Ακύλας: Το Eurovision δράμα, ο πατέρας & το κυνήγι!
Ο Ακύλας, το όνομα που συζητήθηκε όσο λίγα μετά την εμφάνισή του στη Eurovision, ξετυλίγει το κουβάρι των αθέατων στιγμών: από την παγωμάρα του green room και το ξέσπασμα του πατέρα του για τη δημόσια συγγνώμη, μέχρι το ανελέητο κυνηγητό της αστυνομίας στους δρόμους που τραγουδούσε.
σχετικά άρθρα
Στην εκπομπή του Γρηγόρη Αρναούτογλου στον ΑΝΤ1, ο νεαρός καλλιτέχνης δεν μάσησε τα λόγια του. «Δούλεψα πάρα πολύ γι’ αυτό που παρουσιάσαμε και το χάρηκα τόσο πολύ που όταν κατέβηκα από τη σκηνή έκλαψα, γιατί ήταν πολύ μεγάλη η πίεση», εξομολογήθηκε. Η αίσθηση ότι κουβαλούσε τον ελληνικό λαό τον βάρυνε, οδηγώντας σε ένα συναισθηματικό rollercoaster κατά την ψηφοφορία.
Το κλίμα στο green room περιέγραψε ως ‘παγωμένο’, με τους καλλιτέχνες να αναρωτιούνται ‘τι γίνεται;’. Το πιο συγκινητικό, όμως, ήταν η αντίδραση του πατέρα του. Ενώ ο Ακύλας ζήτησε συγγνώμη μετά τον διαγωνισμό, ο πατέρας του, που αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας και ‘τον λατρεύει’, του είπε χαρακτηριστικά: ‘Τι ζητάς συγγνώμη; Πας καλά; Μας έκανες υπερήφανους, ήσουν φοβερός!’
Πριν τη λάμψη της Eurovision, ο Ακύλας περνούσε δύσκολα. Τραγουδούσε στον δρόμο, μια σκληρή σχολή. «Ο δρόμος είναι πολύ δύσκολος γιατί δεν πληρώνει κάποιος εισιτήριο για να σε δει. Μπορείς να φας bullying, να σε χλευάσουν», τόνισε. Θυμάται την πρώτη φορά στη Διονυσίου Αεροπαγίτου, όπου τραγουδούσε 6 ώρες και έβγαλε μόλις 50 ευρώ, παίζοντας κυρίως Έλβις Πρίσλεϊ. Κάποιοι σχολίαζαν αρνητικά, αλλά εκείνος δεν μάσησε, αφού ‘πήγε Eurovision μετά’.
Μάλιστα, αποκάλυψε πως συχνά βίωνε ελέγχους από την αστυνομία λέγοντας: «Ήταν λίγο ζόρικο όταν είχαμε τρέξιμο, γιατί κουβαλούσα ηχείο 10 κιλά». Σκιαγραφούσε μια εικόνα ενός ανερχόμενου καλλιτέχνη που πάλευε για το όνειρό του ενάντια σε κάθε εμπόδιο.
Η ιστορία του Ακύλα μας υπενθυμίζει πως η επιτυχία συχνά κρύβει πίσω της ατελείωτο μόχθο, πίεση και απρόσμενα εμπόδια. Κάθε φορά που ένας καλλιτέχνης ανεβαίνει στη σκηνή, φέρει όχι μόνο το ταλέντο του, αλλά και μια ολόκληρη διαδρομή θυσιών και αγώνων. Τι σημαίνει άραγε αυτό για τους νέους δημιουργούς που αναζητούν την δική τους θέση στον χώρο του Lifestyle, σε έναν κόσμο που η άμεση αναγνώριση είναι πλέον ο κανόνας; Και πώς διαχειρίζονται την πίεση σε διεθνείς διοργανώσεις, όπως η Eurovision, που απαιτούν ψυχικά αποθέματα;
