Οι εικόνες από τη δίκη των Τεμπών, οι οποίες χαρακτηρίστηκαν ως «τριτοκοσμικές», εκλήφθηκαν ως μέρος κυβερνητικής μεθόδευσης με σκοπό την επικοινωνιακή παραγωγή χάους και τον αποπροσανατολισμό από την ουσία του εγκλήματος και τα πρόσωπα που δικάζονται.
σχετικά άρθρα
Ανάλυση των σχετικών συμβάσεων φέρεται να υποδεικνύει ότι η «αίθουσα Φλωρίδη», με κόστος 1,5 εκατομμύριο ευρώ στο Δημόσιο, δεν αποτελεί ολοκληρωμένη λύση, αλλά μια δαπανηρή προσωρινή επισκευή. Αναφέρεται ότι, παρά τα δημοσιεύματα, την αποκλειστική ευθύνη φέρει το Υπουργείο Δικαιοσύνης, τόσο πολιτικά όσο και διοικητικά. Η χρηματοδότηση και οι δεσμευτικές οδηγίες παρασχέθηκαν από το ΤΑΧΔΙΚ, ενώ η Περιφέρεια Θεσσαλίας ενήργησε ως εκτελεστικό όργανο. Επιπλέον, το άρθρο 12.3 της σύμβασης επέβαλλε ρητή «εμπιστευτικότητα» στην Περιφέρεια, απαγορεύοντας την ενημέρωση του Τύπου χωρίς την άδεια του Υπουργείου.
Η κατάσταση αυτή συνδέεται και με δηλώσεις του Υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη. Ο Υπουργός φέρεται να αρνήθηκε την ύπαρξη μεγαλύτερων δικαστικών αιθουσών στην Ευρώπη και δήλωσε ότι οι «βασικοί συντελεστές» της δίκης είναι οι δικαστές, οι συνήγοροι και οι κατηγορούμενοι. Αυτή η δήλωση εκτιμήθηκε ως πλήρης αγνόηση της ιδιότητας των συγγενών και επιζώντων ως διαδίκων (υποστηρίζοντες την κατηγορία), υποβαθμίζοντάς τους σε απλούς επισκέπτες. Οι δηλώσεις του προς τη Μαρία Καρυστιανού αναφέρθηκαν ως ενδεικτικές στάσης που δεν αποζητά την ομαλότητα αλλά τον εκτροχιασμό της διαδικασίας, όταν η εξουσία απευθύνεται με αυτόν τον τρόπο σε διαδίκους.
Ως βασική αιτία αυτών των εξελίξεων αναδεικνύεται η σύνθεση των προσώπων που βρίσκονται στο εδώλιο. Μεταξύ των 36 κατηγορουμένων, εκτός από τον σταθμάρχη, συγκαταλέγονται διευθυντικά και υψηλόβαθμα στελέχη του ΟΣΕ, της ΕΡΓΟΣΕ και της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων (ΡΑΣ), οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως «διορισμένα πρόσωπα». Αυτά τα πρόσωπα θεωρούνται ότι ενσαρκώνουν την αλυσίδα των δομικών ευθυνών, την εγκατάλειψη της Σύμβασης 717, την ανυπαρξία τηλεδιοίκησης και την ευθύνη για παραλείψεις. Σε αυτούς προσωποποιείται η ευθύνη του Δημοσίου, ενώ επισημαίνεται η απουσία πολιτικών προσώπων, τα οποία φέρονται να απέφυγαν την ευθύνη με την κάλυψη βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας.
Η κυβέρνηση φέρεται να επικεντρώνεται στην κριτική προς τους συγγενείς και στην ανάδειξη των ευθυνών του σταθμάρχη, με την εκτίμηση ότι επιδιώκει να αποσιωπήσει τις δικές της ευθύνες. Η δημιουργία ενός τέτοιου περιβάλλοντος στη δικαστική αίθουσα, η οποία έχει χαρακτηριστεί ως «υπερκοστολογημένη», θεωρείται προσπάθεια για τη διαφύλαξη της εικόνας του «επιτελικού κράτους».
