Το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών παίζει με τις αποδόσεις χωρίς να αλλάζει το ημερολόγιο
Η διατήρηση των auctions και το doubling των buybacks δείχνουν πόσο ευαίσθητη έχει γίνει η αγορά μακροπρόθεσμου χρέους
Η Ουάσιγκτον θέλει να μαλακώσει την αγορά ομολόγων, αλλά προσπαθεί να το κάνει χωρίς να δείξει ότι πανικοβάλλεται.
σχετικά άρθρα
The news: Το αμερικανικό Υπουργείο Οικονομικών ξεκαθάρισε ότι θα διατηρήσει το κανονικό πρόγραμμα εκδόσεων κρατικών ομολόγων, ακόμη κι αν αυξάνει το μέγεθος των επαναγορών σε μακροπρόθεσμους τίτλους. Οι πρώτες διευρυμένες επαναγορές θα ξεκινήσουν στις 10 Σεπτεμβρίου και θα αφορούν τίτλους 10ετούς και 20ετούς διάρκειας. Η κίνηση έρχεται μετά την απόφαση να διπλασιαστεί το μέγεθος των τριμηνιαίων επαναγορών μακρινών λήξεων, σε μια αγορά που έχει δει τις αποδόσεις να ανεβαίνουν στα υψηλότερα επίπεδα σχεδόν δύο δεκαετιών. Το Treasury διαθέτει περίπου 940 δισ. δολάρια στον λογαριασμό του στη Fed, το γνωστό Treasury General Account, και αυτό δίνει ένα ταμειακό μαξιλάρι για να χρηματοδοτηθούν οι κινήσεις ρευστότητας χωρίς να ανατραπεί η δομή των νέων εκδόσεων.
The backstage: Το πραγματικό παρασκήνιο είναι ότι η Ουάσιγκτον κάνει ένα λεπτό balancing act: θέλει να ηρεμήσει ένα δύσκολο τμήμα της αγοράς ομολόγων χωρίς να παραδεχθεί ότι το πρόβλημα έχει ξεφύγει. Οι επαναγορές λειτουργούν ως εργαλείο ρευστότητας και τεχνικής διαχείρισης της καμπύλης, αλλά η πολιτική τους ανάγνωση είναι βαρύτερη. Όταν οι αποδόσεις μακράς διάρκειας ανεβαίνουν, ανεβαίνει και το κόστος εξυπηρέτησης του αμερικανικού χρέους, πιέζοντας τον προϋπολογισμό και δημιουργώντας άγχος για το πόσο εύκολα μπορεί η υπερδύναμη να συνεχίσει να δανείζεται άκοπα. Η διατήρηση του auction schedule είναι, λοιπόν, μήνυμα κανονικότητας. Το doubling των buybacks είναι, αντίθετα, σιωπηρό μήνυμα ότι η αγορά χρειάζεται παρέμβαση. Η ευρύτερη επενδυτική ανάγνωση είναι πως η αγορά ομολόγων γίνεται και πάλι ο πραγματικός σκηνοθέτης της οικονομικής πολιτικής, πολύ περισσότερο από όσο θα ήθελαν να παραδεχθούν οι πολιτικοί. Και όταν το Treasury αναγκάζεται να χρησιμοποιήσει τεχνάσματα στα longer-dated bonds, σημαίνει ότι το κόστος του χρήματος δεν είναι πια αφηρημένη θεωρία, αλλά καθημερινό πολιτικό πρόβλημα.
