Παυλόπουλος: Ποιητής ή… κοράκι του πόνου; Αποκλειστικό!
σχετικά άρθρα
Ο Προκόπης Παυλόπουλος, ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας, αποφάσισε να μας συστήσει την ποιητική του φλέβα με τη συλλογή «Σταλακτίτες σε τέσσερις στροφές» (εκδόσεις Gutenberg). Αν περιμένατε κάτι ανάλαφρο, γελαστήκατε. Το iaxia.gr το διάβασε – και σας προειδοποιούμε: πρόκειται για μια εμπειρία βύθισης σε έναν κόσμο βαρύ, γεμάτο μεταφυσική αγωνία και έναν μυστικισμό που αγγίζει τα όρια του αποπνικτικού.
Φανταστείτε να διαβάζετε 163 ποιήματα, το ένα πιο φορτωμένο από το άλλο. Ομολογώ, ήταν κοπιώδες, ακόμα και για εμάς τους υπομονετικούς δημοσιογράφους. Το βιβλίο δεν είναι για την παραλία. Είναι η *απόλυτα ειλικρινής* καταγραφή της ποιητικής ψυχής του κ. Παυλόπουλου, και αυτή η ψυχή, όπως φαίνεται, πάσχει από ναρκισσιστική μελαγχολία.
Για τον ποιητή, η μιζέρια φαντάζει αυτοσκοπός, η ενδεδειγμένη στάση ενός «σοβαρού διανοούμενου». Αυτή η προσπάθεια για βαρύγδουπη διανόηση κουράζει. Και όταν διαβάζεις στίχους όπως «Το αδίστακτο κοράκι του πόνου / κάθε που νυχτώνει / έρχεται και τρώει με βουλιμία / τα σπλάχνα της παλιάς ελπίδας / την ανυπόμονη καρδιά της προσδοκίας», απλά… μπουκώνεις! Όχι άλλο κάρβουνο!
Είναι σαν μια μαγειρική όπου η νοστιμιά αναζητείται στην υπερβολή των υλικών. Περισσότερο βούτυρο, περισσότερο αλάτι, όλα τα μυρωδικά από το ντουλάπι – ακόμα κι αυτά που έχουν λήξει. Ο Προκόπης Παυλόπουλος δείχνει να πιστεύει, όπως ο Στάλιν για τον πόλεμο, ότι «η ποσότητα είναι μιας μορφής ποιότητα» – κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει στην τέχνη.
Η ωμή αλήθεια; Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη ικανοτήτων, αλλά μάλλον η απουσία ταλέντου. Ο κόσμος που προσφέρει στους αναγνώστες είναι αποπνικτικός, μια περιήγηση σε ένα είδος ποίησης που θα μπορούσε να υπογράψει ένας μητροπολίτης. Αν αναζητάτε κάτι διαφορετικό στον χώρο του πολιτισμού, ίσως πρέπει να δείτε τις τελευταίες μας ειδήσεις στην κατηγορία Lifestyle.
Αλλά το ζουμί δεν σταματά εδώ. Τι γίνεται με τα ποιήματα που δημοσίευσε ο κ. Παυλόπουλος με ψευδώνυμο; Η ιστορία είναι πιο περίπλοκη και… ζουμερή απ’ όσο φαντάζεστε. Ο νεαρός τότε Προκόπιος σύχναζε στα ποιητικά στέκια, στου Λουμίδη και στο Brazilian, γνωρίζοντας τους μεγάλους ποιητές.
Και εδώ έρχεται η αποκάλυψη! Όταν ο μεγάλος Ελύτης, περί τα μέσα της δεκαετίας του 1980, μετά τον «Μικρό Ναυτίλο», φαινομενικά έχασε την έμπνευσή του, ο Προκόπιος άρχισε να του στέλνει δικά του ποιήματα. Το αποτέλεσμα; Η «δυναμική επιστροφή» του Ελύτη με έργα όπως «Ιουλίου Λόγος» και τα «Ελεγεία της Οξώπετρας»! Δεν μιλάμε για μερίδιο στο Νόμπελ του 1979 – αυτό είχε ήδη απονεμηθεί. Μιλάμε όμως για ένα πιθανό ποιητικό χρέος που η φιλολογία μας *ακόμα* ψάχνει να χαρτογραφήσει!
Περιττεύει πια ο τίτλος του «κυρίου» για τον πρώην Πρόεδρο. Έχει περάσει στη χορεία των ποιητών! Παλαμάς, Σικελιανός και άλλοι σηκώνονται όρθιοι και τον υποδέχονται με χειροκροτήματα. Μόνο ο Καβάφης απουσιάζει, ίσως επειδή πάντα ήταν «επιμελέστατος» στις σοβαρές υποθέσεις. Εν αναμονή λοιπόν του επόμενου λογοτεχνικού… ή πολιτικού θρίλερ που θα μας προσφέρει ο Προκόπης Παυλόπουλος. Θα είμαστε εδώ να το διαβάσουμε… για εσάς!
