Το φθινόπωρο είναι εδώ: 8 βιβλία που θα σε καθηλώσουν!
σχετικά άρθρα
Ποιος είπε ότι το φθινόπωρο είναι μελαγχολικό; Φέτος, το αλλάζουμε! Η εποχή των χρυσών φύλλων φέρνει μαζί της την τέλεια αφορμή να χαθείς σε κόσμους μαγικούς, μέσα από σελίδες που σε περιμένουν να τις ανακαλύψεις. Ξέχνα τις βαρετές λίστες, έχουμε διαλέξει 8 διαμάντια, παλιά και νέα, που θα σου αλλάξουν την οπτική!
Ξεκινάμε με ένα αριστούργημα: «Το σπίτι του Γκρανέλα» του Luigi Pirandello (Εκδόσεις Κίχλη, μετάφραση Άννα Γρίβα). Ο Ιταλός μάγος της γραφής στήνει μια κωμικοτραγική ιστορία στη Σικελία του 19ου αιώνα. Μια δικαστική διαμάχη για ένα “στοιχειωμένο” σπίτι γίνεται ο καμβάς για να αναρωτηθούμε τι είναι αλήθεια και τι ψέμα, πόσο εύκολα ξεγελιόμαστε από φόβους και προκαταλήψεις. Ο Pirandello δεν ψάχνει φαντάσματα, αλλά την ανθρώπινη ψυχή, με ένα χιούμορ που ξυρίζει!
Συνεχίζουμε με τον σκοτεινό, αλλά καθηλωτικό κόσμο του Ντένις Τζόνσον και τον «Γιο του Ιησού» (Εκδόσεις Αντίποδες, μετάφραση Παναγιώτης Κεχαγιάς). Βυθιστείτε σε μια Αμερική περιθωριακή, γεμάτη εθισμούς και μοναξιά. Η γραφή του Τζόνσον είναι γροθιά στο στομάχι, αλλά ταυτόχρονα βαθιά τρυφερή. Δεν είναι απλώς μια ιστορία πτώσης, αλλά μια εσωτερική μεταμόρφωση που θα σας μείνει αξέχαστη.
Από τη λογοτεχνία, περνάμε στη φιλοσοφία με τη Σιμόν Βέιλ και το «Πρόσωπο και Ιερό» (Εκδόσεις Πόλις, μετάφραση Σταύρος Ζουμπουλάκης). Ένα ριζοσπαστικό δοκίμιο που αμφισβητεί τις σύγχρονες έννοιες των «δικαιωμάτων» και της «προσωπικότητας». Η Βέιλ μάς καλεί να δούμε τι είναι πραγματικά ιερό στον άνθρωπο: την προσδοκία του να μην πάθει κακό. Η φράση της “Δικαιοσύνη σημαίνει να ξαγρυπνάς για να μη γίνει κακό στους ανθρώπους” ηχεί πιο επίκαιρη από ποτέ! Μάθετε περισσότερα για τον τρόπο σκέψης της εποχής στην Lifestyle ενότητα του iaxia.gr.
Και επειδή ορισμένα βιβλία είναι πυξίδες, «Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος» του Primo Levi (Εκδόσεις Άγρα, μετάφραση Χαρά Σαρλικιώτη) παραμένει τραγικά επίκαιρο. Ο Levi, επιζών του Άουσβιτς, δεν κραυγάζει μίσος. Αντίθετα, με την ψυχραιμία επιστήμονα, αναλύει πώς η βία απογυμνώνει τον άνθρωπο. Μια προειδοποίηση: η απώλεια της ανθρωπιάς ξεκινά από τη σιωπή και την ανοχή στη βαρβαρότητα. Ένα μάθημα ζωής για την Πολιτική του σήμερα.
Σε έναν κόσμο πλημμυρισμένο από εικόνες βίας, η Susan Sontag μάς βάζει «Αντιμέτωπους με τον πόνο των άλλων» (Εκδόσεις Gutenberg, μετάφραση Χριστίνα Παπαδοπούλου). Ποιοι είμαστε εμείς που βλέπουμε αυτές τις εικόνες; Νιώθουμε αληθινή ενσυναίσθηση ή απλώς εθιζόμαστε στη φρίκη; Η Sontag αποδομεί την ψευδαίσθηση της ηθικής πράξης μέσω της παθητικής θέασης. Ένα βιβλίο-καθρέφτης για την ψηφιακή μας εποχή.
Η Νομπελίστρια Louise Glück μας προσφέρει ποιητική ωριμότητα με τις «Χειμωνιάτικες συνταγές από την κοινότητα» (Εκδόσεις Στερέωμα, μετάφραση Χάρης Βλαβιανός). Λιτό ύφος, χαμηλόφωνη ένταση, ποιήματα για την απώλεια, τη μνήμη, την ανθρώπινη επαφή. Η ‘κοινότητα’ εδώ είναι μια αλληγορία για τη συλλογική μας μοίρα απέναντι στον χρόνο και τον θάνατο. Μια ανάσα ποίησης που αφοπλίζει.
Επιστρέφουμε στη λογοτεχνία με ένα αριστούργημα του μαγικού ρεαλισμού: «Πέδρο Πάραμο» του Juan Rulfo (Εκδόσεις Πατάκη, μετάφραση Έφη Γιαννοπούλου). Η Κομάλα, ένα ερημωμένο χωριό, γίνεται σύμβολο μνήμης, θανάτου και ενοχής. Ο Χουάν Πρέσιαδο ψάχνει τον πατέρα του και βρίσκει μόνο φωνές νεκρών. Ένα πλέγμα από ψιθύρους, αναμνήσεις, όπου το παρελθόν εισβάλλει βίαια. Μια τοιχογραφία της μεξικανικής υπαίθρου και της υπαρξιακής ερήμωσης.
Και για τους λάτρεις της τέχνης και της φιλοσοφίας, τα «Γράμματα για τον Σεζάν» του Rainer Maria Rilke (Εκδόσεις Ροές, μετάφραση Κωνσταντίνα Ψαρρού) είναι ένα διαμάντι. Ο Ρίλκε, επισκεπτόμενος την έκθεση του Σεζάν το 1907, ανακαλύπτει μια σχεδόν θρησκευτική αφοσίωση στην αλήθεια των πραγμάτων. Ο Σεζάν δεν ερμηνεύει, παρατηρεί. Μας διδάσκει πως η αληθινή δημιουργία απαιτεί επιστροφή στα θεμέλια της ύπαρξης. “Πρέπει να μπορείς να νιώθεις τις ρίζες και την ίδια τη γη”.
Τέλος, ένα βιβλίο που ξεπερνά κάθε κριτική: το «Είκοσι» του Παντελή Μπουκάλα (Εκδόσεις Άγρα). Ένας ύμνος πένθους για τον χαμένο εικοσάχρονο γιο του συγγραφέα. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τον πόνο. Υπάρχει μόνο μια επιταγή: να διαβαστεί. Κλείσε το φθινόπωρο με αυτή τη συγκλονιστική μαρτυρία που θα σου χαράξει την ψυχή.
Αυτό το φθινόπωρο, κάνε ένα δώρο στον εαυτό σου. Άνοιξε ένα βιβλίο, άφησε το να σε ταξιδέψει, να σε προβληματίσει, να σε αλλάξει. Γιατί, στο τέλος, οι ιστορίες που διαβάζουμε είναι αυτές που γράφουν και τη δική μας.
