Στασινόπουλος: Ο Πρόεδρος που έσπασε τον νόμο!
Ο Μιχάλης Δ. Στασινόπουλος, ο πρώτος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, έμεινε στην ιστορία όχι μόνο για τη νομική και πολιτική του σταδιοδρομία αλλά και για μια πράξη που παραβίασε τον νόμο στο όνομα μιας ανώτερης Δικαιοσύνης. Ένας άνθρωπος που δήλωνε ότι αν η ζωή του χωρούσε σε δύο λέξεις, αυτές θα ήταν «Ποίηση και Δικαιοσύνη», έδειξε πως η ευαισθησία μπορεί να υπερβεί τη γραφειοκρατία.
σχετικά άρθρα
Σε μια εποχή όπου πολιτικά πρόσωπα και δημόσιες προσωπικότητες σπάνια επιδεικνύουν την ποιητική τους πλευρά, ο Στασινόπουλος το έκανε με τόλμη. Γνώριζε την προκατάληψη που θα συναντούσε ένας νομικός και πολιτικός, φανερώνοντας μια ευαισθησία που πολλοί θεωρούσαν ασύμβατη με τον κόσμο των αποφάσεων. Όμως, η δική του περίπτωση απέδειξε το αντίθετο.
Το περιστατικό που τον καθόρισε, όπως το κατέγραψε ο ίδιος στο αυτοβιογραφικό του κείμενο «Το μοσχαράκι», συνέβη στις αρχές της δεκαετίας του ’60. Καθηγητής Διοικητικού Δικαίου στην Πάντειο, άκουσε τυχαία έναν φοιτητή του να εξιστορεί τις απελπιστικές του προσπάθειες να φτάσει από ένα χωριό της Θεσσαλίας στην Αθήνα για εξετάσεις. Ο πατέρας του πούλησε το μοναδικό τους περιουσιακό στοιχείο, ένα μοσχαράκι, αλλά ο φοιτητής έφτασε μια μέρα αργότερα.
Ο Στασινόπουλος, αντί να εφαρμόσει τον νόμο κατά γράμμα, παραβίασε κάθε πρωτόκολλο. Κάλεσε τον εκπρόθεσμο φοιτητή να δώσει εξετάσεις σε μια έρημη αίθουσα, με τον ίδιο ως επιτηρητή. Αυτή η «παρανομία» δεν συρρίκνωσε, αλλά μεγέθυνε την έννοια της δικαιοσύνης στα μάτια όσων έμαθαν την ιστορία.
Η «διάχυσή» του στον καλλιτεχνικό χώρο δεν περιορίστηκε μόνο στην ποίηση. Ο Μένης Κουμανταρέας παραδέχτηκε ότι το μυθιστόρημά του «Ο ωραίος λοχαγός» δεν θα είχε την ίδια πληρότητα χωρίς τις πολύτιμες πληροφορίες που του έδωσε ο Στασινόπουλος, ως πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, για το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο.
Η ποίηση του Μιχάλη Δ. Στασινόπουλου, με έργα όπως «Ο μικρός επαρχιώτης» και «Τ’ άλογο του σκακιού», ήταν πλήρως αισθηματική. Παρότι ένας άνδρας με λαμπρή ακαδημαϊκή και πολιτική πορεία, η ποιητική του φωνή συχνά επισκιάστηκε. Μια παράξενη μορφή δικαιοσύνης, ίσως, όπου η ζυγαριά γέρνει προς την πιο λαμπερή, δημόσια εκδοχή ενός ανθρώπου.
Ο ίδιος ο Στασινόπουλος, μέχρι το τέλος της ζωής του, απέρριψε τη «λαμπρότητα» του αξιώματος. Δικαιούνταν ισόβια φύλαξη ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αλλά ζήτησε την απόσυρσή της, αφήνοντας το φυλάκιο στην οδό Ταϋγέτου 7, στη Φιλοθέη, άδειο. Μια πράξη που συνόψισε την ουσία της ζωής του: ταπεινότητα, δικαιοσύνη και μια ακατάλυτη αγάπη για την ποίηση.
