Το Ηράκλειο απηύθυνε το τελευταίο αντίο στη Μαρία Αντωνογιαννάκη
Με συγκίνηση και βαθιά θλίψη, συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι αποχαιρέτησαν τη δημοσιογράφο Μαρία Αντωνογιαννάκη, η οποία έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 46 ετών. Η εξόδιος ακολουθία τελέστηκε στον ναό του Αγίου Ιωάννη Κνωσσού στο Ηράκλειο, όπου πλήθος κόσμου συγκεντρώθηκε για να της πει το τελευταίο αντίο.
σχετικά άρθρα
Στην τελετή παρευρέθηκαν συνάδελφοί της από τον Όμιλο της Κρήτη TV, την εφημερίδα Νέα Κρήτη και το site neakriti.gr, μέσα στα οποία υπηρέτησε με συνέπεια και πάθος για πολλά χρόνια. Όλοι αναφέρθηκαν με συγκίνηση σε μια μάχιμη δημοσιογράφο που ξεχώριζε για το ήθος, την επαγγελματική της ακεραιότητα και την «κοφτερή» πένα της.
Η είδηση του θανάτου της έφτασε στα δημοσιογραφικά γραφεία αργά το απόγευμα της προηγούμενης ημέρας, αρχικά ως αναφορά για μια γυναίκα που είχε εντοπιστεί νεκρή μέσα στο αυτοκίνητό της, στην περιοχή του Αγίου Ιωάννη Κνωσού. Η επακόλουθη ταυτοποίηση αποκάλυψε ότι επρόκειτο για τη Μαρία Αντωνογιαννάκη.
Η 46χρονη βρέθηκε χωρίς τις αισθήσεις της το απόγευμα της Κυριακής (5/7) μέσα σε σταθμευμένο αυτοκίνητο. Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, η άτυχη γυναίκα έχασε τις αισθήσεις της λίγο πριν επιχειρήσει να βγει από το όχημά της. Περαστικοί ειδοποίησαν άμεσα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ. Οι διασώστες και ο γιατρός κατέβαλαν προσπάθειες να την επαναφέρουν, ωστόσο, παρά τη διακομιδή της στο Βενιζέλειο Νοσοκομείο, διαπιστώθηκε ο θάνατός της.
Η σορός της δημοσιογράφου μεταφέρθηκε στο ΠΑΓΝΗ, όπου αναμένεται να διενεργηθεί νεκροψία-νεκροτομή για να εξακριβωθούν τα ακριβή αίτια του θανάτου της.
Στον επικήδειο που εκφώνησε, ο αρχισυντάκτης του δελτίου ειδήσεων της Κρήτη TV, Μάνος Δασκαλάκης, αναφέρθηκε στην προσωπικότητα της Μαρίας Αντωνογιαννάκη, τονίζοντας: «Ήσουν η χαρά της ζωής. Ένα χαμόγελο που μπορούσε να φωτίσει έναν ολόκληρο χώρο. Μια φωνή που γέμιζε τις αίθουσες, μία παρουσία που δεν περνούσε ποτέ απαρατήρητη». Συμπλήρωσε, όπως αναμεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων: «Εκεί, στη μεγάλη αίθουσα των δημοσιογράφων, το χαμόγελό σου θα υπάρχει πάντα. Η φωνή σου θα ακούγεται πάντα. Τα πειράγματά σου, εκείνες οι ατάκες που μόνο εσύ ήξερες να λες, με το δικό σου μοναδικό τρόπο. Πάντα θα γυρίζουμε τα κεφάλι, νομίζοντας ότι είσαι εκεί». Κλείνοντας, υπογράμμισε τη συντριβή των συναδέλφων: «Είμαστε συντετριμμένοι, τίποτα άλλο. Δεν υπάρχουν σήμερα μεγάλες λέξεις, δεν υπάρχουν φράσεις που μπορούν να περιγράψουν αυτό που νιώθουμε. Υπάρχει μόνο ένα τεράστιο “γιατί” και μία απουσία που ήδη μοιάζει αβάσταχτη».
