Η κυβέρνηση της Κολομβίας ενέκρινε σχέδιο για τη θανάτωση δεκάδων ιπποπόταμων, οι οποίοι αποτελούν απογόνους ζώων που εισήγαγε παράνομα ο διαβόητος βαρόνος ναρκωτικών Πάμπλο Εσκομπάρ. Η πρωτοβουλία στοχεύει στον περιορισμό του ανεξέλεγκτου πληθυσμού τους.
σχετικά άρθρα
Η Υπουργός Περιβάλλοντος, Ιρένε Βέλεζ, ανακοίνωσε την πρόβλεψη για ευθανασία τουλάχιστον 80 ιπποπόταμων. Επισήμανε ότι προηγούμενα μέτρα ελέγχου, όπως οι στειρώσεις και οι μετακινήσεις σε ζωολογικούς κήπους, αποδείχθηκαν δαπανηρά και αναποτελεσματικά. Η Υπουργός τόνισε πως «αν δεν προχωρήσουμε σε αυτό το μέτρο, δεν θα μπορέσουμε να ελέγξουμε τον πληθυσμό και να προστατεύσουμε τα οικοσυστήματά μας».
Οι ιπποπόταμοι αυτοί, γνωστοί και ως «ναρκο-ιπποπόταμοι», προέρχονται από τέσσερα ζώμα που είχε φέρει λαθραία ο Εσκομπάρ το 1981 για τον ιδιωτικό του ζωολογικό κήπο στη Χασιέντα Νάπολες. Μετά τον θάνατό του το 1993 και την εγκατάλειψη της περιοχής από το κράτος, τα ζώα διέφυγαν και άρχισαν να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα. Ο πληθυσμός τους εκτιμάται πλέον σε περίπου 170 άτομα, με την παρουσία τους να έχει καταγραφεί δεκάδες χιλιόμετρα μακριά από το αρχικό ράντσο, στην περιοχή της λεκάνης του ποταμού Μαγκνταλένα.
Η Κολομβία αποτελεί τη μοναδική χώρα εκτός Αφρικής όπου ζει ελεύθερα αυτό το είδος, το οποίο μπορεί να φτάσει σε βάρος άνω των τεσσάρων τόνων. Οι αρχές προειδοποιούν ότι οι ιπποπόταμοι συνιστούν απειλή τόσο για τους κατοίκους όσο και για την τοπική άγρια ζωή, ανταγωνιζόμενοι για τροφή και διαταράσσοντας το οικοσύστημα.
Παρά τις ανησυχίες, τα ζώα έχουν μετατραπεί και σε τουριστικό αξιοθέατο, κυρίως στην περιοχή της πρώην κατοικίας του Εσκομπάρ, η οποία λειτουργεί πλέον ως θεματικό πάρκο, προσελκύοντας επισκέπτες και υποστηρίζοντας εμπορικές δραστηριότητες.
Οι προτάσεις για θανάτωση έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις από οργανώσεις προστασίας ζώων, οι οποίες υποστηρίζουν ότι μια τέτοια ενέργεια θα δημιουργούσε ένα αρνητικό προηγούμενο. Αντίστοιχες προσπάθειες στο παρελθόν είχαν επίσης ανασταλεί λόγω κοινωνικών αντιδράσεων. Οι επιστήμονες επισημαίνουν ότι η επιστροφή των ζώων στην Αφρική δεν είναι εφικτή, λόγω της περιορισμένης γενετικής τους ποικιλότητας που αυξάνει τον κίνδυνο ασθενειών και επιπλοκών σε περίπτωση μεταφοράς.
