Ιερουσαλήμ: Το μίσος «θρησκευτικό καθήκον» – Σοκ!
Η Ιερουσαλήμ, η πόλη όπου συνυπάρχουν οι τρεις μεγάλες μονοθεϊστικές θρησκείες, μετατρέπεται σε πεδίο μάχης για τους χριστιανούς της. Αυτό που κάποτε ήταν σποραδικά περιστατικά εξτρεμιστών, σήμερα εξελίσσεται σε μια ανησυχητική, διαρκή κοινωνική τάση: το αντιχριστιανικό κλίμα εντείνεται με ραγδαίους ρυθμούς.
σχετικά άρθρα
Νεαροί Ισραηλινοί φτύνουν, επιτίθενται και εξευτελίζουν μοναχούς, μοναχές και ιερείς, απλά και μόνο επειδή είναι χριστιανοί. Χαρακτηριστική είναι η σκηνή που κατέγραψε η «Wall Street Journal» στην Παλιά Πόλη: μια ομάδα εφήβων χτυπά την πόρτα της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, όχι για διάλογο, αλλά για να φτύσει τους ιερείς. Η δικαιολογία τους; «Θρησκευτικό καθήκον», «μιτσβά», επειδή οι χριστιανοί είναι «ειδωλολάτρες» και «πρέπει να τους μισούμε».
Αυτή η μεταβολή δεν αποτελεί πλέον μεμονωμένο φαινόμενο. Μοναχοί, ιερείς, ερευνητές και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων παρατηρούν την κλιμάκωση του μίσους. Στην Ιερουσαλήμ, το φτύσιμο προς κληρικούς, οι λεκτικές επιθέσεις, οι βανδαλισμοί σε εκκλησίες και μοναστήρια, καθώς και οι απειλές κατά χριστιανικών συμβόλων, αυξάνονται με ανησυχητική συχνότητα.
Οι αριθμοί επιβεβαιώνουν τη ζοφερή εικόνα. Ο οργανισμός Religious Freedom Data Center κατέγραψε 107 περιστατικά κατά χριστιανών το πρώτο εξάμηνο του 2026, ένας αριθμός υπερδιπλάσιος σε σχέση με την αντίστοιχη περίοδο του 2024. Η πλειονότητα των περιστατικών συνέβη εντός και γύρω από την Παλιά Πόλη, με συχνότερες μορφές το φτύσιμο, τις ύβρεις και συνθήματα όπως «Θάνατος στους χριστιανούς».
Το πιο ανησυχητικό είναι η ηλικία των δραστών. Πρόσφατες δημοσκοπήσεις αποκαλύπτουν πως οι περισσότεροι ανήκουν σε νεότερες ηλικιακές ομάδες, με τις αρνητικές στάσεις να ενισχύονται όσο μειώνεται η ηλικία και αυξάνεται η θρησκευτική προσήλωση των ερωτηθέντων. Η προκατάληψη μεταδίδεται από γενιά σε γενιά, όχι ως προσωπική ιδιοτροπία, αλλά ως πολιτισμικό και θρησκευτικό αντανακλαστικό.
«Όποιος είναι χριστιανός γίνεται στόχος», επισημαίνει η Γίσκα Χαράνι, ισραηλινή ερευνήτρια. «Ένας αυξανόμενος αριθμός θρησκευόμενων Εβραίων ενεργεί με αυτόν τον τρόπο, και οι ισραηλινές Αρχές το αντιμετωπίζουν ελλιπώς, κάνοντας τα στραβά μάτια, γεγονός που λειτουργεί ως ενθάρρυνση». Παρά τις επίσημες διαβεβαιώσεις της κυβέρνησης για θρησκευτική ελευθερία, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Ο Βενεδικτίνος ηγούμενος Νικόδημος Σνάμπελ, που ζει στην Παλιά Πόλη από το 2000, περιγράφει μια δραματική αλλαγή: «Δεν περνά ούτε μία μέρα χωρίς να με φτύσουν». Ένας αρμένιος ιερέας είδε κάμερες ασφαλείας να καταγράφουν κάποιον να ουρεί δίπλα στην είσοδος της εκκλησίας του, ενώ συνθήματα όπως «θάνατος στους χριστιανούς και τους Άραβες» εμφανίζονται στους τοίχους.
Οι ερευμητές αποδίδουν το φαινόμενο σε έναν περίπλοκο συνδυασμό άγνοιας, ιστορικής μνήμης και θρησκευτικής καχυποψίας. Πολλοί νεαροί Ισραηλινοί μαθαίνουν για τον χριστιανισμό μέσα από τις διώξεις των Εβραίων, από τις Σταυροφορίες μέχρι το Ολοκαύτωμα, ενώ ο φόβος του προσηλυτισμού παραμένει ισχυρός. Η κριτική του Βατικανού για τον πόλεμο στη Γάζα επίσης εντείνει τη δυσπιστία.
Η απουσία εκπαιδευτικών επισκέψεων σε χριστιανικούς τόπους, λόγω αντιδράσεων γονέων, επιδεινώνει την κατάσταση. Όσο λιγότερη είναι η επαφή, τόσο ευκολότερα η προκατάληψη αντικαθιστά τη γνώση, δημιουργώντας ένα επικίνδυνο χάσμα. Η ελπίδα όμως δεν έχει χαθεί εντελώς, καθώς μικρά περιστατικά προσέγγισης και κατανόησης καταγράφονται, δείχνοντας ότι κάποιοι «προσπαθούν να καταλάβουν».
