Οι Ρώσοι μεγιστάνες πληρώνουν τον λογαριασμό με «δωρεές»
Οι ιδιωτικές εισφορές προς τον κρατικό προϋπολογισμό φωτίζουν τη σχέση περιουσίας, πολιτικής επιρροής και δημοσιονομικής πίεσης.
The news
σχετικά άρθρα
Οι πλουσιότεροι Ρώσοι έχουν συνεισφέρει πάνω από 5,6 δισ. δολάρια μέσω «εθελοντικών» εισφορών, καλύπτοντας περισσότερο από το 1% των κρατικών δαπανών, σύμφωνα με έγγραφα προϋπολογισμού που εξετάζει σήμερα το Reuters. Οι εισφορές είχαν συζητηθεί σε κλειστή συνάντηση με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Το δημοσίευμα δεν τεκμηριώνει ατομικά τον βαθμό πίεσης προς κάθε συμμετέχοντα.
The backstage
Η οικονομική ανάγνωση είναι ότι η σχέση κράτους και μεγάλου ιδιωτικού πλούτου δεν εξαντλείται στον επίσημο φορολογικό συντελεστή. Μια επιχείρηση μπορεί να αντιμετωπίζει πρόσθετες προσδοκίες συνεισφοράς, οι οποίες δεν αποτυπώνονται εύκολα σε ένα σταθερό πλαίσιο κανόνων.
Για τον επενδυτή, αυτό δημιουργεί ζήτημα προβλεψιμότητας. Η αποτίμηση μιας εταιρείας στηρίζεται στην προσδοκία ότι ένα μέρος των μελλοντικών κερδών θα παραμείνει διαθέσιμο για επενδύσεις, αποπληρωμές και μερίσματα. Αν εμφανίζονται έκτακτες απαιτήσεις, αλλάζει ο υπολογισμός της πραγματικής απόδοσης.
Η μορφή της εισφοράς έχει επίσης σημασία. Ένας φόρος μπορεί να είναι υψηλός, αλλά διαθέτει συνήθως καθορισμένη βάση, διαδικασία και χρόνο πληρωμής. Μια συνεισφορά που εξαρτάται από πολιτική διαπραγμάτευση μπορεί να δημιουργεί μεγαλύτερη αβεβαιότητα ακόμη και όταν το άμεσο ποσό είναι διαχειρίσιμο.
Δεν προκύπτει από αυτό ότι κάθε δωρεά αποτελεί αναγκαστική πληρωμή. Προκύπτει, όμως, η ανάγκη να εξετάζεται προσεκτικά το περιβάλλον μέσα στο οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις. Η απόσταση ανάμεσα στην κοινωνική ευθύνη, στην επιδίωξη καλών σχέσεων και στην πολιτική υποχρέωση μπορεί να είναι επιχειρηματικά καθοριστική.
Υπάρχει και δημοσιονομική πλευρά. Έσοδα που δεν στηρίζονται σε επαναλαμβανόμενη φορολογική βάση μπορούν να προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση, αλλά δεν εξασφαλίζουν μακροπρόθεσμη σταθερότητα. Ο προϋπολογισμός χρειάζεται να διαχωρίζει όσα μπορεί να περιμένει κάθε χρόνο από όσα εξαρτώνται από έκτακτες πρωτοβουλίες.
Το ουσιαστικό παρασκήνιο είναι η τιμή της οικονομικής αυτονομίας. Όσο δυσκολότερο γίνεται να προβλεφθεί η κρατική απαίτηση πάνω στα ιδιωτικά κέρδη, τόσο πιο σύνθετη γίνεται η απόφαση για νέα επένδυση. Η εταιρική κερδοφορία μπορεί να παραμένει υψηλή στα χαρτιά, ενώ το ποσό που ελέγχουν τελικά οι μέτοχοι είναι αισθητά μικρότερο.
