Ερωτήματα προκαλεί το γεγονός ότι ορισμένα από τα πιο εξελιγμένα πυραυλικά συστήματα του Ιράν δεν έχουν μέχρι στιγμής χρησιμοποιηθεί, παρά τη σχεδόν καθημερινή ανταλλαγή επιθέσεων με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ στον Κόλπο.
σχετικά άρθρα
Ανάμεσά τους βρίσκεται ο πύραυλος Qassem Basir, που παρουσιάστηκε τον Μάιο του 2025 από το ιρανικό υπουργείο Άμυνας, με δυνατότητα πλήγματος στόχων «οπουδήποτε και οποτεδήποτε». Διαθέτει κεφαλή 500 κιλών και σύστημα καθοδήγησης που, σύμφωνα με το Ιράν, δεν μπορεί να παρεμβληθεί ηλεκτρονικά. Ωστόσο, δεν έχει ακόμη εμφανιστεί στο πεδίο της μάχης.
Αναλυτές εκτιμούν ότι αρκετά από τα πιο προηγμένα όπλα του ιρανικού οπλοστασίου είτε δεν έχουν ενεργοποιηθεί επιχειρησιακά, είτε έχουν περιορισμένα αποθέματα, είτε διατηρούνται ως «εφεδρεία» για φάση όπου οι αντίπαλοι θα αντιμετωπίσουν έλλειψη αντιαεροπορικών πυραύλων.
Στην ίδια κατηγορία ανήκουν, σύμφωνα με ειδικούς, και τα συστήματα Etemad και Fattah-2, το οποίο φέρεται να διαθέτει υπερηχητικό όχημα ολίσθησης, καθώς και ο Raad-500 μικρού βεληνεκούς, που επίσης δεν έχει χρησιμοποιηθεί μέχρι τώρα.
Παράλληλα, το Ιράν έχει ήδη χρησιμοποιήσει πιο παλιά ή ενδιάμεσης τεχνολογίας συστήματα, όπως οι πύραυλοι Sejjil, Khorramshahr και Kheibar Shekan, ενώ σταδιακά εντάσσει και νεότερα όπλα στις επιθέσεις του. Χαρακτηριστικά παραδείγματα αποτελούν το πλήγμα στο διυλιστήριο της Χάιφα και η επίθεση στην εγκατάσταση υγροποιημένου φυσικού αερίου Ras Laffan στο Κατάρ.
Οι επιθέσεις του Ιράν, ωστόσο, εμφανίζουν μειούμενη ένταση, ενώ η πλειονότητα των πυραύλων αναχαιτίζεται από τα ισραηλινά και αμερικανικά συστήματα αεράμυνας. Σύμφωνα με εκτιμήσεις, περίπου 200 από τους 470 εκτοξευτές του Ιράν έχουν καταστραφεί από αεροπορικές επιδρομές ΗΠΑ και Ισραήλ.
Την ίδια ώρα, η Τεχεράνη φαίνεται να προσαρμόζει τη στρατηγική της, επιδιώκοντας τη διατήρηση των αποθεμάτων της και τη συνέχιση των επιθέσεων με πιο περιορισμένο αλλά σταθερό ρυθμό. Εκτιμάται ότι εξακολουθεί να διαθέτει εκατοντάδες πυραύλους.
Ενδεικτική της στρατηγικής αυτής θεωρείται και η πρόσφατη επίθεση στη στρατιωτική βάση Ντιέγκο Γκαρσία στον Ινδικό Ωκεανό, σε απόσταση περίπου 4.000 χιλιομέτρων, καταγράφουν οι FT. Παρότι η εμβέλεια ξεπερνά τα συνήθη δεδομένα, αναλυτές εκτιμούν ότι αυτό επιτεύχθηκε με μείωση του βάρους της κεφαλής και όχι μέσω τεχνολογικής υπεροχής.
Σύμφωνα με ειδικούς, η σύγκρουση εξελίσσεται σε έναν «πόλεμο φθοράς», όπου κάθε πλευρά επιχειρεί να εξαντλήσει τα αποθέματα της άλλης. Το Ιράν αποφεύγει τη χρήση των πιο προηγμένων όπλων του εφόσον αυτά μπορούν να αναχαιτιστούν, ενώ το Ισραήλ επιδιώκει να μην εξαντλήσει τα δικά του συστήματα αναχαίτισης σε επιθέσεις χαμηλότερης αποτελεσματικότητας.
Παρά την υψηλή αποτελεσματικότητα των ισραηλινών συστημάτων αεράμυνας, το κόστος παραμένει μεγάλο και τα αποθέματα περιορισμένα, γεγονός που δημιουργεί ανησυχία για τη διάρκεια της σύγκρουσης και την ικανότητα διατήρησης της άμυνας σε βάθος χρόνου.
