Αν πρέπει να κρατήσουμε μία και μόνο φράση από τον οχετό των «Epstein files», αυτή δεν βρίσκεται στις περιγραφές των οργίων, αλλά στο σιωπηρό motto που διατρέχει κάθε e-mail, κάθε επαφή, κάθε συναλλαγή: Pleasure and Business. Στο σύμπαν του Jeffrey Epstein, η ηδονή και το χρήμα δεν ήταν απλώς συγκοινωνούντα δοχεία, ήταν το ίδιο νόμισμα. Και η χρεοκοπημένη Ελλάδα υπήρξε, δυστυχώς, ένα από τα πιο αποδοτικά «πεδία βολής» για αυτό το διεστραμμένο fusion, πριν η ιστορία βυθιστεί στο απόλυτο σκοτάδι της βιομηχανικής ευγονικής.
σχετικά άρθρα
Η ανάγνωση των αρχείων αποκαλύπτει μια ανατριχιαστική κανονικότητα. Ανάμεσα στην επιλογή «μασάζ» και τις νομικές συμβουλές για την αποφυγή της φυλακής, το «shop talk» για την ελληνική κρίση κατείχε περίοπτη θέση. Δεν μιλάμε απλώς για παρατηρητές, αλλά για παίκτες που έβλεπαν τη χώρα μας σαν ένα distressed asset έτοιμο για τεμαχισμό.
Η «Μεγάλη Εικόνα»: Το deep throat του Μάντελσον
Στην κορυφή της πυραμίδας, η περίπτωση του λόρδου Peter Mandelson συνιστά τον ορισμό της θεσμικής σήψης. Τα ντοκουμέντα είναι αμείλικτα: Τη νύχτα της 9ης Μαΐου 2010, ενώ η Ευρώπη κρατούσε την ανάσα της και οι Έλληνες πολίτες αγωνιούσαν για το αύριο, ο Epstein είχε «εσωτερική πληροφόρηση». Το e-mail του Epstein προς τον Mandelson είναι αποκαλυπτικό: «Πηγές λένε ότι το πακέτο των 500 δισ. είναι σχεδόν έτοιμο». Η απάντηση του Βρετανού πρώην υπουργού και «best pal» (κολλητού) του παιδεραστή; «Just leaving No10… will call». Λίγες ώρες πριν την επίσημη ανακοίνωση που θα άλλαζε την πορεία των αγορών και τις ζωές εκατομμυρίων, η πληροφορία ταξίδευε από την καρδιά της βρετανικής εξουσίας στο κινητό ενός σεξουαλικού εγκληματία. Εδώ το «Pleasure and Business» αποκαλύπτεται σε όλο του το μεγαλείο: Ο άνθρωπος που απολάμβανε τη φιλοξενία στις επαύλεις του Epstein, «ξεπλήρωνε» με το πιο σκληρό νόμισμα της αγοράς: την προνομιακή, market-sensitive πληροφορία. Η ελληνική τραγωδία για αυτούς δεν ήταν ανθρωπιστική κρίση, ήταν inside info.
Η κυνική βαρόνη και το «κεφάλι» του Βαρουφάκη
Αν ο Μάντελσον παρείχε την πληροφορία, η Ariane de Rothschild προσέφερε την ψυχρή τραπεζική ανάλυση. Ο διάλογός της με τον Epstein, λίγες μόλις ώρες μετά το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, είναι μνημείο κυνισμού. Ενώ η Αθήνα φλεγόταν, η Rothschild έγραφε ατάραχη πως ο Τσίπρας «ψάχνει το κεφάλι του Βαρουφάκη» για να αγοράσει πολιτικό χρόνο. Η απάντηση του Epstein, «Now they are truly f***ed», δεν ήταν πολιτική κριτική. Ήταν η διαπίστωση ενός αρπακτικού που βλέπει το θήραμα να χάνει την άμυνά του. Για το δίδυμο Epstein-Rothschild, η αντικατάσταση του υπουργού Οικονομικών δεν αφορούσε τη δημοκρατία ή την Ευρώπη, αλλά το στέρεμα του «ΑΤΜ της σύγκρουσης».
Το άλλοθι της διανόησης: Ο Τσόμσκι στο σαλόνι του τέρατος
Και για να είναι πλήρες το παζλ, χρειαζόταν και η διανοητική νομιμοποίηση του Noam Chomsky. Σε αλληλογραφία του Ιουλίου 2015, ο Epstein του εξηγεί διδακτικά πώς το EFSF άντλησε 440 δισ. ευρώ για να σώσει τράπεζες και όχι κράτη. Ο Chomsky συμμετέχει στη συζήτηση περί «odious debts» (επαχθών χρεών), μετατρέποντας την ελληνική τραγωδία σε ακαδημαϊκή άσκηση στο inbox ενός ανθρώπου που εμπορευόταν ψυχές.
