Στο Αμβούργο της Γερμανίας, ο 84χρονος Βίλχελμ Χαν συνεχίζει να εργάζεται δύο φορές την εβδομάδα, για 6 έως 8 ώρες ανά βάρδια, σε ιδιωτική εταιρεία φύλαξης. Ο ίδιος δηλώνει ότι η σύνταξή του, ύψους 841,79 ευρώ, «μόλις που φτάνει για να επιβιώσει».
σχετικά άρθρα
Αναλύοντας τις δαπάνες του στην εφημερίδα Bild, ο κ. Χαν αναφέρει ότι το ενοίκιό του ανέρχεται στα 468 ευρώ. Σε αυτό το ποσό προστίθενται έξοδα για ηλεκτρικό ρεύμα, τέλη τηλεόρασης-ραδιοφώνου, εισιτήριο μέσων μαζικής μεταφοράς και η καθημερινή του εφημερίδα. Μετά την κάλυψη αυτών των βασικών εξόδων, του απομένουν 200 έως 260 ευρώ μηνιαίως για τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα. Ο κ. Χαν τονίζει: «Αν δεν δούλευα, θα έπρεπε να στερούμαι το φαγητό μου για κάθε επιπλέον έξοδο. Αυτό δεν θέλω να το κάνω στον εαυτό μου».
Η επαγγελματική του πορεία υπήρξε ποικίλη. Καταγόμενος από ένα μικρό χωριό στην Έσση, με γονείς αγρότες και πέντε αδέλφια, ο κ. Χαν εγκατέλειψε τις σπουδές του στο Μόναχο, όπου αρχικά ήθελε να γίνει δάσκαλος. Εργάστηκε ως πωλητής, εμπορικός αντιπρόσωπος, τεχνικός ραδιοφώνου και τηλεόρασης, οδηγός ταξί και μεταφορέας. Έζησε πέντε χρόνια στο Βερολίνο πριν μετακομίσει στο Αμβούργο, όπου για πολλά χρόνια απασχολήθηκε σε υπηρεσίες φύλαξης, εκτελώντας νυχτερινές περιπολίες.
Ο κ. Χαν αναφέρει ότι ποτέ δεν είχε αποταμιεύσει, καθώς εμπιστευόταν το σύστημα, πιστεύοντας ότι «η κρατική σύνταξη θα είναι αρκετή». Σήμερα, παραδέχεται ψύχραιμα ότι «δεν είναι». Η πρώτη του σύνταξη, τον Δεκέμβριο του 2006, ανερχόταν σε 569,38 ευρώ τον μήνα. Οι οικονομίες του εξαντλήθηκαν σε διάστημα έξι μηνών, οδηγώντας τον να επιστρέψει στην εργασία ως φύλακας σε καταστήματα λιανικής. Αρνείται να δεχτεί επιδόματα ή κρατική βοήθεια, δηλώνοντας: «Δεν θα μπορούσα να ζήσω έτσι χωρίς να χάσω την αυτοεκτίμησή μου. Η αξιοπρέπεια είναι αυτοσεβασμός». Επιπλέον, εξηγεί ότι η αποδοχή κρατικής στήριξης θα περιόριζε τη δυνατότητά του να συμπληρώνει το εισόδημά του, καθώς με την εργασία του κερδίζει 600 έως 800 ευρώ μηνιαίως, έναντι 10-11 ευρώ επιπλέον την ημέρα που θα λάμβανε από ενδεχόμενο επίδομα.
Οι απολαύσεις του είναι λιτές, περιγράφοντας «καμιά φορά ένα γεύμα έξω ή μια βόλτα με το ποταμόπλοιο». Παρά την ηλικία του, δεν θεωρεί τη δουλειά του επικίνδυνη, αναφέροντας μόνο περιστασιακά «σπρωξίματα». Δηλώνει ότι είναι «σε φόρμα σα να είμαι 50άρης ή 60άρης», κάνοντας καθημερινά γυμναστική για ένα τέταρτο, περπατώντας πολύ και χρησιμοποιώντας τις σκάλες αντί του ασανσέρ.
Αναφορικά με πολιτικούς λόγους περί «δίκαιου κοινωνικού κράτους», ο κ. Χαν εκφράζει δυσπιστία: «Αναρωτιέμαι: τι ακριβώς είναι κοινωνικό και τι δίκαιο;». Ωστόσο, δεν αφήνει την απογοήτευση να τον κυριεύσει, υπογραμμίζοντας ότι «η πραγματικότητα πρέπει να γίνεται αποδεκτή, όπως είναι». Ο Βίλχελμ Χαν δηλώνει αποφασισμένος να συνεχίσει να εργάζεται όσο του το επιτρέπουν οι δυνάμεις του και έχει ήδη σκεφτεί εναλλακτικές λύσεις για το μέλλον, όπως τον έλεγχο εισιτηρίων σε κινηματογράφους ή την πώληση ποπ κορν.
