Τραμπ στην Άγκυρα: Ο Ερντογάν “έφαγε” το κρυφό χαστούκι

Τραμπ στην Άγκυρα: Ο Ερντογάν “έφαγε” το κρυφό χαστούκι

Ο Ντόναλντ Τραμπ πάτησε στην Άγκυρα, αποθέωσε τον Ερντογάν, αλλά λίγες ώρες αργότερα, από το ίδιο το «παλάτι» του Τούρκου Προέδρου, διέταξε την επανέναρξη σκληρών επιθέσεων κατά του Ιράν και κήρυξε το πέρας κάθε συνεννόησης με την Τεχεράνη. Ένα χειρουργικό χτύπημα που κανείς δεν περίμενε.

σχετικά άρθρα

Η κοινή γνώμη, παρασυρμένη από τις θεατρινίστικες δηλώσεις του Τραμπ, έχασε την ουσία. Ενώ όλοι μιλούσαν για «όρκους αιώνιας πίστης» ΗΠΑ-Τουρκίας, και για την ανάγκη των ευρωπαϊκών χωρών του ΝΑΤΟ να καταλάβουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν αστειεύονται με την απομόνωσή τους, ο πραγματικός θρίαμβος του Αμερικανού προέδρου κρυβόταν αλλού.

Ο Τραμπ, με μια εντυπωσιακή «γλώσσα της μισής αλήθειας» στη Διεθνή πολιτική, έδειξε στον Ερντογάν την πραγματική του θέση. Η δημόσια αποθέωση λειτουργούσε ως προπέτασμα καπνού για την άμεση απειλή: αν η Τουρκία τολμούσε να συμμαχήσει με το Ιράν, θα υπέστη τα ίδια.

Ο πολύπειρος Ερντογάν γνωρίζει καλά το βάθος του εξευτελισμού και τι σημαίνει αυτή η κίνηση: «μην τολμήσετε να κουνηθείτε εναντίον του Ισραήλ». Αξίζει να σημειωθεί ότι δεν ακούστηκε ούτε λέξη κριτικής για τις σχέσεις της Τουρκίας με τη Χεζμπολάχ, κάτι που επιβεβαιώνει τη σκηνοθετημένη προσέγγιση.

Το θέμα των F-35 παραμένει σε εκκρεμότητα, με τους Αμερικανούς να κωλυσιεργούν, σπρώχνοντας ένα τρομερά χρονοβόρο και πολύπλοκο θέμα στον επόμενο. Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι ο Τραμπ έδωσε στον Ερντογάν αυτό που είχε να περιμένει: εντυπώσεις, και όχι λύσεις.

Ο Τραμπ χρησιμοποίησε τον Ερντογάν και ως εργαλείο για να επιτεθεί στους μεγάλους ευρωπαίους συμμάχους του ΝΑΤΟ, δηλώνοντας περιφρονητικά: «Ο Ερντογάν, μας φέρθηκε καλύτερα». Όμως, εκεί τελείωσε και ο ρόλος του.

Και η Ελλάδα; Ουδέν. Με την τραγική πολιτική Μητσοτάκη, για πρώτη φορά στην ιστορία πρόεδρος των ΗΠΑ έχει ξεχάσει εντελώς ότι υπάρχουμε. Η επίσκεψη Τραμπ στην Άγκυρα αποτελεί μια ψυχρολουσία που υπογραμμίζει την ανάγκη για επαναπροσδιορισμό της εξωτερικής μας πολιτικής, προτού βρεθούμε εντελώς στο περιθώριο των εξελίξεων.