Τα «γρανάζια» της μηχανής: Smith, Gupta
Αν όμως οι παραπάνω χάραζαν τη στρατηγική στα σαλόνια, υπήρχαν και τα «εργαλεία» που έκαναν τη βρώμικη δουλειά στο πεδίο. Οι διάλογοι του Epstein με τους «λοχαγούς» του δείχνουν πώς στήθηκε το κόλπο στην πράξη. Η Tazia Smith, στενή συνεργάτιδα του Epstein, εμφανίζεται στα έγγραφα να οργανώνει μεθοδικά το στήσιμο λογαριασμών. Ο στόχος; Να είναι όλα έτοιμα για τοποθετήσεις στα περιβόητα warrants των ελληνικών τραπεζών. Την ώρα που οι Έλληνες μετρούσαν τα σεντς, η Smith προετοίμαζε τις σωληνώσεις για να ρεύσει το χρήμα από την ανακεφαλαιοποίηση στις τσέπες του δικτύου. Δίπλα της, ο Nav Gupta αναλάμβανε τα πιο ριψοκίνδυνα στοιχήματα. Σε mails που ανταλλάσσονται, συζητά για βραχυπρόθεσμα ελληνικά ομόλογα πεντάμηνης διάρκειας. Ο χαρακτηρισμός που τους δίνει είναι ανατριχιαστικός: «illiquid αλλά ελκυστικά» για επενδυτές που αντέχουν το ρίσκο. Η ελληνική αβεβαιότητα ήταν για τον Gupta απλώς ένα volatility play με καλό premium.
Ο «τεχνοκράτης της αβύσσου»: Ο ρόλος του Μαντζαβίνου
Αν οι προηγούμενοι παρείχαν την πολιτική, την θεωρητική καιτεχνοκρατικηκάλυψη, ο George G. Mantzavinatos (Μαντζαβίνος) ενσαρκώνει τον ψυχρό υπολογισμό της αγοράς, το «χέρι» που πατάει το κουμπί. Στα e-mails του 2015, ο Μαντζαβίνος λειτουργεί ως ο «τοπικός ιχνηλάτης». Δεν υπάρχει ίχνος συναισθηματισμού στις αναλύσεις του, μόνο η στεγνή λογική του arbitrage. Προβλέπει με ακρίβεια τη συμφωνία Ε.Ε.-ΔΝΤ στα τέλη Ιουνίου, όχι ως ελπίδα σωτηρίας, αλλά ως ένα τεχνικό «παράθυρο» (window of opportunity). Η συμβουλή του προς τον Epstein είναι σαφής: «Μπείτε τώρα». Προτείνει τοποθετήσεις σε ελληνικές τράπεζες και assets ακριβώς στο διάστημα της τεχνητής ηρεμίας, πριν η χώρα χρειαστεί νέα κεφάλαια ύψους 35-40 δισ. ευρώ. Για τον Μαντζαβίνο, η περίοδος που για τον μέσο Έλληνα σήμαινε ουρές στα ΑΤΜ και capital controls, ήταν απλώς μια περίοδος «illiquid αλλά ελκυστικών» αποδόσεων. Η ανάλυσή του για τα bank warrants και τη συμμετοχή του κράτους (35-70%) δείχνει πως το δίκτυο του Epstein είχε χαρτογραφήσει την ελληνική μιζέρια μέχρι το τελευταίο σεντ.
