Λάκης Χαλκιάς: Το τελευταίο αντίο στον «θρύλο» της δημοτικής μουσικής
σχετικά άρθρα
Σε κλίμα βαθιάς οδύνης, η Ελλάδα αποχαιρετά σήμερα τον Λάκη Χαλκιά, τον αείμνηστο «φάρο» της δημοτικής μας παράδοσης. Στις 12 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό των Αγίων Θεοδώρων, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, θα τελεστεί η εξόδιος ακολουθία δημοσία δαπάνη.
Από τις 10:00 π.μ. και μετά, η σορός του αγαπημένου καλλιτέχνη βρίσκεται στην αίθουσα του κοιμητηρίου, προσφέροντας την τελευταία ευκαιρία στον κόσμο να του πει το δικό του αντίο.
Η οικογένεια, σε μια κίνηση που τιμά τη μνήμη του, ζήτησε αντί στεφάνων, όσοι το επιθυμούν, να καταθέσουν δωρεά στην Ελληνική Εταιρεία Προστασίας και Αποκαταστάσεως Αναπήρων Προσώπων (ΕΛΕΠΑΠ), στον λογαριασμό IBAN: GR2701401150115002002018609, με κωδικό BIC: CRBAGRAA.
Ο Μιχαήλ (Λάκης) Χαλκιάς, που έφυγε από τη ζωή στα 82 του χρόνια, άφησε πίσω του ένα ανεξίτηλο μουσικό αποτύπωμα. Γέννημα-θρέμμα των Ιωαννίνων, κουβαλούσε την ιστορική παράδοση της οικογένειας Χαλκιάδων, σφυρηλατώντας το δημοτικό τραγούδι από τα παιδικά του χρόνια. Στα 16 του έγινε επαγγελματίας, στα 18 ηχογράφησε τους πρώτους δίσκους.
Με τη σπάνια, δωρική ερμηνεία του και το ανεπανάληπτο μέταλλο της φωνής του, υπηρέτησε πιστά το ελληνικό τραγούδι. Από τα συγκλονιστικά ηπειρώτικα μοιρολόγια και τα τραγούδια της ξενιτιάς, μέχρι τα μεγάλα ποιητικά έργα των Ελλήνων δημιουργών, ο Λάκης Χαλκιάς δεν σταμάτησε να εξερευνά και να προσφέρει.
Η πορεία του είναι γεμάτη συνεργασίες με «ιερά τέρατα» της ελληνικής μουσικής, όπως οι Σωτηρία Μπέλλου, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Στέλιος Καζαντζίδης, Νίκος Ξυλούρης, Λουκιανός Κηλαηδόνης, Μίκης Θεοδωράκης, Γιάννης Μαρκόπουλος, Χρήστος Νικολόπουλος και πολλοί άλλοι. Η φωνή του, ιδιαίτερα στα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, έγινε σύμβολο αντίστασης και ταυτίστηκε με τους μεγάλους λαϊκούς, κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες.
Τραγούδησε στίχους σπουδαίων ποιητών, όπως στο δισκογραφικό έργο «Πικραμένη μου γενιά» (1981), όπου ερμήνευσε μελοποιημένα ποιήματα του Γιάννη Ρίτσου, σε μουσική Μάριου Τόκα. Παράλληλα, με τη δισκογραφία του και τις ζωντανές του εμφανίσεις, συνέβαλε καθοριστικά στην Art Business και την ανάδειξη του δημοτικού τραγουδιού. Η βαθιά του γνώση της μουσικής ιστορίας αποτυπώθηκε και στο σημαντικό βιβλίο του «2.500 χρόνια Ελληνική Μουσική».
Η απουσία του Λάκη Χαλκιά αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην ψυχή του ελληνικού τραγουδιού. Όμως, η κληρονομιά του θα συνεχίσει να εμπνέει γενιές, υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι η αυθεντική τέχνη και η βαθιά ριζωμένη παράδοση παραμένουν ανεξίτηλες, ακόμα και όταν οι φωνές σιγούν. Καλό ταξίδι, Λάκη Χαλκιά.
