πρώην πρωθυπουργό, επιδιώκοντας μια ουσιαστική συνάντηση που θα μπορούσε να ξεκαθαρίσει προθέσεις και συσχετισμούς.
Περισσότερο μοιάζει με προσπάθεια πολιτικής διασφάλισης παρά με οργανωμένο σχέδιο κοινής δράσης.
Η μεγάλη αυταπάτη
Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι πολλοί στον χώρο της Κουμουνδούρου φαίνεται να έχουν πέσει θύματα μιας μεγάλης αυταπάτης. Πιστεύουν ότι η επόμενη ημέρα θα τους βρει αυτομάτως δικαιωμένους, αποκατεστημένους και ξανά σε θέσεις επιρροής. Όμως ο άνθρωπος στον οποίο επενδύουν τις ελπίδες τους δεν δείχνει διατεθειμένος να λειτουργήσει ως πολιτικό γραφείο αποκατάστασης αποτυχημένων στελεχών. Και όσο η πραγματικότητα αυτή γίνεται αντιληπτή, τόσο θα μεγαλώνει η απογοήτευση όσων σήμερα περιμένουν στην ουρά.
Γιατί μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να αδειάζει, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τσίπρας είναι έτοιμος να γεμίσει το δικό του πολιτικό σπίτι με όλους όσοι χτυπούν την πόρτα του. Οι περισσότεροι ίσως ανακαλύψουν σύντομα ότι η θέση που τους επιφυλάσσεται δεν είναι στο σαλόνι της εξουσίας, αλλά στην αίθουσα αναμονής.