Συμπέρασμα: Το χρηματιστήριο της φρίκης
Το σοκαριστικό δεν είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι έβγαζαν λεφτά. Είναι ο τρόπος που το έκαναν. Στο ίδιο inbox, η Ελλάδα των μνημονίων συνυπήρχε με τις παραγγελίες για ανήλικα κορίτσια. Η «δουλειά» (Business) χρηματοδοτούσε την «ηδονή» (Pleasure), και η ηδονή τσιμέντωνε τις σχέσεις που έφερναν τις δουλειές. Μάντελσον, Ρότσιλντ, Τσόμσκι, αλλά και οι «τεχνικοί» όπως η Smith και ο Gupta, ο καθένας από το πόστο του, υπηρετούσαν αυτόν τον άξονα. Για την «Αξία» και τους αναγνώστες που καταλαβαίνουν πώς κινείται το χρήμα, το μάθημα είναι πικρό: Όταν εμείς συζητούσαμε για «εθνική κυριαρχία», στο νησί του Epstein η χώρα μας ήταν απλώς ένα ακόμη commodity στο τραπέζι, ανάμεσα στο χαβιάρι και τη σήψη. Το «Pleasure and Business» του Epstein δεν είχε πάτο. Ξεκινούσε από τα ρετιρέ της Νέας Υόρκης και την κερδοσκοπία πάνω σε κράτη, και κατέληγε σε ανώνυμους τάφους και σβησμένες ζωές. Και εμείς, ως κοινωνία, ακόμα προσπαθούμε να καταλάβουμε «πώς έγινε». Έγινε γιατί για αυτούς, είτε μιλάμε για μια χώρα όπως η Ελλάδα είτε για ένα 14χρονο κορίτσι, η λογική ήταν μία: Use it, abuse it, discard it.
Η κάθοδος στον Άδη: Όταν το «Asset» σταματά να αναπνέει
Αν νομίζετε ότι το στομάχι σας άντεξε το οικονομικό πλιάτσικο, κρατηθείτε. Γιατί στα «ψιλά γράμματα» των χιλιάδων σελίδων, εκεί που τελειώνει το «business» και αρχίζει η φρίκη, τα files αποκαλύπτουν ότι για το κύκλωμα Epstein η ανθρώπινη ζωή ήταν αναλώσιμη. Κυριολεκτικά.
Ο «Lifestyles of the Rich and Famous» δολοφόνος; Μια από τις πιο σοκαριστικές μαρτυρίες που αναδύθηκαν από τη λάσπη αφορά τον Robin Leach, τον διάσημο παρουσιαστή που πούλαγε το όνειρο της χλιδής στους κοινούς θνητούς. Τα έγγραφα δεν μιλούν για σαμπάνιες και χαβιάρι. Μιλούν για αίμα. Μαρτυρία-σοκ περιγράφει τον Leach να στραγγαλίζει ένα νεαρό κορίτσι σε ένα από τα πάρτι. Όχι να παρενοχλεί. Να αφαιρεί ζωή. Και το πιο ανατριχιαστικό; Η πράξη περιγράφεται σχεδόν ως ρουτίνα, μια «παράπλευρη απώλεια» σε μια βραδιά διασκέδασης των ισχυρών.
Το νεκροταφείο του γκολφ
Και πού πήγαιναν τα «χαλασμένα παιχνίδια»; Η ίδια πηγή ανοίγει τον φάκελο «εξαφανίσεις». Υπάρχουν αναφορές για κορίτσια που θάφτηκαν σε εκτάσεις γκολφ –με το Trump Golf Course στο Rancho Palos Verdes να κατονομάζεται συγκεκριμένα– λες και ήταν σκουπίδια που έπρεπε να κρυφτούν κάτω από το άψογο γρασίδι για να μην χαλάσουν την αισθητική των παικτών.
Η «βιομηχανία» της παιδοκτονίας
Ίσως όμως το απόλυτο σκοτάδι να κρύβεται στην κατάθεση μιας γυναίκας που περιγράφει το αδιανόητο: Ενώ ήταν θύμα trafficking και έμεινε έγκυος, είδε το νεογέννητο μωρό της να δολοφονείται και να «πετιέται». Ο λόγος; Για να μην χαλάσει η «δουλειά». Εδώ η λέξη «κυνισμός» είναι φτωχή. Είμαστε μπροστά σε μια βιομηχανία θανάτου που λειτουργούσε παράλληλα με τα σαλονάτα δείπνα για το ελληνικό χρέος.
Συμπέρασμα: Η σιωπή των αμνών
Αυτές οι καταγγελίες, είτε αποδειχθούν στα δικαστήρια είτε μείνουν για πάντα «ορφανές» λόγω παραγραφής και θανάτου των δραστών, δείχνουν το ποιόν των ανθρώπων που μας κουνούσαν το δάχτυλο για τα δημοσιονομικά μας. Το «Pleasure and Business» του Epstein δεν είχε πάτο. Ξεκινούσε από τα ρετιρέ της Νέας Υόρκης και τα ελληνικά warrants, και κατέληγε σε ανώνυμους τάφους και σβησμένες ζωές. Use it, abuse it, discard it.
