Σάντσεθ: Η playlist του θανάτου και η οργή της Ευρώπης
σχετικά άρθρα
Ένα πραγματικό τσουνάμι οργής σάρωσε τον πρωθυπουργό της Ισπανίας, Πέδρο Σάντσεθ, μετά τα τραγικά γεγονότα στη Θέουτα και την αδιανόητη κίνησή του να μοιραστεί την αγαπημένη του playlist για τις διακοπές του, ενώ άνθρωποι πέθαιναν στις αποικιακές ακτές. Η κοινή γνώμη, τόσο εντός όσο και εκτός Ισπανίας, βράζει, με 22 ευρωπαίους ομολόγους του να υπογράφουν οργισμένο κείμενο εναντίον του. Έχει ξαναγίνει κάτι τέτοιο;
Η Θέουτα, μαζί με τη Μελίγια, αποτελούν τα τελευταία αποικιακά ευρωπαϊκά εδάφη στην Αφρική, αμφότερα ισπανικά, και διεκδικούνται από το Μαρόκο. Η στάση του Σάντσεθ απέναντι στην τραγωδία εκεί υπήρξε το κύριο ζήτημα, αλλά όχι το μοναδικό που πυροδότησε αυτή την πρωτοφανή έκρηξη εναντίον ενός ηγέτη της ΕΕ.
Την ώρα του μαζικού θανάτου, του χάους και της πανταχόθεν κριτικής, ο Σάντσεθ επέλεξε να αναρτήσει στο Instagram: «Το soundtrack του καλοκαιριού μου. Θα βρείτε τη λίστα αναπαραγωγής στον σύνδεσμο του βιογραφικού μου». Μια προσβολή απέναντι στον ανθρώπινο πόνο, σε μια χώρα που μόλις είχε βιώσει πρωτοφανείς πυρκαγιές στο έδαφός της.
Όλα αυτά εξηγούν την οργή, όμως τρεις κρίσιμες παράμετροι παραμένουν αινιγματικές: Πώς δεν αποχώρησε αμέσως από τη θέση του; Γιατί δέχτηκε τόσο άγρια επίθεση από 22 ομολόγους του στην Πολιτική σκηνή της Ευρώπης; Και ίσως το πιο ουσιώδες, γιατί τον καθιστούν ένα βαθύ σύμβολο της σημερινής Ευρώπης;
Η πρώτη παράμετρος δείχνει την αυξανόμενη ελαστικοποίηση της ανοχής των ευρωπαϊκών κοινωνιών απέναντι στη συμπεριφορά των κυβερνητών τους. Αυτό το χάσμα μεταξύ πολιτών και αποφάσεων τρέφει την Ακροδεξιά παντού.
Ο Σάντσεθ έγινε στόχος όχι επειδή παραβίασε κάποια κοινή πολιτική – τέτοιες δεν υπάρχουν ούτε εφαρμόζονται στην ΕΕ από το 2015. Έγινε στόχος επειδή υπήρξε τόσο υπερφίαλα και ανόητα άτσαλος που εξέθεσε όχι μόνο τον εαυτό του, αλλά και ολόκληρη την προσπάθεια για ένα «παραμύθι» κοινών αξιών και πολιτικής που δεν υφίσταται.
Με αυτή την αδιανόητη στάση, μετατράπηκε άθελά του σε σύμβολο της βαθύτερης ουσίας της σύγχρονης Ευρώπης: της αδιαφορίας, της υποκρισίας, της αδιαφάνειας και της πλήρους αποκοπής της νομενκλατούρας από τους λαούς της. Μια τραγική αλήθεια που πολλοί επιλέγουν να αγνοούν, αλλά που ο Σάντσεθ, με την πράξη του, αποκάλυψε με τον πιο ωμό τρόπο. Πόσο ακόμα θα αντέχει αυτή η Ευρώπη σε τέτοια «σύμβολα»;