Ο «Μεσσίας» της κολάσεως: Το Project του επιβήτορα και η ευγονική
Αν νομίζετε ότι το trafficking ήταν ο πάτος, κάνετε λάθος. Υπάρχει και το υπόγειο. Και εκεί δεν κατοικούν απλώς διαστροφικοί, αλλά άνθρωποι με Μεσσιανικό σύμπλεγμα. Η καταγγελία που διαβάσατε για «βιομηχανία παραγωγής παιδιών» δεν είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά η διεστραμμένη εκδοχή του οράματος που είχε ο Jeffrey Epstein για τον εαυτό του: Να γίνει ο Τζένγκις Χαν του 21ου αιώνα.
Το «Zorro Ranch» και το σχέδιο της σποράς
Τα έγγραφα και τα ρεπορτάζ των New York Times αποκάλυψαν ότι ο Επστάιν δεν αρκούνταν στο να κακοποιεί. Ήθελε να… βελτιώσει το ανθρώπινο είδος. Πώς; Με το δικό του DNA. Το σχέδιό του, το οποίο συζητούσε ανοιχτά με κορυφαίους επιστήμονες του Harvard και του MIT που χρηματοδοτούσε, ήταν να μετατρέψει το ράντσο του στο Νέο Μεξικό (το διαβόητο Zorro Ranch) σε κέντρο αναπαραγωγής.
Ο στόχος ήταν να έχει 20 γυναίκες ταυτόχρονα έγκυες με το σπέρμα του. Δεν μιλάμε για ερωτική πράξη, αλλά για βιομηχανική διαδικασία ευγονικής. Ήθελε να γεμίσει τον κόσμο με «μικρούς Επστάιν», πιστεύοντας ότι το γενετικό του υλικό ήταν ανώτερο και έπρεπε να διασωθεί και να εξαπλωθεί.
Η επιστήμη στην υπηρεσία του τέρατος (και οι «Διάδοχοι»)
Το πιο εξοργιστικό δεν είναι η φαντασίωση ενός τρελού, αλλά το ότι την άκουγαν σοβαρά άνθρωποι με Νόμπελ. Στα δείπνα του, ανάμεσα στο χαβιάρι και τις ανήλικες, ο Επστάιν πλασαρόταν ως transhumanist. Ήθελε να καταψυχθεί το κεφάλι και το πέος του μετά θάνατον για να αναστηθεί στο μέλλον.
Και αν νομίζετε ότι αυτή η νοσηρή ιδεολογία πέθανε μαζί του, κοιτάξτε προσεκτικά την περίπτωση του Έλον Μασκ. Τα e-mails που αποκαλύπτουν τη σχέση τους δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο είναι η ιδεολογική ταύτιση. Ο Μασκ, με την εμμονή του για την υπογεννητικότητα και τα πολλά παιδιά από διαφορετικές μητέρες, αποτελεί τη «legal», γυαλισμένη εκδοχή του ίδιου ακριβώς μεσσιανικού οράματος. Είτε πρόκειται για το παράνομο Zorro Ranch του Επστάιν, είτε για τη νόμιμη πολυτεκνία του Μασκ, η ρίζα είναι η ίδια ευγονική εμμονή: Η πεποίθηση ότι το DNA των «Αρίστων» είναι δώρο στην ανθρωπότητα και πρέπει να εξαπλωθεί πάση θυσία, για να σωθεί ο πολιτισμός από τους «μέτριους».
Η «βιομηχανία» που αναφέρετε, λοιπόν, είχε δύο σκέλη: Το ένα ήταν η αναλώσιμη σάρκα των θυμάτων trafficking που «πετιόταν» όταν χρειαζόταν (όπως είδαμε με τις καταγγελίες για δολοφονίες), και το άλλο ήταν η «Ιερή Σάρκα» των απογόνων που ήθελαν να δημιουργήσουν οι αυτόκλητοι σωτήρες μας.
Συμπέρασμα: Η ύβρις
Αυτό το κομμάτι της ιστορίας ξεπερνά το ποινικό δίκαιο και αγγίζει την αρχαία τραγωδία. Ο Επστάιν –και όσοι μοιράζονταν το τραπέζι και τις ιδέες του– δεν έβλεπαν τα παιδιά ως ανθρώπους, αλλά ως πρώτην ύλη. Είτε για την ηδονή των φίλων τους, είτε για τη διαιώνιση του δικού τους «θεϊκού» ειδώλου. Η «βιομηχανία» υπήρχε στο μυαλό τους, και το γεγονός ότι η αφρόκρεμα της επιστημονικής κοινότητας έπινε κρασί μαζί τους ενώ ανέλυαν αυτά τα σχέδια, είναι η απόλυτη ηθική χρεοκοπία της Δύσης.
